ſunus que ter diem ſignificatur ſiue in aduerſitate que per noctem intelligitur ſemper doceamus et oremus ac bonum faciamus inqͣtūvalemus. Vnde Sap. Mane ſemina ſemen tuum et veſpere ne ceſſet manꝰ tua quia neſcisquid magis oriatur hoc an illud Et ſi vtrūqꝫſimul melius erit Per mane enim intelligipoteſt tempus pacis et ꝓſperitatis et per veſpere tempus temptacionis et aduerſitatis īquibus ſemꝑ bonum operari nec tempore hocvel illo a bono opere ceſſare debemus quia qͥdhorum maiorem fructum nobis afferat ignoramus Et hec facere debemus in monte oliueti id eſt in culmīe miſericordie ad ꝓximūnō enim meretur impetrare miſericordiā a d̓oqui non facit miſericordiā cum ꝓximo Et eſtnotabile ꝙͣ īminente morte magis inſtabatcriſtus predicacioni quod eſt contra multosqui in ſenectute dant ſe ocio ⁊ quieti cum adhūc poſſent multorum ꝓdeſſe ſaluti Et omnis populus attractus efficacia et dulcedinedoctrine ſue manicabat. id eſt mane feſtinabat ad eum in templo vt audiret ab eo verba vite hoc eſt mane cum feſtinacione accelerabat venire ad locum predicacōnis ſue. a mane em̄ dicitur manicare. Vbi cyrillꝰ. P opulo autem antelucanū venienti ad eum cōgruum erat dicere Deus deus ieus ad te de luce vigilo Et quia dominus ſic diebus et noctibus tūc p̄cipue laborauit ideo tota illa ſeptimana penoſa dicit̉ quia per totam illam laborauit recreando ſicut ꝑ primam mundi ebdo­ Emodam operatus eſt creādo Et qui vna ſeptimana cūcta creauit multo labore hac ſeptimana hominem refecit Vnde Beda Que verbis precipit dominus ſuis cōfirmat exempl̓Nam qui nos ante repentinū iudicij vniuerſalis aduentum an̄ incertum ſi ingulorū nr̄mexitum delicijs ſi mul et curis huius vite neglectis ad vigilandum hortatur et orandumet ipſe pendente ſue tempore paſſionis doctrine vigilijsqꝫ et p̄cibus inſtat pariter et exemplo inſinuans hoc eſſe digne deo vigilae̓dicto vel facto ꝓximis quibuſqꝫ viam veritatis oſtendere et eos ꝓ quibus paſſurus eratvel verbo ad fidem prouocans vel patri oracōeconmendans Et nos quoqꝫ cum inter ꝓſperaſobrie et iuſte et pie cōuerſamur inter aduerſa vero nūqͣ de diuine miſericordie celſitudine deſperamus diebus profecto cunctis in teplo docemus quia fidelibus operis boni formam prebemus noctibus vero in monte oliueti moramur quia in tenebris anguſtiarumgaudij ſpiritalis conſolacione reſpiramꝰ iuxͣeum qui dixit ego autem ſicut oliua fructifeta in domo domini ſperaui in miſericordia deimei id ē ſicut is qui iniſericordie̓ fructū quībus valuit impendit ei a domino miſerendūeſſe nō ambigo. Et ad nos quoqꝫ audiēdosomnis populꝰ manicat cum vl̓ diſcuſſis operibus tenebrarū vl̓ euictis dei grā nebulis p̄ſſurarum ſicut in die honeſte ambulātes non incōmeſacionibus et ebrietatibus nos filij lucis imitantur Hec bedaOracioEus omnipotēs preſta mͥ pauperi tibi derelicto vt duo minuta ſcꝫ corpꝰet animam que de te habro tibi cū deuocione offeram et vtroqꝫ tibi ſeruire et placere valeā. Miſerere ſupplici tuo quia non ſūſicut innumeri ſerui tui iuſticie merito glorioſi velud etiam multi poſt flagicia penitendotibi facti deuoti. O deus ꝓpicius eſto michipeccatori ⁊ reſpice me oculis miſericordie q̄bus publicanum reſpexiſti vt ꝑ veram cordisoris et operis humilitatē coram te merear iuſtificari et cum hominibꝰ exaltari Amen.De maledictione ficulnee ⁊ grano frumēti et de principe mundi. Capitulū XXXIEquenti autem die ſciꝫ feriaſecunda iterum mane et diluculo exiens iheſus a bethaīaet rediens in iheruſalem eſuxijt ſecuntū ſuſpicōnem diſcipulorum eo ꝙ ad arborē acceſſit. Vbi noͣ morem ſtudioſi operatoris dūdicitur mane reuertiſſe in ciuitatem vt predicaret et vt aliquos deo patri acquireret Eſurijt autem non quaſi homo indigens cibumcorporalē ſed quaſi deus miſericors humianāſalutē. Vnde iſta eſuries naturalis nō fuit qꝛin ſero precedenti comederat. Nec adhuc hora comedendi erat ſed ſicut maledictio arborisd̓ qua ſubdit̉ figurabat maledictionē infructuoſi ſic iſta eſuries ſignificabat deſideriū xp̄ide ſalute populi Et ideo adhuc mane eſurit qͥiuſticiam eſurit Et videns arborem fici interbetphage et montem oliueti ſecus viam acceſſit ad eam et nullum in ea fructū niſi tantum folia inueniens maledixit ei dicens. iūꝙͣ ex te fructꝰ naſcatur in ſempiternū et ſtatim aruit Venit dominus ad ficulneam noncauſa inueniendi fructus quibus eſuriens reficeretur ſciebat em̄ ꝙ in marcio tempus ficuum non eſſet. ſed adiuit ꝓpter miraculūvt apoſtolos ad fidem confirmaret. Vn̄ ſcd̓mCriẜ. Naledixit dominus ficulnee non quiafructum in illa non inuenit cum non eſſet tēpus ficuum ſed diſcipulorum gracia vt cōfiderent et vt diſcerent ꝙ poſſet etiam iudeos ꝑſequētes ficcare et in momēto exte̓mīare Ideo neqꝫ in alia planta ſꝫ in omniū huīdiſſimamiraculū hoc fecit vt et hinc maius appareat