et ſponſum tectorem habentē. Et in tugurionaſcitur: et in preſepio ponit̉. Et diſcipuloseligens; non rethores. non ſapientes. nō diuites. non nobiles; ſed pauperes. et ex pauperibus. et vndiqꝫ ignobiles elegit. Et menſam apponens. qn̄qꝫ quidē ordē aceos panesapponit; quandoqꝫ autē ipſo temꝑe. diſcipulos a foro emere iubet. Et ſedilia faciens. defeno facit. Et veſtimenta induens: vilia. et amultis in illo tꝑe differencia. circūamicitur.domū autem non habuit. Si aūt tranſire deloco ad locū oportebat: ambulans hoc faciebat. ⁊ ita ambulans ꝙ fatigabat̉. Et ſedēsnon throno opus eī erat. neqꝫ puluinari: ſꝫpauimento. Sic ergo criſtus pauper erat.ꝙ tn̄ dominus omniū rex expectabilis erat.Nec Criẜ. Attendamus hec et erubeſcamꝰnos miſeri: quia talibꝰ nō cōtenti. dominū cōtempnimus imitari. Et maxime hoc tꝑe malo: quo omnis qui panē habet: contētari deberet. Vnde Iheroni. Iuxta miſerias huius tēporis. et vbiqꝫ gladios ſeuiētes: ſatis diueseſt qui pane nō indiget: ſatis potens: qui ſeruire non cogitur Oracio 13.Omine deus omnipotens qui omniaque celi ambitu cōtinētur. ſub pedibus hominis ſubieciſti: vt ſolus hotibi ſubiectus eſſet totus: exteriora nempe ꝓhominis corꝑe cuncta creaſti: ipſū vero corpus pro anima: animā vero ꝓ te. vt tibi ſolivacaret: et te ſolū amaret; qui etiā das iumētis eſcam ipſorū. ac volucribus celi. et piſcibus maris paſtū: da michi huius vite neceſſacia ad ſalutē meam. et ad laudē tuam. vtſic perte ꝓuiſus melius tibi vacare valeam:da quoqꝫ michi ī omni defectu et penuria pacienciam. ne puſillanimitate fractus deficiāAmen ¶ De mancō manum aridam habente. Capitulū. LXXII.actum ē aūt poſt hec in alioſabbato vt intraret iheſus īſynagogam eorū: et doceret.Nam ſcd̓m Hylariū. premiſſa in campo dicta ſūt et geſtaet poſt hec ſynagogā egreditur. Sabbato intrauit ſynagogā ad docendꝫꝓpter maiorē populi frequenciā et conuentūVnde Beda. Sabbatis precipue dominusin ſynagoga docet. oꝑaturqꝫ virtutes: nonſolum ꝓpter inſinuandū ſpiritale ſabbatū: ſetiam ꝓpter celebriorē eo die ppl̓i conuentū:cui tunc moris erat. quia vacare a labore ꝑ legem iubebatur: legendis audiendisqꝫ ſcripturis operam dare. Nam ſicut hij quibus venandi ars eſt. vbi feras. vbi piſces. et volucres plus habundae̓ didicerant: ibi maximeclxxxv.ſua recia tendunt: ita dominus ſemꝑ docuit īſynagoga. ⁊ in templo quo omnes iudei conueniebant: volens omnes homines ſaluosfieri. ⁊ ad agnicionē veritatis venire. Nec Beda. Ecce in criſto tria: ſcꝫ mentis ſtabilitasquia licet phariꝫ ei inſidiarent̉ ei. non tamēietuebat venire vbi erant: et hoc eſt contrapuſillanimes doctrina veritatis. qꝛ in publico docebat: et hoc eſt contra hereticos: zeli īmenſitas: quia totum hoc ꝓpt̓ ſalutē animaꝝfaciebat: ⁊ hoc eſt contra eos qui inde q̄runtvanam gloriā. vel temꝑale lucrum ſeu cōmodum. Et erat in ſynagoga homo habens manum aridam et contracta. et obſeruabant ideſt doloſe ſeruabant eū pharizei. ſi ſabbatocuraret. vt illum arguerēt vel accuſarent. Inde interrogabāt eū malicioſe. ſi licet ſabbatis curare. vt ſi diceret. non. arguerent eumde īmiſericordia. vel impotencia: ſi diceret ſicaccuſarēt eum de ſabbati trāſgreſſione. VbiGedla. Quia ſolucionē ſabbati quā in diſcipulis arguebant. excuſauea̓t. ip̄m calumpniari volentes. obſeruāt. vt ſi in ſabbato curettranſgreſſionis eū accuſent. ſi non curet. crudelitatis aut imbecillitatis arguant. Vt em̄ait Bernh̓. In factis obſeruatores; ī verbisexprobratores: in tormentis ſuſtinuit illuſores. Et videns dominus cogitaciones eorū:iuſſit hominē infirmum ſurgere et ſtare ī medio. vt miratulū eſſet magis manifeſtū: ⁊ euidencius argueretur cecitas malignanciū; etquaſi repetendo queſtionē ab eis motam. ſubalijs verbis. hoc idē queſiuit ab ipſis. Illisautē ſic tacentibꝰ ꝓpoſuit ſimilitudinē d̓ animali. et ſoluit queſtionē prius verbo oſtendēsper racionē ꝙ licitū eſt ſanae̓ hominē die ſabbati. et eſt racio talis Nagis ſubueniendū ēhomini ꝙͣ animali. ſed animal ſi ceciderit inputeū vel foueam extrahit̉ ⁊ liberatur die ſabbati. ergo multoplus homo qui eſt nobilioret melior. cū ſit factus ad ymaginē dei: ſi in īfirmitatē ceciderit. curat̉ die ſabbati. Si em̄hoc fit ꝓpter cupiditatē temꝑaliū. multomagis debet iſtud fiei̓ vbi ſalus queritur animarum. Et ſic ipſi vite cōmunis et ꝓprie conſuetudinis vincunt̉ exemplo. Inde Criẜ. Iobisouem licet in ſabbato ſaluare. ⁊ michi hominem non licet? Vobis manibꝰ licet extraheremichi nec verbo licet curare? Ecce nec medicinam conficio. nec manū in eam ſuper illū extendo. Dico verbo et ſanatur infirmus. et legeſabbati veſtri non tranſgredior. et ſine opereopus virtutis conſūmo. Nec Criẜ. Sed auari pharizei plus diligūt ouem ꝙͣ hꝑminē ꝓximum. et laudant impendere ſubſidiū in oueet accuſant beneficium caritatis in homine.