tui nobis poſt hoc exemplum oſtende benignum o clemēs o pīa o dulcis maria Poſtqͥergo dominus in cōmuni nos ad indefeſſamvigilancie curā āmonuit cōſequenter ſpiritalem rectoribꝰ et prīcipibꝰ in expectacōe et aduentu ſuo ſolicitudinē mādat et ꝙ vigilandūſit oſtendit ꝑ ſcd̓m exemplū d̓ ſeruo prīfamilias q̄ ſolicitus eſt regere domū ſibi cōmiſſānon ſolū in preſencia dn̄i ſed etiā in abſenciaeius et ſic veniens dn̄s eum remuneret ſi autem in cōtrarijs actibꝰ ipſū inueniat eternaliter puniat. Vn̄ dicit. Quiſputas eſt fidelisintencōe. dn̄o ꝓpter dn̄m ſeruiēs oues criſtinō ad lucrū tꝑale ſed ꝓ amore xp̄i paſcensſeruus id ē huīlis affectione. nō ſuam ſed dn̄igloriam querēs ⁊ prudēs in officij execucōequi ſubditorū capacitatē vitā et mores diſcuciat quē cōſtituit dominus qͥ ſciꝫ ſit vocatus adeo et ipē non ſe ingeſſerit ſuꝑ familiā ſuamregendā et paſcendā vt det illis non ſubtrahat negligent̓ pigricia vel occaſione alia necvendat ſymoniace nūmo ſciꝫ cupiditatis tertene vel laudis hūane det inꝙͣ in tꝑe oportunoſcꝫ neceſſitatis et tribulacōnis id eſt habita tꝑis oꝑtunitate non indiſcrete tritici mēſuram id eſt cibum anime ⁊ corꝑis ſcꝫ diuiniverbi vel exempli vel tꝑalis ſubſidij electumad vſum hominū et mēſuratū ꝓ qualitate auditorū et indigenciū Quod autē dicit querēdo qͥſputas non eſt ignorātis. nec ſigͣt hec interrogacō īpoſſibilitatē ꝑficiende v̓tutis. ſeddifficultatē ⁊ rei raritatē/ rarus em̄ eſt talis etdifficile eſt iſta in vno inuenire nō autē īpoſſibile. Vnde theop̓. Sicut em̄ in diſpenſacionibus facultatū ſiue aliquis incautus ſit fidel̓domino exiſtens. ſiue etiam prudēs ſit et nifidelis diſꝑeunt res dn̄i ſic et in rebꝰ diuinisopus ē fidelitate et prudēcia Duo ergo ſcd̓mcriẜ. expetit ab huiuſmōi ſeruo ſciꝫ fidelitatēvt nichil qd̓ domini ſui eſt ſibi ꝓpriū furādofaciat aut vane conſumat ⁊ prudenciā vt adid qd̓ oꝑtet que data ſūt diſpēſet Debet aūtfamiliam dn̄i paſcere magis ꝙͣ ſe et dare eiscibum triplice predictū ſcd̓m menſurā ⁊ capacitatem ſingulorū et hoc in tꝑe qꝛ predicacōneqꝫ debet eē aſſidua ne vileſcat neqꝫ nimisrara ne ſubditi inſoleſcāt Idem etiā panis eſurienti quidē appetibilis ē ſaciato aūt nō multum vtilis Prelatis ergo incūbit vigilae̓ ſiper ſe et ſuꝑ gregē ſuū et cuilibet fideli ꝓ modulo ſuo Beatus em̄ ille ſeruus quē dominusin ſuo aduētu et cū venerit in morte ip̄ius querens ſeruicij racionē iuuenerit ita facientē id ēbo ſpūalia et corꝑalia fidelit̓ et prudēter acbene mīſtrantē hoc ē in actibꝰ caritatis ſe exercentem ac pro ſe et ſibi commmiſſis vigilantem qꝛ per talia meretur eternā bt̄ītudinēNam ſuper omnia bona ſua id eſt ſuper omniaceleſtis regni gaudia et in dei gloria vltra ꝙͣnichil melius eſt ꝯſtituet eum qͥa in beatitudine et̓na cōſequet̉ bonum infinitum quodincludit omnia bona. beatitudo em̄ ē ſtatꝰ omnium bonorū aggregacōe ꝑfectus Bona q̄ppe p̄ſencia ſūt ꝑticuſaria ſed bona celeſtia ſūtcommunia et perfcāqͥa nunc ex ꝑte cognoſcimus ex ꝑte diligimꝰ ſed tunc perfecte. Conſtituet̉ autē ſuꝑ omnia non vt ſolus ſed vt p̄ceteris poſſideat premia et gaudia eterna tumpro ſua vitā tum ꝓ ſue gregis cuſtodia. Nāſecūdū criẜ: ex ꝓp̓is meritis habebit aureamet ex aliorū acqͥſicione aureolam. pͥmū quiabene vixit ſecundum quia alios bene viueredocuit. Vnde apl̓us. Qui bene preſūt duplicihonore digni habeantur maxime qui laborantin verbo et doctrina Vnde dicit augꝰ ꝙ apuddeum nichil beaciꝰ epiſcopi vel preſbiteri autdyaconi officio ſi eo modo militet̉ quo noſterimperator iubet. Iſte ſeruꝰ de quo hic dicitureſt q̄libet criſtianꝰ qui eſt diſpēſator dominiſui qd̓ tripliciter intelligi poteſt Vno modo indiſpēſacione ſpiritualiū qd̓ ꝓpe pertinet ad p̄latos Alio modo in regimine tēporaliū qd̓ pertinet ad principes ſeculares et iudices. terciomodo in bono vſu grārum a deo ſibi collatarūvt quādo aliquis in quo racio vires inferioresd̓bito modo regit vitā virtuoſe peragit ⁊ hocpertinet ad omnes cum ergo dicitur quiſputas eſt fidelis ſeruꝰ ⁊cͣ poteſt reſpōdei̓ hic eſtbonus p̄latus vel bonꝰ prīceps et iudex vel eciābonus ſimplex criſtianꝰ quia vt dicitur ī eccleſiaſtico cuilibet mādauit deus de ꝓximo ſuovt det illi cibum id ē auxiliū in tēpore neceſſitatis ad quod qͥlibet p̄dictoꝝ tenet̉. Vn̄ CriſoHec autē non de pecunijs dicta ſunt ſolū ſedet de ſermone et de virtute et de pecunijs ⁊. deomni diſpēſacōe que vnicuiqꝫ cōmiſſa ē. hecet ad prīcipes ſeculares aptabit̉ vtiqꝫ parabola Vnūquēqꝫ em̄ hijs que habet ad cōmunēvtilitatē vti oportet et ſi ſapiēciam habuerit et ſi pricipatū et ſi diuicias ⁊ ſi aliqͥd aliudqd̓cumqꝫ nō ad nocumentū cōſeruoꝝ neqꝫ inperdicionē ſuiipſiꝰ. Hec criẜ. Deinde ſcd̓mcriẜ. non ſolum ab honore quō num erat bonos ſed eciam a pena qua minat̉ malis erudit auditorē cum ſubdit. Si autē ſeruꝰ id ēhō malus nichil cogitādo de dn̄i aduētū ī mote vel iudicio et ꝓmittēdo ſibl lōgā vitā dixerit in corde id eſt p̄ſumſerit ac ſi in corde ſuodiceret moram faciet dominꝰ meus venire ideſt iudiciū aut mors lōge eſt a me hoc quippe dicunt illi qui non cogitant de morte et ceperit quātomiagis ſi ꝑſeuerauerit voluptatibꝰ