Ex loco iſto duxit eccleſia in conſuetudinemꝙ ep̄i in fine miſſe dent benedictictōnem vbiOrigꝰ. Ꝙ aūt eleuatis manibus benedixit eos ſignificat ꝙ doceat beneditentem. cuiquāornatum eſſe varijs oꝑibus ⁊ arduis reſpectu aliorum ſic em̄ manus tolluntur in altumHec Origenes. In reteſſu ſuo benedixit criſtus diſcipulis ſicut pater recedens a filijs benedixit eis. et hoc fecit primo ꝓpter maiorēeorum neceſſitatem. ſecundum illud cum eſſēcum eis ego ſeruabam eos et cetera. vbi petit eos poſt receſſum ſuum ſeruari a malo. ſecundo ad oſtendēdū finalem et perſeuerātemerga eos ſuam dilectionem. ſecundum illudcum dilexiſſet ſuos qui erant in mundo in finem dilexit eos Inſtruxit etiam ꝑ hoc ſuꝑidres in eccleſia vt recedentes a ſubditis benedictionibus eos deo commendent Hijs finitis. ad orientem verſa facie vt dicit damiaſcenus cepit ſua propria virtute non aliena eleuari ab eis: et aſcendere videntibus illis qͦsſcilicet tanta viſione dignabatur. et videndo deducentibus vt ſcilicet deſiderium veniēdi ad ipſum in eis excitaretur. et triumphaliter proprio motu ꝑ dotem agilitatis in celūſupremum vnde venerat ferebatur Tunc mater ⁊ omnes alij aſpicientes eum in celum eleuari prociderunt in terram adorantes. et ꝓpter diſceſſum lacrimas continere non poterātmultum tamen gaudebant ꝙ ip̄m ſic glorioſe celum petere cernebant O ꝙ libenter mat̓cum filio de hoc mundo receſſiſſet: ſed eā adtempus hic manere dn̄s voluit. quia ꝓpterconfirmandos credentes vtile ⁊ expediens fuit Noſtre etiam fidei neceſſarium erat: quiaipſa poſt aſcenſionem dn̄i inter apoſtolos conuerſando multa eis reuelauit q̄ de myſterijsillius cognouerat Vnde Anſelmus Sed o boēiheſu iſtius tue dulciſſime matris pijſſime fili. quomodo pati potuiſti. vt te ī regnum glorie tue remeante. illam quaſi orbatam in miſerijs mundi relinqueres. et non eam ſtatimregnaturam aſſumeres Erat vt michi videturneceſſaria noſtre fidei conuerſacio ſua poſt aſcenſione dn̄i inter apoſtolos eius qꝛ licet ipſiꝑ reuelacionem ſpiritus ſancti edocti fuerītomnem veritatē incōꝑabiliter tn̄ manifeſtiꝰac eminēcius ipſa ꝑ eundem ſpm̄ ipſius veritatis intelligebat profūditate. ac ꝑ hoc multa eis ꝑ illam reuelabantur que in ſe non ſolūſimplici ſciencia ſed ⁊ ipſo effectu et ipſo exꝑimento cognouerat de miſterijs eiuſdē domini nr̄i ih̓u criſti Nec dilacio ſue aſſumpcōisquoquo modo iacturam inferre valebat inmēſitati amoris et gaudij ſui. qm̄ ipſa ꝑfectio amoris et gaudij ita illā reficiebat plenitudīeſui: vt hōc ipſum ei ad augmentum amotiset gaudij magno oꝑe fieret ꝙ illic ſe eē videbat vbi deum quē pre cunctis amabat vellemagis ſciebat Igitur vbicūqꝫ erat et ipſa indeo et deus in ea iocundabatur qua ipſa iocūditate felix hoc pre ceteris vbiqꝫ fieri cupiebat. qd̓ ſapiencie dei potiſſimum placere intelligebat Acc̄ Anſelmus Et eſt notabile. ꝙͣdn̄s ſuos pͥmo de ciuitate eduxit. ſcd̓o eos inbethaniā duxit. tercio eis benedixit. quartoaſcendit in quo datur intelligi ꝙ pcc̄orem pͥmo educit de pcc̄o. ſcd̓o ipſum in bethaniamid eſt in domun obediēcie ducit ſtatum eiusmutando. tercio ei benedicit gracia replendo.qͣrto aſcendit. id ē aſcendere facit ad ſuꝑioa̓tranſferendo Et aſcendens dn̄s ih̓us duxit ſecū illam multitudinem nobilem ſcꝫ captiuamcaptiuitatē id ē captiuos a captiuitate īferniquos ſecū victor eduxerat ⁊ celi aꝑta iā portapandens iter ante eos ſe ſequētes vt micheas ꝓpheta dixerat exules introduxit in regnum prīs ſui cōciues illos faciens angelorumet domeſticos dei. quatinus et ruinas angelicas reſtauraret et eterni prīs honorē tumularet et ſe triumphatorē on̄deret et dn̄m exercituum cōprobaret Dn̄s itaqꝫ glorioſus cādidlus et rubicundus ſplēdidus et gaudioſus p̄cedebat eos viam eis oſtendens et ipſi ſeq̄bant̉ eū cantantes et iubilantes Interī āt inichael p̄poſitus ꝑadiſi ꝑgēs ad prīam celicānuficiauit ꝙ dn̄s aſcenderet ad eā. Et ecce qnes beatoꝝ ſpūum ordines occurrerūt eidē decēter et ſeriatī ꝑ acies ſuas Vnus ex eis nonremanſit qͥ dn̄o ſuo obuiā nō veniret Et incl.nātes ſe cū omni reuerēcia qͣ poterāt eū cū ȳpnis et cāticis ineffabilibus deducebāt. Quiseī poſſꝫ cātus et iubilos qͥ ab ip̄is fiebāt explicae̓ et qͥs poſſꝫ hͦ gaudiū enarrare Sꝫ et illudgaudiū qͥs dicere poſſꝫ qd̓ tā bt̄ſſi ſpūs ꝙͣ ſcīſſimi prēs habuerūt cū ſibi ad īuicē occurrer̄tOēs iubilabāt et pſallebāt. nā iuxͣ ꝓphetā aſcēdit deꝰ ī iubilacōe qd̓ maxīe refert ad vocēiocūditatis redēptoꝝ cū ipō aſcēdēciū q̄ pͥꝰ voce lac̓mabili clamauerūt ī ꝑtibꝰ īferm adu̓eīſti deſiderabil̓ q̄ꝫ expectabaꝰ ī tēb̓s et dn̄s invoce tube qd̓ refert̉ ad ſonū p̄dicacōis apl̓oꝝ qͥtūc fuit eis iniūctꝰ dn̄o dicēte eūtes in mūdūvniu̓ſū p̄dicate euāgeliū oī creature et tūc eī īoēꝫ t̓rā exiuit ſonꝰ eoꝝ tn̄ pꝰ ſpūs ſcī recepcōeꝫCūqꝫ pſallerēt tā āgeli ꝙͣ aīe btē dn̄s iūctismanibꝰ deuote et ſurſū an̄ pectꝰ erectis et nubecula ſub pedibꝰ aſcēdit et oēs bt̄ ſimili mōiūctis manibꝰ cū dn̄o aſcēderūt Dn̄o āt aſcendēte qͥdā chori angelorū ip̄m p̄cedebant qͥdāſequebantur alij a dextris alij ſiniſtris cū ipōcomitabantur ſimul et cū beatis animabus.