Primo vt cōſideret peccatum quod commiſit. vt poſſit videre pcc̄i multitudinem et obmiſſionem boni et cōmiſſionē mali. cogitacōelocucione et oꝑacione. quinqꝫ ſenſibus. contra decem precepta. contra ſeptē ſacramentain oꝑibus miſericordie. et tūc dicat. peccau̓ſuꝑ numerum arene maris ⁊cͣ. Item peccatimagnitudinē ꝙ tam magna pcc̄a fecit. et cōtra tam magnū dominum. et dicat. pater peccaui in celum. et non ſū dignus ⁊cͣ Item pcc̄iturpitudinem. ꝙ tam turpia pcc̄a fecit gcd̓ovt videat tempus qd̓ amiſit Vide ergo quotdies quot menſes quot annos maniter conſūpſiſti. Et qꝛ ſcd̓m bernh̓. omne tempus ꝑdidiſti in quo de deo nō cogitaſti. Tercio vtvideat pulchritudinē anime quam polluit: q̄pulcherrima fuit et digniſſima. qꝛ ad ymaginēm dei creata. et ꝙ ſe ſic turpiter vilificauit. Quarto vt videat grām quā amiſit. etquāta bona ꝑ pcc̄m ꝑdidit. O ꝙͣ multā grāmmulti negligunt. deus enim ſemꝑ ꝑatus eſtdare: ſed pauci volunt accipere. Quinto vtvideat irā dei quā prouocauit et ꝙͣ beneficijsdei ita ingratus fuit. Sexto vt videat penamquā meruit; que eſt eterna amara ⁊ diuerſaSeptimo vt videat gloriam quā demeruitque eſt infinita. pro cuius guſtu ad vnā horam ſcd̓m aug. contempnenda eſſent omniaHis ſeptē conſideratis: bene durū et lapideūcor haberet homo qui non amara contricioneconpūgeretur de peccatis ſuis. Tercium qd̓eſt pura pcc̄orū cōfeſſio deſignauit dominusꝑ hoc ꝙ iſtum cetū ſic linitū miſit lauare ſeꝑ cōfeſſionem apud ſacerdotē. Quamuis em̄deus dimittat pcc̄m ad contriconem pcc̄orisobligat tamen eum ad confeſſionem hominivice dei faciēdam. Et talis abſolucio facta incōfeſſione ſcd̓m aug. reducit hominē ad baptiſm puritatē Premiſſis aūt turbis ꝑactistunc incipit pcc̄or videre. et ſic a ſua cecitatediuina gratia curatus procidat humiliter etadoret ſuppliciter. gracias agens deo Signūvero ꝙͣ pcc̄or ſic illumnatus ē qn̄ clare videtet cognoſcit Ila aūt cognicio in duobus conſiſtit ſcꝫ in cognoſcendo deum. et in cognoſcēdo ſe ip̄m. Cognoſcere deum in pn̄ti eſt cognitio ſue potencie ſue bonitatis Lognitio autempotencie generat in nobis timorē: qui timorfacit recedere a malo. cognitio bonitatis genea̓t in nobis amorē qui amor ducit nos adbonum faciendum Cognitio aūt noſtri genefat in nobis humilitatē. que eſt mater oīmvirtutū. Et ſic patet ꝙ hec duplex cognitioſcꝫ dei ⁊ noſtri eſt cauſa tocius noſtre ſalutisnam cognitio potencie dei generat timoremqui facit vitare malū. cognitio bonitatis deigenerat amorem qui facit oꝑari bonum. cognitio noſtri generat humilitatē que nos cōſeruat in euitacione mali ⁊ in oꝑacione boniIempꝰ igit̉ obſeruemꝰ et ab intēꝑaneis abſtineamꝰ: ne cū cecis iudeis illud in vanitatibus conſumentes cum ipſis in cecitate maneamus Inde ait hoc loco criẜ. Dedit tibi vite terminum deus ad curandam aīam tū veroinaniter et vane conſūmis Et ſi argentū paucum cōſūpſeris ſimpliciter dampnū res vocasdies autē tuos conſumēs in pomꝑas nullumputas facere inconueniens Congruo exiſtētein letanijs et orationibus cōſumere vitam tuāoēm. tu in tumultibus et turpibus verbis etiocūditate intemꝑanea oꝑibus et laboribuslaſciuis vitam tuam conſumis inaniter et inmalo tuo. neſciēs ꝙ omni rei magis parcereoporteret ꝙͣ tꝑi. Aurum ſi conſumpſeris poteris rurſū recuperare tempus vero ſi perdiderisdifficile id reſumēs. Paruum em̄ nobis ſeruatum eſt tempus ſcd̓m pn̄tem vitā. Si igit̉in qd̓ oportet eo vſi non fuerimus quid dicemus abutentes eo Cum hoc cōſumpſeris inaniter quam habebis excuſacionem Et cuiꝰgratia ais ꝑuum recondidit O inſenſibilitatis et indeuocōnis ꝓ quo maxime grās agereoportebat qm̄ tuos labores ⁊ ſudores iciditet requiem longam et inmortalem fecit. prohijs incuſas et grauaris Nec Criẜ. Vnde etIenecā fitiam ſi multum ſupereſſet etatis ꝑce diſpenſandum ea̓t vt ſufficeret neceſſarijsnunc que demencia eſt ſuperuacua diſcere intanta tꝑis egeſtate Eo magis itaqꝫ indignoraliquos ex hoc tempore qd̓ ſufficere ne ad neceſſaria quidem poteſt eciam ſi cuſtoditum diligentiſſime fuerit in ſuꝑua cua maiorem ꝑtēerogare non tam benignum ac liberale tempnatura nobis dedit vt aliquid ex eo vacet ꝑdere Et vide qͣm multa etiam diligentiſſimisꝑeāt Aliud valitudo ſua cuiqꝫ abſtulit: aliudſuorū aliud neceſſaria negocia aliud publicaoccupauerunt. vitam nobiſcū diuidit ſompnus. et hoc tempore tam anguſto et rapido etnos auferente qͥd iuuat maiorē ꝑtem mittēin vanum Nec SenetaOxatioOmine iheſu criſte qui illuminaſti oOculos ceci nati. illumina queſo ocl̓oscordis mei. ne in tenebris offendāvel vmꝙͣ in morte obdormiā. Deus vite meeꝙ vane cōſumpta ſunt ꝙͣ infructuoſe elapſaſunt temꝑa mea. que dediſti michi vt facerēvolūtatem tuā in eis ⁊ nō feci. Quot anni qͦtnienſes quot dies quot hore perierunt apudme in quibus ſine fructu vixi coram te. Fiatamande pater hoc reſiduum temporīs meifructuoſum et ſanctificatum in gratia tua. vt