Quarta ē humana ſuꝑfluitas: dignū ē em̄qͥ ſuꝑflua q̄rimus. vt aliqn̄ ncc̄ijs careamꝰQn̓ta eſt abvſus tꝑaliū. qui em̄ creatua̓ deiabytit̉. dignū eſt vt aliqn̄ ad neceſſitatē eitollatur. Sexta eſt ingͣtitudo. dignū ē em̄ ꝙbeneficijs dei priuet̉. qͥ ingͣtus exiſtit. Septimia cā ē vt credāmꝰ deū nob̓ p̄bere tꝑalia. etnon eſſe a nobis. vel ex debito nobis tribuia deo. ea em̄ ſubtrahendo oſtendit ꝙ ipē ſitdn̄s. Prohibet ergo dn̄s ſollicitudinē diffidencie ⁊ timorē. ſꝫ ꝑmittit ſollicitudinē ꝓuidencie et laborē. Prohibet ſollicitudinē deordinatā et ſuꝑflua. per quā impediunt̉ ⁊ poſtponunt̉ bona ſpūalia. ſꝫ ꝑmittit ſollicitudinēmoderatā et ncc̄iam ſcd̓m regulā racōnis rcēcū ſit ꝑs prudencie. aliter ſeq̄retur ꝙ homotēptaret deū ſi expectaret ab eo oīa ncc̄ia. obmittendo ꝙ debet fieri circa hec via hūana.Igit̉ cū duplex poſſit eſſe amor rerū tꝑaliūſcꝫ reſpectu ſuꝑflui. vel reſpectu neceſſarij.cōtra primū ꝓhibet dn̄s theꝫ aurizacionē. cōtra ſcd̓m ꝓhibet prefocāteꝫ ſollicitudinē. Vbinotandū ꝙ triplex eſt ſollicitudo. Prima eſtnature. q̄ verius labor et cura dicit̉ ꝓuidēcieque homī ne deū tēptat cōcedit̉. vt tamē deus om̄ibus p̄feratur. Vn̄ et ade dictū eſt. inlabore et ſudore vultus tui veſceris pane tuoet dn̄m loculos habuiſſe patet ex ewāgelioSecūdā eſt culpe. que cōſiſtit in quantitatererū. cū ſupͣ neceſſitatē acquirunt̉. et hāc ſollicitudinē parit et cōmitatur auaricia. in qͣlitate eciā et lauticia rerū quā cōmitat̉ luxuria. in nimis quoqꝫ anxīa neceſſariorū ꝓuiſione. ex qua ſequit̉ ſpūaliū negligēcia. et hecſollicitudo ōnino prohibet̉: qꝛ vicioſa iudicatur. Tercia ē grē que cōſiſtit in oꝑbꝰ iuſticiē et ꝓximi cōpaſſionē. In̄ Apl̓us. Inſtāciamea qͦttidiana ⁊ ſollicitudo oīm ecc̄iaꝝ. Hecſollicitudo precipit̉: qꝛ ad caritatē pertine dinoſcitur. Prima eſt tollerabilis. ſcd̓a vitupecabilis. tercia cōmendabil̓. Tandē cōcluditde quo debet hō eſſe ſollicitus: qꝛ d̓ ct̓nis nōde terrenis. Et implicat hic triplex bonū. ſcꝫceleſte. ſpūale. et tēporale. Primū ē bonū gl̓eſcd̓m grē. terciū fortune. Primū ē maximūſcd̓m. minus. terciū minimū. Ideo primū debet eē ī intēcione ſicut pͥmū. ſcd̓m in oꝑacōetamꝙͣ meritū. terciū in adiectione tāꝙͣ ſuſtētamentū. Ita inquit nolite eſſe ſolliciti. circatꝑalia querēda; ſed primū intēcione et affeccione ac p̄cipue pre om̄ibꝰ alijs et pn̓cipalit̓tāꝙͣ beatitudinē oīm̄ actionū et vltimū finēqui ē per ſe appetibile; q̄rite regnū dei. ideſtvitā eternā et celeſtia bonā; et ne ſit error īquerēdo. ſcd̓o tamꝙͣ rectā viā: ⁊ id per quodmeret̉ obtineri regnū dei. quei̓te iuſticiā deiſequendo eius ꝑrecepta et iuſticie oꝑa. et tercio ad vite ncc̄ia vobis hec om̄ia ſcꝫ tēꝑaliaquorū vniuerſitatē in tribꝰ poſuit. ſcꝫ in cibopotu et veſtimento: adicient̉ ſcꝫ vobis cooꝑātibus et collaborantibꝰ ac ſollicitudinē modohabentibꝰ: qꝛ ſicut ꝓpter mala oꝑa fructusterre ſubducit̉. ſic ꝓpter bona oꝑa addiciturVerūtamenſi pn̄cia ſubtrahunt̉ ad exercitacionem ē et ꝓbacōneꝫ. ac eciā penitꝰ ſubtracta. martirij promerent̉ coronā: ſi vero dant̉ad ꝯſolacionē eſt et grārū actionē. qꝛ diligētibus deū om̄ia cooꝑant̉ ī bonū. ſcit em̄ medicus celeſtis quid magꝰ expedeat nobis. Igitur qꝛ pͥmū relatiue dicit̉ ad ſcd̓m: patetꝙ nō excludit ſollicitudinē ōnino circa neceſſaria vite: ſed on̄dit ꝙ pn̓cipaliter debemusſollicitari de ſpūalibꝰ ⁊ ſcd̓ario de tꝑalibꝰ q̄tꝑalia adijcient̉ nobis ideſt ꝯſequent̉ ſinevllo nrō impedimēto. ne cū iſta querimꝰ illīoauertamur: aut ne duos fines cōſtituamusNā ſcd̓m Augᵐ Cū dixit primū querite regnu̓m dei. ſignificauit tꝑale poſterius querendum: nō tꝑe ſed dignitate. Illud tāꝙͣ bonūhoc tamꝙͣ neceſſariū. ꝓpter illud bonū. HIocē primū querere regnū dei et poſterius tꝑale. id eſt hoc pͥore loco ponere. ⁊ illud poſteriore. ſcꝫ vt idēo queramꝰ tꝑale vt habeamusregnū dei et nō ecōuerſo. Aꝑte em̄ oſtenditnō tꝑalia ſic eſſe appetēda vt ꝓpter ip̄a benefacere debeamꝰ. licet ſint ncc̄ia: ſed quecūqꝫ facimus ꝓpter regnū dei facere īſtituimurErgo cū aliquid boni oꝑamur: nō tꝑalia ſꝫeterna cogitemus. et primū intēcione et affectione regnū dei queramꝰ. Sancti pͥmitiuiqueſierūt primū regnū dei. ⁊ ideo deus adiecit eis regnū mundi ſcꝫ temꝑe ConſtantiniSed hodie a multis pͥmo et precipue queritur regnum mūdi magis ꝙͣ dei. et magꝰ ſolliciti ſūt ꝓ terris et diuicijs. ꝙͣ ꝓ animabuset ecc̄ijs. et ideo tiniendꝫ eſt eis ne cū regnomūdi amittant regnū dei. Deinde vetat cogitare de craſtino et futuro dicēs? Nolite ergo ſolliciti eſſe in craſtinū. id eſt in futurū ſollicitudinē ſcꝫ futuro tꝑi debitā inordinate p̄occupando. et curā que incūbit diei craſtino īdiem hdiernū anticipando. De pn̄tibus ergo vt ait Iheronimꝰ. cōceſſit debere eſſe ſollicitos: qui futura ꝓhibet cogitare. Sufficitem̄ nobis pn̄tis tꝑis cogitacio: futura que īcerta ſūt relinquamꝰ oro. Vbi Petrus catorSupra ꝓhibuit ſolicitudinē vicioſam de preſentibus q̄ ſcꝫ ſūt vnius anni: ſemel em̄ in āno ſeximus metimus et colligimus. Vn̄ et p̄ſenci a quaſi dicūtur; hic autē ꝓhibet ſolliciiuidinem de futuris vt de hijs q̄ poſt annū veniunt. De hijs em̄ q̄ ꝓcurat diuinā ordinacō
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten