Hic nobis locūs moraliter quidē int̓imat ꝙͣſit acceptabile deo quidquit bono aīo attuleximꝰ Iuxta vero leges allegorie diuites iudeos deſignant de iuſticia legis elatos viduapauper eccleſie ſimplicitatē deſignat que recte pauꝑcula vocatur quia vel ſuperbie ſpiritūvel cōcupiſcēcias temporaliū vel peccata tanꝙͣmundi diuicias abicit. Vidua vero quiavir eius pro ea mortem ꝑtulit hec ī gazophilacium era mittit duo minuta quia in cōſpectu diuine maieſtatis cū dilectione dei ⁊ ꝓximi ſeu fidei oracōnisqꝫ munera defert que cōfideratū ꝓprie fragilitatis minuta ſed meritoriija j ipxpi.pie deuocionis accepta cunctis ſuꝑborum iudeorum operibus preſtant. Ex habundanciaſibi iudeus mittit in munera dei qui de iuſticia ſua preſumēs. Hec apud ſe orat quaſi nōapud deum deus gracias ago tibi quia nonſum ſicut ceteri hominū raptores iniuſti Omnem autem victum ſuū eccleſia in dei munera mittit quia omne qd̓ viuit non ſui meritiſed dei eſſe muneris intelligit dicens deus ꝓpicius eſto michi peccatori Nec Beda Dixitautem tunc iheſus et ad quoſdam quaſi ſingulares et ſe alijs p̄ponentes qui in ſe confidebant et de ꝓprijs meritis preſumebant tanꝙͣiuſti pro operibus ſuis exterioribus et aſpernabantur ceteros tanꝙͣ iniuſtos et ſic dupliciter ſuperbiebant ſcꝫ quia de meritis cōfidebant et quia ceteros deſpiciebāt et ideo iuſtinon erāt quia humilitate ſine qua nullus iuſtus eſt non habebant ꝑabolam de phariſeoapparente iuſto et publicano peccatore publicō aſcendentibus in tempſum et orantibus.In templum aſcendebant quia templū in alto ſitum erat et aſcenſꝰ xv. graduū̓ habebatvt orarent qꝛ hic eſt finis debitus eundi adeccleſiam ſcꝫ ad orandū non ad cōfabulandūnon ad vanitates videndi. Phariſeis quippeloquebatur dominus qui inde phariſei id eſtdiuiſi dicunt̉ quia apꝑentes iuſti ſe pre cereris meliores eſſe putabant Hijs autem vnūphariſeum dominus oppoſuit in quo quaſi īſpeculo ceteri quales erant videre potuiſſent.Et fortaſſe idem ip̄e preſens ibi erat de quodominus iſta dicebat Vbi theop̓. Cauſa igit̉confidencium in ſe non autem totum attribuencium deo ſed ob hoc ceteros contempnencium ꝑabolam proponit oſtendēs ꝙ iuſticiaꝙͣuis hominē approximet deo ſi tamen aſſumat ſuꝑbiam ad infimū deicit hominē Eſt ātſuperbia dei contemptus Quociens em̄ aliqͥsnon deo ſꝫ ſibi aſſcribit bona que facit quideſt aliud quam dei negacio Hec thop̓. Phariſeus ſuperbo ſe iactabat ⁊ iuſtificabat alios accuſabat et ſe eis preferebat dicēns Deus gracias ago tibi quia non ſum ſicut ceterihominum Ieiuno bis in ſabbato ideſt in ſeptimana decimas do de oī q̄ poſſideo Nec autēſunt indicia ſuperbie quam deus alonge cognoſcit ſed non ignoſcit De vtraqꝫ parte iuſticie ſe laudat quarū vna eſt declinare a maloaltera facere bonū. De prima ſe laudat dicēsnon ſum ſicut ceteri hominū. de ſcd̓a dicensieiuno bis in ſabbato phariſeus ergo bn̄ dicitur quaſi diuiſus quia geſtu habitu et conuerſacione erat a ceteris diſtinctus. Vn̄ dicebat non ſum ſicut ceteri homines et verū dixit. non quidem in iuſticia ſed in ſuperbia.Male quippe incepit debuit em̄ incipere a ſuiaccuſacione. ſcd̓m illud prouerbi. iuſtus inprincipio accuſator eſt ſui in medio ſupplicare ⁊ orare in fine grās agere Sicut ſacerdos facit in miſſa ſua primo em̄ ſe accuſat in generali confeſſione ſecundo deum ſuppliciter dep̄catur multiplici oracione vltimo deo regraciatur dicendo ite miſſa eſt vel bn̄dicamus domino et reſpondetur deo gracias Ipſe autē nonſe accuſauit ſed laudauit non deum rogauitſed laudāti inſultauit nec gracias agendo deidona ſed ſua merita pēſauit Publice quidemarguere vicia omnibus licet nulli autem niſipaucis vt ad certam ꝑſonam deſcendant inquo pharīſeus reprehenſibilis erat. Scd̓mbedam. De verbis elati phariſe quibus huīliari meruit poſſumus e diuerſo humilitatisqua ſublimemur aſſumere vt ſicut ille cōſideratis et peiorū vicijs et ſuis v̓tutibꝰ eſt elatus ad ruinam. ita nos non noſtra ſolum pigricia ſed et meliorū virtutibꝰ inſpectis humiliemur ad gloriam. Et publicanus humilis alonge ſtans ꝓpter timorē quaſi nō eſſetdignus aꝓpinquare nolebat nec oculos in celum leuare ꝓpter pudorem quia iudicabat ſeindignum pre verecundia peccatorū quaſi ꝓpeccatis non audens reſpicere celum ſꝫ percuciebat propter cōtricionis dolorem pectꝰ ſuūtanꝙͣ tocius mali originem dicens ꝑ humilēconfeſſionem. Deus qui omīa potes ꝓpiciuseſto michi peccatori ecce ſui accuſacio et pura confeſſio et iſta faciunt ad pectatoꝝ remiſſionem. Hec em̄ ſūt indicia humilitatis quādeus deprope aſpicit et ignoſcit Merito aūtpectus ꝑcuciebat quia ibi peccauerat ibi fonset fouea et origo mali erat Ibi em̄ eſt cor bonorum omniū atqꝫ malorū ſecretariū. Indeomnia bona et omnia mala ꝓcedunt. Hoc ergo publicanus ꝑcuciebat. quia ſcd̓m Auguſeſt arguere quod latet in pectore et euidentipulſu occultum pectatum caſtigare ac pectuspercuciendo ſe de ipſo quodāmodo vīdicabatet dicebat deus ꝓpicius eſto michi peccatori