Eſt autem ſcd̓m gregͣ. triplex gͣdus male affectorum. Nam ſūt nomulli qui precepta d̓inec aure corꝑis id eſt exteriori auditu ꝑciperedugnantur: quidam vero ꝑcipiūt ſꝫ nullo mētis deſiderio complectuntur. nō habentes voluntatem implendi que audiūt. quidam aūtlibenter audiēdo compunguntur. ſed poſt lacrimas tribulationibꝰ preſſi aūt delicijs allectiad iniquitatē reuertuntur: hij ꝓfecto verba d̓inon audiūt: quia exercere in oꝑe cōtempnūtlicet ergo omnes ſint filij dei ꝑ naturā. illi tamen ex dyabolo ꝑ vicium ſūt: q̄ verba dei nondiligunt. Qui vero ex deo generationis adoptione renati ſunt: audiūt verba dei ⁊ cuſtodiunt. Dum terra eſt ſub tecto et non cōpluta. latet quos fructus ſit ferre apta: ſed ſi ēſub aere nudo et compluta patet quis fructꝰveniat ex ea. Igitur ſi diuinus ſermo ſit tibigrauis et quaſi ſarcinat aures time ne ſis preſcitus cum iudeis: quos imber verbi cōpluitet ipſi ſpinas et tribulos exeruerūt. quo patuit ꝙ terra maledicto ꝓxima erāt: quam ignis deuaſtare debuit. Et quia iudei cōuicti ſūtnon eſſe filij abrahe vel dei ſed dyaboli. ideoneſcientes contradicere verbis cōtradicunt iniurijs: et ingerūt conuicia quia reſiſtere nonpoſſunt ex veritate aliqͣ. Nodꝰ em̄ hominumqui neſciunt rōnabiliter reſpondere eſt ad cōuicia ſe conuertere; ⁊ ideo iudei non habentesquid rōnabiliter criſto reſpōderent ad conuicia ſe conuertunt. Vnde cōtradicentes dicūteum ſamaritanum eſſe ⁊ demoniū habere licetenim xp̄us eſſet genere iudeus et non ſamaritanꝰ: tamen vocāt eum ſamaritanū ex cauſispluribus. Samaritani em̄ qui erant gētilesiudeis infeſti et odibiles erāt: eo ꝙ terram eorum poſſidebāt. ⁊ ideo vulgare erat apud iudeos ꝙ homines malos et eis odibiles etiāſi iudei eſſent vocabant ſamaritanos talis autem erat criſtꝰ ſcd̓m opmionē eorum. quē credebant arguere eos ꝓpter odiūt ideo vocabāteum ſamaritanum et quaſi aduerſariū. vel qꝛſamaritani ꝑtim legem ſeruabāt ⁊ ꝑtim nonſeruabant: vidētes iudei criſtum in aliquo legem ſeruantem et in aliquo diſſoluētem vocabant eum ſamaritanum qͣſi a lege diuina alienum. Vel a ſamaritanis cum quibus cōuetſatus erat eum ſamaritanum qͣſi peccatoremvocabant qꝛ peccatores illos reputabant neceis couti volebant. Dicebāt etiaꝫ eum demomium habere ꝓpter mirabilia q̄ faciebat: quemagicis artibus imputabāt. vel quia cogitationes et ſecreta eorū reuelabat et frequēterdicebat qd̓ demoni attribuebāt cui tamē cordium occulta ſunt abſcondlita. vel qꝛ aliqͣndoquedam alta et ſubtilia loquebaturque nonccxvijintelligebant. credebant ꝙ quaſi demonioplenus loqueretur et eum arrepticium reputabant Dn̄s aūt hic ſicut et vbiqꝫ ad paciēcie et manſuetudinis exemplū nos prouocatquia māſuete iniuriam declinat Accepta iniuria non iraſcitur neqꝫ cōuicijs cōuicia redditet vt dicit petrus cū malediceretur nō maledicebat. Et attende ꝙ licet dominus iudeosſepe docendo vel corrigēdo dure ⁊ aſꝑe reprehenderit. tamen dura verba vel facta inferētibus numꝙͣ vel hic vel alibi dure vl̓ aſꝑe reſpōdit erudiens nos ſcd̓m criẜ que ad deum ꝑtinent vindicare que vero ad nos deſpicereVnde cum in ueritate eis reſpondere poſſet vosdemoniū habetis tamen noluit ſed malū qd̓in eis eſſe cognouit pacienter tacuit imitabilem nobis pacienciam oſtendens vt quotiēsa proximis iniurias patimur eorū etiam v̓amala pacienter taceamus. ne forte talis correpcio nō ex dilectione ſed ex odio nata videatur. In hijs ergo ſcd̓m gregꝰ. ſuꝑbia noſtraconfūditur. que ſi exagitata vel leuiter fueritatrotiores iniurias reddit ꝙͣ acceꝑat: facitmala que poteſt ⁊ minatur facere que non p̄tDuo quippe ei illata fuerant. vnum negauitet aliud facēdo conſenſit Tacuit qd̓ recognouit et pacienter repulit qd̓ dictum fallaciteraudiuit Demonium ſe non habere reſponditſꝫ tamen ſamaritanū non eſſe negauit. Quiaem̄ ſamaritanus interptatur cuſtos et ipē precipue cuſtos noſter eſt non em̄ doriitat quicuſtodit iſrahel ideo ſe ſamaritanum eſſe nōnegauit. Negauit autem demonium haberedyabolus em̄ honori dei reſiſtit. qui ego honorē dei q̄rit alienus a dyabolo ē et ideo xp̄squi honorifitat patrem ſuum ſcilicet deum demonium non habet Vnde ait. Sed honorifico deum patrē meum declarādo eiꝰ virtutēin miraculis ⁊ omnia ei attribuendo. ꝓ cuiushonore vos me inhōraſtis ꝑ falſa obprobriaet qd̓ virtuti diuine attribui debet demoni aſſcribendo. Immo in hoc ꝙ inhonoraſtis meinhonoraſtis et patrē meum qui em̄ nō hōrificat filium nō honorificat patrē qͥ miſit illū.Item habens demoniū qui eſt rex ſuꝑ om̄s filios ſuꝑbie ſuꝑbus eſt et ſe extollit querēdogloriam ſuam. ego aūt nō ſic. nō em̄ querogloriā meam. ſicut ſimulatores qͥ ſe oſtēdūtet querūt videri qd̓ non ſūt Et vere nō queritqui ſemetipſum exinaniuit formā ſerui accipiens Non queſiuit in iſto mūdo gloriā necvllā magnificēciaꝫ venit em̄ vt doceret omnēmūdi gloriam cōtempnēdam In quātum hōeſt loquens dicit ego gloriam meam nō q̄roſolus em̄ deus eſt qui p̄t gloriam ſuā querereabſqꝫ culpa et pcc̄o. alij aūt non niſi in deo.