felici curſu per huius ſeculi mare. habens deūgubernatorē angelos remiges portans choros onium ſanctorū. crecta in medio ipſaſalutari arbore crucis in qua ewāgelice fideiveſa ſuſpendens. flante ſpū ſancto ad portūpadiſi et ſecuritatē quietis eterne deduciturHec Friẜ. Alio modo hoc idē poteſt exponiallegorice prout ꝑtinet ad caput eccleſie ꝙeſt criſtus. vt nauicula quā criſtus aſcēditintelligatur arbor crucis Scū quā mare huiusmundi ꝑtranſitur ſine ꝑiculis cuiuſqꝫ beneficio et auxilio fideles adiuti tranſfretatis ⁊emerſis mundi fluctibus ꝑueniunt ad lituset portū patrie celeſtis Ianc nauiculā xp̄usin die ꝑaſceues cū diſcipulis ſuis aſcenditper quā mare pn̄tis ſeculi tranſiuit nō quidēqd̓ ipſi tunc paſſi fuerint ſed quia tūc eis exemplū paciendi reliqͥt. Vnde aſcendēte eo inhanc nauiculam ſūt eum ſecuti. qͥa om̄s adtormenta ⁊ vſqꝫ ad inortē fuerunt eū imitatiCum ergo criſtus in cruce poſitus fuiſſꝫ magnus motus in mari factus eſt. quia mentesdiſcipulorū mote ſunt qui a ſtabilitate fideicorruerūt. terremotus magnus factus eſt.petre ſciſſe ſūt. et cetera ſigna que tunc factaſunt ita qd̓ nauicula oꝑata eſt fluctibus. qꝛtota vis ꝑſecutōnis circa crucē criſti fuit. etmētes oīm contra ipſam fluctuabant et fcāeſt crux criſti iudeis ſc andalum gētibus ātſtulticia Sed inter has ꝯmociones ipſe dorimebat in cruce noriendo. quia ſuū dormirehoc loco mori eſt ¶ Excitāt aūt diſcipuli dominum. dū turbati mēte maximis deſiderioꝝclamoribus reſurrectionē efflagitāt dicētesSalua nos reſurgendo a mortuis. quia ꝑimus ꝑturbacione tue mortis. Ipſe vero reſurgens et per reſurrectionē excitatus. pͥmoincrepat diſcipulorū modicā fidem. quia exprobrauit incredulitatē eorū et duriciā cord̓Imꝑauit aūt ventis. quia dyaboli ſuꝑbiamſtrauit imꝑauit et mari qͥa veſaniam iudeoꝝꝯpeſcuit Et facta eſt tranquillitas magna etcōſolacio quia viſa reſurrectione ſedate ſuntmētes diſcipulorū et gauiſe Nos vero hoēsvidentes hec omnia et cognoſcētes. dicimꝰqualis eſt hic̄ ⁊ quātus Diſcipuli ergo id eſtomēs fideles debent eū ſequi iuxta illud. Siquis vult poſt me venire. abneget ſemet ip̄met tollat crucē ſuam. et ſequatur me Et qͥaper penitenciā maxime crux tollitur ideo etiātropologice ſeu moraliter ꝑ nauiculam penitēcia deſignatur quia per ip̄am homo ad portūſalutis deducitur et quicūqꝫ extra iſtam nauiculam inuentus fuerit ad portū ſalutis nōꝑueniet. ſed ip̄m vnda infernalis inuoluet.Ideo ſignificata eſt ꝑ archam noe. quia illiqui in eam aſcenderunt fuerūt ſaluati. quivero non aſcenderūt fuerunt ſubmerſi Tūcautē iheſus nauiculam hanc aſcendit qn̄ qͥsſalutis ſue auidus penitenciam aſſumit. Etſepe contingit ꝙ qn̄ quis penitēciam inchoatgrauis temptacio eum pulſat. nec deus ipſūliberat ſed auxiliū ſubtrahit Ideo recurere debet ad deum per feruētem orationen et tam ꝑſeueranter inſtare. donec impetret dei miſeracionem Tanta autē graciā ſepe eum ꝯſequit̉quod ipſe etiam in admiracionem excitatur:Vnde ſecūdum Gedam cū ſigno dominice crucis imbuti ſeculum relinquere diſponimus.nauem cum iheſu conſcendimus mare tranſire conamur Qui em̄ abnegans inpietatemet ſecularia deſideria. crucifigit membra ſuacum vicijs et cōtupiſcencijs. et cui crucifixuseſt mundus et ipſe mundo: quaſi cū dominonauē aſcendens mare huius ſeculi trāſire deſiderat Sed nobis nauigantibus quaſi īteequoris fremitus obdormit dominus. qn̄ crebreſcente vel immunidorū ſpirituum vel hoīmprauoꝝ vl̓ nr̄aꝝ cogitacionū īpetu fidei ſplēdorobtēnebreſcit ſpri celſitudo cōtabeſcit amoris flāma refrigeſcit Sed tunc ad dn̄m recuramus qͣtenus tempeſtatem ꝯpeſcat trāquillitatem refundat et portum ſalutis in dulgeatPoteſt eciam alter tropologice ſeu in oraliexponi vt nauicula intelligatur quelibet fidel̓anima Nec nauicula mari exponitur qꝛ corꝑiſociatur Iere em̄ corpus noſtrum mare eſt q̄omnia oꝑa eius amaritudinē habēt annexaIn hāc nauiculam xp̄s aſcēdit. cū eā ꝑ gͣciāinhabitat Sequūt̉ aūt eū diſcipuli ideſt virtutes tres theologice. et qͣtuor cardinales etſeptē dona ſpūs ſancti Ecce ꝙͣpulcra criſti cōmitiua q̄ eum ſꝑ cōmitabat̉ ⁊ quotidie cumin aīam fidelem aſcenderit cōmitat̉ Sed ethanc nauiculā commouēt venti temptationūid eſt exteriores demonum impulſiones. etvnde ſeu ꝓcelle paſſionum id ē interiores vexacōnes carnales q̄ frequent̓ inſurgūt pie īcriſto viuuentibꝰ et nonnunꝙͣ eſt tantꝰ temptacionū impetus. qd̓ quaſi aīa oꝑitur fluctibus. ex quibus timendum eſt virtutes etdona ꝑiclitari in ea Sed criſtus in nobis dornit cū talia ꝑmittit eo quod ſompno nrō cōſopiatur in nobis ita qd̓ videtur nos dereliquiſſe ſed non eſt ita ȳmo ipſe ꝓmiſit dicēscū ipō ſū in tribulacōe ⁊cͣ. Et ideo redeūte aīaad ſe v̓tutes ⁊ dona excitāt dn̄m exclamātesvoce grādi ⁊ dicētes Domīe ſalua nos ꝑimꝰTūc xp̄s oēꝫ tͣbulēciā ſedat exterioe̓s vētosdemonū ꝯpeſcit fluctꝰ carnis ꝯtra aīaꝫ ſe erigentis mitigat. et ſic fit magna tranquillitas exterius cum tribulacō et tēptacio ceſſat