De paſſione domini noſtri. Quinquageſirum octauumCapitulumCcurrit nunc vt paſſionem domini noſtri iheſu criſti tractemus. de qua ad minus ſepcies in die recordari deberet criſtianus Vn̄ dicit BerꝘ cotidiana lectiocriſtiani debꝫ eſſe recordacio dominici paſſionis. et ꝙ nichil itaaccendit cor humanum quemadmodum ſepe et ſedulo recogitata paſſio et humanitasſaluatoris. Qui ergo in cruce et in paſſionedomini deſiderat gloriari. ſedula meditaciōedebet in ipſa perſiſtere que precipue inter cetera debet cordi noſtro eſſe infixa. vt ſicut inſuo corpore cicatrices et vulnera ſemper tenetet oͣ eius corpore non delentur. ita ⁊ in cordenoſtro per memoriam noſtri teneri et nunꝙͣde eo delexi debet. Cuius quidem paſſionismiſteria et que circa eū facta ſunt ſi toto mētis intuitu ꝑſpicerentur. in nouun vtiqꝫ ſtatum meditantem adducerent Nam ex profundo corde et totis viſcerum medullis eamperſcrutanti multi paſſus inſperati occurrerent. ex quibus nouam cōpaſſionem nouūamorē nouas conſolaciones et per conſequēſnouum quendam ſtatum dulcedinis ſuſciperet. que ſibi preſagia et ꝑticipalia glorie viderentur Vnde quedam monialis deuota intm̄ circa paſſionem criſti erat affecta. vt nūꝙͣ crucifixi ymaginem inſpicere poſſet niſi cadens in terra quaſi totaliter abſorpta a ſe deficeret Oportet ergo ꝙ quis preſentem ſe exhibeat affectuoſe diligēter ⁊ moroſe omnibꝰet ſingulis que circa dominicam paſſionemcontigerunt. et ꝙ illuc totam mentis acienvigilantibus oculis cordis oblitisqꝫ alij.curis et ſolicitudinibus exterioribus drigꝑſeueranter Et ſcias ꝙ ſi in hac ſciēcia quſuper omnes alias ſciencias eſt volueris proficere. cū magno ſtudio oportebit te a ciboet potu delicato abſtinere et ad neceſſitatemtm̄ ꝑce de vtroqꝫ ſumere Cena quoqꝫ nocturna ſiue potus multum impedit oracionem etcontemplationem. qua ꝓpter eſſet pro poſſeabſtinendum. A veſtibus quoqꝫ ac lectismollibus et delicatis abſtineas: et in veſtituſicut ⁊ in victu humilieris groſſioribus vtēdo et vilioribus. Oportet etiam ꝙ caueas.multiloquio ac leticia vana et inepta. quianon decet eum qui vult criſti dolorem ſentire in verbis riſibus luſibus et gaudio vanoſe inutiliter occupare. Neceſſarium enimerit vt aliquando ita cogites te preſentē cogitacione tua ac ſi tūc tꝑis ibi pn̄s fuiſſes q̄ n̄paſſus fuit et ita te habeas in loquēdo in viuēdo in dolēdo ac ſi dn̄m tuū corā oculis tuiscerneres pacientē. Ita em̄ et ipē dn̄s in ſpū tibi pn̄s erit ſicut a te cogitabit̉ pn̄s eē ⁊ accipiet tua vota et acceptabit tua fcā. Et vt breuiter dicam oportebit te a delectacione et conſolacione carnali cum magna diligencia elongari et vt amara ⁊ dura tibi dulceſcāt et ſuauia fiant ſi in criſti doloribus ⁊ paſſionē cōſolationem et dulces anime tue dapes cupisinuenire. Nō em̄ bene cōueniunt cōſolacio carnalis et contemplacio dn̄ice paſſionis: ſed cōtraria quaſi nomina ſorduntur nec pn̄t ſiml̓caro et ſpiritus delectari. p̄mo ſcd̓m Apl̓m ſibi mirice aduerſant̉ Vnde bernh̓. Crux criſtivoluptati aduerſatur. Et voluptas cruci. Etquomodo pn̄t excuſari voluptatum amatoresvt non ſint criſti perſecutores. Rei em̄ fiuntmortis criſti. et ſi non vt ꝑſecutores tn̄ vt tāte rei cōtemptores Et iterū Nichi abſit gloriari niſi in cruce dn̄i mei iheſu criſti ꝑ quemmichi mundus crucifixus eſt et ego mundo.Non ſolū inquit mortuus mundo. ſed et crucifixus qd̓ eſt ignominioſiſſimum genus mortis Ego illi et ipſe michi Omnia que mūdusamat crux michi ſunt: de lectacio carnis diuicie honores. vane hominum laudes. Queverommundus reputāt crucem illis affixus ſūillis adhereo illa toto amplector affectū Quāuuis in hijs apl̓i verbis illud quoqꝫ non incongrue poſſit intelligi crucifixum ei mundum reputacionē. Ipſum vero mundo crucifixū compaſſione. Crucifixum em̄ videbat mundumobligacionibus viciorū. et ipſe crucifigebat̉ei ꝑ cōpaſſionis affectum. Hec Gernh̓. Etquia vt dicit Gregꝰ. Sine delectacione aīanunꝙͣ p̄t eſſe Nam at infimis delectatur autſūmis. Ideo heu multi conſolacionem diuinānon inuenientes protinus nihyant ad aliamet ſic ſibi iuſte ſubtrahūt diuina Vnde bernh̓.Rēnuat cōſolari anima tua in alijs: ſi vis indei memoria delectari Cuius ad alias conſolaciones mens inhyat et non penitus in caducis et tranſitorijs rēnuit cōſolari Ipſe ſibiprofecto celeſtis ſubtrahit graciā conſolacōisquam ſi digna deuocione pleno affectū defiderio vehementi petere querere pulſare ſatāgeret; ſine dublo petens acciꝑet querēs inueniret. pulſanti aꝑiretur Non ergo queras cōſolacionem aliā ſi cupis habere diu inā Quiavt idem dicit Bernh̓. Delicata eſt diuina cōſolacio q̄ non clatur admittentibus alienā.Nec duplici via vel duplici affectū queras diuinam conſolacionem qꝛ indignū te redderes