futuro. Sed iſta impenitencia. vel cor impenitentis. ꝙͣdiū quiſqꝫ in hac vita viuit: nonpōteſt iudicari: de nullo em̄ deſperandū eſt. ꝙͣdiu paciēcia dei ad penitenciā adducit. nec d̓hac vita rapit impiū. qͥ nō vult mortē impijquantū vt ꝯuertat̉ et viuat. Ideo autē om̄eꝓrſus pcc̄m et blaſphemia remittet̉ hoībꝰ:qꝛ vbi hoc pcc̄m nō fuerit cordis impenitētiscontra ſpm̄ ſanctū. qͦ in ecc̄ia ſoluūtur. cūctaalia dimittunt̉. Quō aūt hoc dimittet̉: qd̓etiā remiſſionē impedit alioꝝ? Om̄ia ergo dimittunt̉ eis: in quibꝰ hoc nō eſt qd̓ nūꝙͣ dimittetur. In quibꝰ autē eſt. qm̄ hoc nūqͣ dimittitur. nec alia dimittunt̉: quia omniū remiſſio vinculo iſtius impeditur. Ideo peccatūomne atqꝫ om̄is blaſphemia dimittet̉ hoībꝰin hac congregacōne: quā in ſpū ſancto et nōaduerſū ſeipſū diuiſo congregat xp̄us. Ip̄iusautem ſpūs illa blaſphemia. qua fit vt cordeimpenitenti huic tanto dono dei. vſqꝫ in finēvite iſtius reſiſtatur: non remittetur. Vnumergo ſuffugiū ē. ne ſit irremiſſibilis blaſphemia. cor impenitens caueatur: nec aliter penitencia prodeſſe credatur. niſi vt teneat̉ ecc̄iavbi remiſſio pcc̄orum datur: ⁊ ſocietas ſpūsin pacis iunculo cuſtodit̉ Iec AnguſtinusDeinde ad refellendum ⁊ corrigendū phariſeorū errorē. inducit ſentēciam ſub ſimilitudine arboi̓s: oſtendens ꝙ miracula ſua nō ſūta virtute maligna et dyabolica. ſed a virtutebona et diuina. Inde dicit. Aut facite arborem bonam et fructū eius bonum: aut facitearborem malā: ⁊ fructū eius malū. Loquiturvulgariter. facite id eſt dicite: ſcd̓m ꝙ dicit̉iſte facit bonum. id ē dicit. Arbor autem hicaccipitur principiū ipōrum operū: et fructusipſa opera. Inter arborē vero et fructū ſemꝑeſt ſimilitudo: quia arbor bona ſemper fructubonum: et arbor mala fructū malū producitergo quia opea̓ miraculoſa q̄ criſtus faciebatnon erant mala et vana. ſicut que fiunt artemagica: ſed erant bona ⁊ ſalubria. concluditꝙ principiū per quod talia faciebat erat ſcm̄et bonū. Quaſi diceret. Conſiderate fructumarboris bone et fructum arboris male: vt exfructu cognoſcatis vtꝝ ſit bona an mala: qꝛex fructu arbor cognoſcit̉. Similiter cōſiderate opus actoris. vtrū ſit bonū an malumquia opus bonum ꝓcedit a bono prīcipio. etmalum a malo: et ſic̄ ex bonitate operum queego facio poteſtis perpēdere. ꝙ virtus ꝑ quāego facio. non eſt mala. ſed bona: et ex oꝑibꝰque fiunt per artē magicam. cum ſint malaet vana. poteſtis perpendere que fiunt v̓tutemaligna. Opus ergo quod facio. eiciendo demonia. cum ſit bonū et non malum. nō eſt amalo principio. quale eſt demoniū. ſꝫ a bonoprincipio. quod eſt ſpiritus ſanctus. Maleergo dicitis: qꝛ ego in beelzebub eicio demonia. Vbi Augꝰ. In hoc admonuit nos dn̄s.vt bone arbores ſimus: et bonos fructus hrēpoſſimus. Abi em̄ ait. facite arborē bona etfructū eius bonū. eſt preceptū ſalubre. cui obediencia neceſſai̓a eſt. Ꝙ autem dicit. facitearborē malam et fructu eius malum. nō eſtpreceptū vt faciatis. ſꝫ monicio vt caueatisHec Auguſtinus. Deinde quaſi explanādo etaptando dictā ſimilitudinē pharizeis. on̄ditfalſitatis eorum radicem. radix enim iſta eratinuidia et odiū. quia licet pharizei ⁊ legiſperiti primo cognouerint xp̄m. tamen quia cepit reprehendere vicia eorum. ideo ꝯceperūtodium et inuidia contra ipſum. ex quibꝰ excecati. ceciderūt a prima noticia in errorē. quiatalia peruertūt iudiciū racōis rectū. et ex tuinceperunt om̄ia facta eius interpͥtari in malum. ad diffamandū ipſum: Oſtendit ergoillos eſſe malā arborē ex mala radice. et malos fructus dae̓. cū in intencōe cordis eorummalicia habundet inuidie. dicēs. Progeīesſeu gemimina viꝑarū. id eſt venenati filij venenatorū iudeorū. quia venenū inuidie ex veſtris parentibꝰ traxiſtis. qui ꝑſecuti ſūt prophetas ex inuidia et vos ex eadem rōne ꝑſeq̄mini me prēm xp̄m et inrēm eccl̓iam. quomōpoteſtis boͣ loqui cū ſitis mali? Quaſi diceretnon poteſtis de me bona loqui inuidia prohibente cū em̄ ſitis arbor mala nō pomi̓tis fructū bonū ferre vtilia quideꝫ alijs pn̄t loqui. ſꝫnon meritōia ſibi Ibi criſoſtimꝰ. Non poteſtfieri vt alia germina producātur. niſi qualisfuerit radix in terra Voluntas em̄ hoīm radixeſt. verba autē et oꝑa. fructus ſūt voluntatisIdeo quale cor vnuſquiſqꝫ habuei̓t. talia etv̓ba loquit̉ et oꝑa facit Nec criſoſti. Et ideoſubditur. Ex habundācia em̄ cordis os loquitur qꝛ verbū exterius ē ſignificatiuū interioīsconceptus Quaſi diceret. Cor veſtrum plenūeſt veneno. et eructuat depleno. Aꝑte autētotum intellige. ſcꝫ per locucōꝫ oris. locucionēcordis et locucōꝫ oꝑis. Per oris em̄ locucōꝫvniuerſa q̄ actu vel cogitatu vel ẜmone de corde ꝓferūtur dn̄s ſigͣt. Nā verbū ꝓ facto qn̄qꝫponi ſolet. Vnde ſayas. de ezechia. Nō fuitverbū qd̓ nō on̄deret eis. id ē res digna v̓boVbi Criſoſtimus. Et vide ad maiorē accuſationem malorū. et maiorē laudem bonoꝝ. qd̓dicit. Ex habundancia cordis os loquit. ideſt cū homo locutus fuerit verbū bonū vel malum. ne putes quia tantū boni vel mali habꝫin corde. quantū oſtendit in verbo. ſed multoamplius. Ex habundācia em̄ boni vel mali