¶ Hic ſcd̓m auguſtinum. nō precipitur aliqͥdmenbrum ad lrām erui ſed occaſio peccādi.Poteſt enim eſſe occaſio ex aſpectu et tuncoculus ſcandaliſat: et cū bona ſit intencionetūc ſcandalizat oculus dexter Vel p̄t eē occaſio ex cōfactu et cum bona intencione: et tuncſcandalizat manus dextera. Auiuſmodi ergo ſi ſcandalizant abicienda ſūt: qꝛ fugiēdeſunt occaſiones pectādi. Et p̄t accipi exemplū de viſitacione bonͣ vel oꝑe bono de generev̓bi grā ſi aliquis vadit ad collegiū mulierūcauſa predicacionis vel cōſilij dādi vel ſi datelemoſinam aliqui mulieri et ex hoc ꝑcipiatoccaſionē ruine ſibi inminentis ꝑ ortū alicꝰfamiliaritatis male vel temptacionis ꝑiculoſe debet illud bonum de genere dimittere: netota cōgeries bonorū operū ſubiaceat ruine.Et ideo dicit alanus. Si vitare velis venerēloca tꝑa vita. Et locus et tēpus: pabula donat ei. Et idē remediū ē in oībus Vn̄ ſenecaQui deponere vult deſideria rerū oīm quaꝝcupiditate flagrauit ⁊ oculos ⁊ aures ab hijsque reliquit auertat. Et hoc patet ex eo qd̓dicit idem. Auarior redeo ābicioſior ſuxurioſior p̄mo vero crudelior qꝛ inter homines fui.Hec ſeneta ¶ Vel accipe hic oculum et manū interiorē. ſciꝫ cordis. qd̓ menbrū dextrūhic dicit̉ cōꝑacione ſiniſtri et exterioris. ſciꝫcorꝑis fragilioris Si ergo dextera ſcādalizatſinſtra quid faciet. Vnde ieronimus. Cauendum eſt nū qd̓ in nobis eſt optimū: labaturin viciū. Si em̄ dexter oculus et dextera manus ſcandalizāt. qnͣto magis ea quē ī nob̓finiſtra ſunt. Si em̄ aīa labit̉ quāto magiscorpus qd̓ eſt ad pcc̄a procliuiꝰ. Vnde et criſoſtimus. Ocuſum hic vel manum nō corꝑishumani ſignificat ſed oculum vel manumcordis. id eſt ſenſū male cōcupiſcencie et carnalis deſiderij cogitacionem quam. ꝑ fidemceleſtem erui et abſcidi a cordibus precipitvnde oīa mala ꝓcedunt vn̄ hic̄ magis menbra viciorū male mentis et pue cogitacōnisexcidere nos dn̄s precipit ꝓpter regnū celoꝝne dominantibus vicijs et corpus ⁊ animaideſt totus homo reus efficiatur ignis et̓niDeinde poſtꝙͣ docuit alienam vxorem nōeſſe cōcupiſcendam. cōſequenter docet ſuamnon eſſe dimittendam. et dat intellectū cuiuſdam ꝑmiſſi in lege ſciꝫ de vxoris dimiſſione et libelli repudij dacione. ccedebant em̄iudei ꝙ hoc eſſet ſimplicit̓ licitum ſꝫ eſt falſūqꝛ ideo hoc ꝑmittebatur non quia licitū ſedad euitandum maius malum ſciꝫ vxoricidiūNinus em̄ malum erat vxores dimittere ꝙeas interficere. et ideo non erat licitum nifiꝓpter fornicacionem vxorem dimittere InVo..lege ergo moyſes iuſſit dari libellum cepudijꝓpter duriciam cordis maritoꝝ. odio vxoresſuas habencium non diſcidiū concedens ſedhōicidiū auferens. et miuns malū ꝑmittensvt maius abſciderēt: ne mariti ꝓpter odiūſanguinē funderent. Ap̄us aūt iubet vxorēnon dimitti debere excepta fornicacionis cauſa: qꝛ tunc ip̄a uxor eſſe primo noluit q̄ fidēcōiugalem marito non ſeruauit. Tunc enimlicitum eſt eam dimittere quātū ad cohītacōnem et debiti reddicionem manet tamē vinculum mrimonij ꝑ totā eorū vitam. et ideo ſidimiſſa nubet alteri cōmittit adulterium etſimiliter qui ducit eam. Quiſqͥſ tamē cauſafornicacionis vult uxorem abicere pͥus debeta fornicacione purgatus eſſe. qꝛ ſcd̓m ieronimū qͥtqͥd viris iubet̉ hoc cōſequenter redūdat in feīas. neqꝫ em̄ adultera vxor dimittēda ē et vir mechus tenendꝰ Deinde poſtꝙͣdocuit dn̄s nō eſſe iniuriā ꝓximo inferēdamprohibendo iram et cōcupiſcenciā ꝯſequēter.docet ab iniuria dei abſtinendum. ꝓhibendoꝑiurium et iuramentum. et dat intellectumcuiuſdā p̄cepti quō prohibet̉ ꝑiuriū in legeveteri Circa qd̓ errabāt iudei credētes ꝙ ſolūiutamentum mendax eſſet probibitum et ꝙiuramentum illicitum eſſꝫ ſeruandū et ſil̓r ꝙiuramentum in cautum ꝙ ſine neceſſitate fiteſſꝫ licitum ꝓpter quod ſaluator dicit nō eēiurādum oīo .i. exquacūqꝫ cā: vbi non excluditur iuracio neceſſaria ſed in cauta Iuſticiaergo phariſeorū eſt non ꝑiurare hanc confirmat dn̄s vetans iurare: qd̓ ꝑtinet ad iuſticiāeorū qui intraturi ſūt regnum celoꝝ. Sicutem̄ falſum loqui non p̄t qui non loqͥtur: ſicꝑiurare non poteſt qui non iurat. Et ſicut inmultiloqͥo non deerit pcc̄m. ſic nec in multiiurio ꝑiurium. Sicut aūt deus precepit ſibivictimas legales offerri non qͥa ei placerētſed ne eas prout cōſueuerant ydolis īmolarent ſic infirmis cōceſſit iurare ꝑ deum nō ꝙdeo placet hoc fieri: ſed ꝙ minus malū eſthoc deo ꝙͣ creaturis exhiberi Vnde ſecūdūieronimū in lege preceptū eſt nō iurare niſiꝑ deum. non qd̓ bonum ſit: ſed ne iudei peſſima conſuetudine iurantes ꝑ creaturas crederent eas venerādas Euāgeliū aūt nō recipitiutamentum cū oīs ſermo fidelis proiure iurando ſit. Vnde criſoſtimus vnde iurare nosprorſus non cōuenit. Quid em̄ vnicuiqꝫ noſtrū iurare neceſſe eſt. cū nobis mentiri oīnonon liceat Quorū verba ita vera ſemper. itadebent eſſt fideliſſima vt pro iuramēto habeantur Et idcirco dn̄s non ſolum ꝑiurare ſedeciam iurare nos ꝓhibet: ne tunc tātū videamur verū dicere cū iuramus et ne qͦs verates