pgila prim im ſi qaie ſit temittere ei quicōtriſt auit gauius eſt incidere in gehennaScd̓m re ni ſuum. Seruus iſte nullum reſponſum legitr dediſſe domino in quo demnonſtiaur ꝙ indie iudicij et ſtatim poſthanc vitaceſſabit omnis peccati excuſacio. Et iratus dominus non per affectum ſedſimilitudinem effectus hominis itati id eſtad modum irati ſe habens penam inferendotradet eum tortoribus id eſt demonibus etminiſtris tartareis qui ī hoc ſunt diuine iuſficie executores. quia tortores patimur inpena quos paſſi ſumus ſuaſores ī culpa quoaduſqꝫ reddat per penam vniuerſum debitūtomi niſſum per culpam et hoc erit eternaliter et in perpetuum Quouſqꝫ enim poniturpro infinito ſicut donec ponitur ibi non cognouit eam donec peperit et eſt ſenſus ſemperſoluet et numꝙͣ perſoluet neqꝫ reddet aliqn̄ſed ſemper penam luet nu̓mꝙͣ enim redderepoterit quia eternaliter dampnatus erit Nāin inferno ſemper eſt reddicio abſqꝫ acquiſitione cum pena ſemper remaneat ſine finaquia ibi non eſt locus redēptionis vel ſatiſfactionis ſed condempnacionis et ꝑuīcionisQd̓ autem hanc totam ſimilitudinē ad hocattulerit ipſe dominus eam modo qͦ dictumeſt ad propoſitum adaptando exponit dicens Sic et pater meus deleſtis faciet vobisvniuerſum debitum a vobis exigendo et vostortoribus cruciandos tradendo. Scd̓mcriſoſtimum. Non dicit pater veſter ſꝫ patermeus non enim dignum eſt hominis talisvocari patrem deum qui ita pernicioſus eſt etodioſus eſt. Vbi iheromiinus. Formidoloſaſentencia ſi ꝑua fratri non dimittimꝰ magna nobis a deo non dimittentur. Et quiavnuſquiſqꝫ poteſt dicere ore nichil habro cōtra eum habet deum iudicem qui ſil̓acionēfitte pacis aufert dicens ſi nō remiſeritis vnꝰ qͥſqꝫ frī ſuo non ſolū ore ſꝫ etiā de cordibꝰ vrīs non ficta pace ſꝫ vera et integra dilectione Quia non ſufficit labijs dimittere niſiora ⁊ corda cōueniant Quidam em̄ dimittere nolunt oīo qꝛ et maliciam ſeruant in corde et vindictam dum poſſunt exercēt in oꝑeAlij et ſi remittūt quantū ad vnidictam feruant tamē conceptum odiū quantū ad maliciam. Sed qͥſqͥs ſibi a dn̄o remitti deſideratoꝑtet vt vtroqꝫ mō fratri remittat vt nec opere exerceat vindictam nec corde reſeruetmaliciam Quia ſcd̓m gregꝰ. Si hoc ꝙ in noſdelinquit̉ ex corde non dmmittimꝰ illud ruiſus a nobis exigetur qd̓ nobis iam ꝑ penitēciam dimiſſum fuiſſe gaudebamus Vbi ergonon fuerit cacitatis ꝑſeuerācia nulla eſt ſuffirena pexitēīa Vnde a peccalis ſoluto dicit̉Vade et amplius noli peccare Seculares qͦqꝫleges ꝓpter ingratitudines quoſdam reuocant manu niſſos ad priorem ſeruitutē Sedex hijs videtur ꝙ peccata dimiſſa redeāt ꝓpter iterata m peccati ꝑpetracionē. Ad hoc dicitur cōmuniter ꝙ redeunt per aggrauacionēpeccati ſequentis non ꝙ peccatum ſequensſit eque graue ſicut omnia precedēcia ſed qꝛgrauius eſt ex cōparacione precedēcium Vn̄exigitur ꝙ dimiſſum fuerat non in ſe ſed qnͣtum ad ingratitudinem dimiſſionis et ideodicuntur omnia redire quia ingratitudo eſtreſpectu dimiſſionis que omnium fuit. et itaquodammodo reſpectum habet ad omnia dimiſſa. Non ergo redeunt quantum ad maculam et reatum ſed quātum ad ingratitudinem Qui enim poſt acceptam remiſſionemad peccatum redit magis delinquit. ꝙ ingratus tanto beneficio extitit. et ita ingratitudopectatum recidiuacionis aggrauat Quidamvero dicunt ꝙ peccata redeunt in quatuor caſibus ſcilicet ꝓpter odium fraternum ꝓpterapoſtaſiam a fide. ꝓpter contemptum confeſſionis et ꝓpter dolotem de penitencia habita Vnde ſunt verſus Fratres odit vbi apoſtata fit. ſpernitqꝫ fratri Penituiſſe piget priſtina culpa cedit Faciliter ergo et merito inte peccanti dimittes ſi quantum tibi dimittideſideras veraciter actēdas. Quia ſcd̓m criẜet ſi ſeptu agies ſepcies dimiſeris ⁊ ſi omniaſimpliciter peccata conceſſeris cōtinue proximo quantum gutta aque ad pelagus infinitum. tanto magis. multo plus deficit tuus amor ad infinitam bonitatem dei cuius in neceſſitate conſtitutus es cū iudicaberis et noxas tribueris. Et ideo bene peccata ī deum decem milibus talentis et peccata in proximūcentum denarijs comperauit. quia etiam eadem peccata multa grauiora commiſſa ſunt īdeum ꝙͣ in proximum. Docemur ergo hocloco vt ſicut dominus nob̓ dimittit maiorapeccata ſic nos dimittamus conſeruis nr̄isminora in nos commiſſa aliqn̄ a nob̓ exigetdebita vniuerſa Vnde Auguſtinus. Omnishomo debitor eſt dei et debitorem habet fratrem ſuum Ideo deꝰ iuſtus conſtituit tibi regulam in debitore tuo. quam faciet et ipſecum ſuo Vnde et Criſoſtimus. Hec igitur ōnia intelligentes et hec decem milia excogitātes ſaltem hinc feſt inemus ad dimictendūproximis parua et vilia. Audiamus inmiſericordes et crudeles quoniam non alijs ſumus crudeles ſed nobiſmetipſis. Cum memorari maloꝝ vis excogita qm̄ tibi ip̄i malorū remeōiai̓s non alij qm̄ tua legas pcc̄a nō