reſpicit. et vocat eum ad ſequendum vel perp̄dicacionem vel ſcripture admonicōnem. velper internā inſpiracionē vel ꝑ tribulacōꝫ. vel ꝑquamcūqꝫ viam aliam. Poteſt eciā vocaciemathei ad apl̓atū ſignificae̓ vocacionē hoīsſecularis ad relgionis ſtatum: pharizei veromurmurātes ſūt hoīes maligni. religionisſtatui d̓trahētes: quibꝰ bene dicit̉. eūtes diſcite quid eſt miām volo et nō ſacrificiū. opꝰem̄ magne mīe eſt. peccatores ad penitenciāvo care. Tunc accedētes pharizei et diſcipuliioh̓is querebāt a domino ih̓ū: quare ipſi frequenter ſꝫ non ſui diſcipuli ieiunarēt. Pharizei em̄ frequent̓ ieiunabant: cū quibus iohannis diſcipuli adhuc ī ꝯſuetudinibꝰ iudaicis ꝑmanebant Sicut auteꝫ prius pharizeiad diſcipulos acceſſerant. vt apud eos māgiſtrū de cōſorcio peccatorū in conuiuando arguerent; ſic modo ad mngr̄m accedunt. vt apud eum diſcipulos de ieiunioꝝ obmiſſionearguat. vt ſic inter eos materia diſcidij poſit oriri. Iſti in duobꝰ deficiebāt: Primo qꝛde ſua abſtinēcia ſe iactabant. cū talia in ſecreto fieri debeant. ſcd̓o qꝛ xp̄m arguebantex defectū abſtinēcie in diſcipulis: defectū ⁊errorē diſcipulorū retorquentes in magiſtꝫPer iſtos q̄ defrequēti ieiunio ſe iactabātet ꝓpt̓ illud ſe diſcipul̓ xp̄i p̄ferebāt: ſignificantur ypocrite ꝓpter apparenciaꝫ ſue r̓ligioſitatis alios contompnētes. dicentes illudcū pharizeo. nō ſū ſicut ceteri hominū. ieiunobis in ſabbato ⁊cͣ. ¶ Iheſus autē confutauit eos et racōnabiliter excuſauit diſcipulos: tūquia corꝑaliter cū eis erat. tū qꝛ rudes et nōdum perfecte innouati eſſent nec difficilia etnoua ſuſtinerēt. ponēdo ad idē tres ſimilitudines. ſcꝫ de nupcijs et ſponſo. de pano ⁊ vetimento. de vtribꝰ et vino. Vn̄ ait Nūquidpoſſūt filij nupciarū ſeu ſponſi ſcꝫ xp̄i ſponſiecc̄ie. Hoc eſt diſcipuli de me et ecc̄ia per fidēgeniti. ieiunae̓ ſeu lugere ꝙͣdiu cū illis ē ſpōſus. ſcd̓m Iheronimū. quoddā eſt ieiuniū expectacionis. vt ꝑſona melius expectet̉ et ſicin veteri teſtamento ieiunabat̉. et iſto diſcipuli non indigebant. quia iam preſentē criſtum habebant. aliud eſt ieiuniū vexacionis.quod ordinat̉ ad carnis refrenacionē. et diſponit ad contemplacionē. quo quis ieiunatretrahendo ſe a delectacōnibus carnalibꝰ. vtrepleatur ſpiritualibus. et iſto eciā non indigebant. cū tales non afficerentur delectaciones et criſtū preſentem haberent. cuius preſencia et doctrina refrenauit cōcupiſcenciasillicitas in eis ꝙ ieiunij auſteritas in alijs.Et ideo ieiunare et lugere non habebant. ꝙͣdiu ſponſum per corporalem preſenciam cumſponſa eſſe videbant. ſed pocius de ſponſi gͣtulari p̄ſencia. que plus proficit ꝙͣ corꝑalisabſtinencia Eſt ⁊ aliud ieiunium qd̓ ex plenitudine et perfectione contemplacionis procedit. quale ieiunium moyſi in monte fuit.quanto enim animā eſt in ꝯtemplacione magis eleuata. tanto eſt pauciori nutrimēto cōtenta. ⁊ tale ieiuniū non competebat diſcipulis. quia adhuc efant rudes ⁊ imperfecti. Sꝫprius debuerūt per caritatem ſpiritus ſanctiinnouari. quod factum ē in die penthecoſtesquando fuerūt per graciam ſpiritus ſancti innouati. et tunc debebant incipere nouum mōdum viuendi. Deinde ſubiungit. Venientautē dies ſcilicet paſſionis et aſcenſionis cūauferetur ab eis ſponſus corporali preſencia.et tunc ieiunabunt ieiunio meroīs in humilitate tribuſacionis. ⁊ illi dies luctus eruntet doloris. Vnde Apl̓us. In fame et ſiti et ieiunijs multis. Vnde et Auguſtinus. Quaſidiceret Tunc deſolabuntur. et in merore etluctu erunt. donec eis per ſpiritum ſanctumgaudia et cōſolatoria retribuantur. SecundꝫBedam. notandum hunc luctum abſencieſponſi non nunc tantū. id eſt poſt mortem reſurrectionemqꝫ eiuſdem ſponſi. ſed et ante īcarnacionem illius per totum huius ſeculi tēpus eſſe celebratum. Prima quippe temporaeccleſie. ante virginis partum ſanctos habuerē: qui deſiderarēt incarnacōnis criſti aduentum. Iſta vero tempoa̓ exquo aſcendit incelū ſanctos habent. qui d̓ſiderēt eius mamfeſtacionem ad viuos et mortuos iudicandos. Neqꝫ hic deſiderabilis eccleſie luctus requieuit aliquātulum. niſi ꝙͣdiu hic cum diſcipulis in carne verſatus eſt. Nec Beda. Etlicet hoc de p̄ſencia ſua corporali criſtus dixerit: moraliter tamen dies quibus auferturnobis criſtus ſunt dies culpe. quādo a domoconſciencie excludimus verum ſponſū animecriſtum. et introducimus adulterantem dyabolum. et ieiunamus et caremus cibo ſpiritualis conſolacionis ⁊ habemus dies luctus ⁊doloris. Igitur tenendus eſt ſponſus. ne perdatur cibus. Sed cum aufertur a nobis ſpōſus. per mortale peccatum. tunc ieiunandumeſt nobis per pͥme affectū et luctum. Qn̄qꝫeciā ſpōſus ſe ſubtrahit vt auidius reuocet̉.et forcius teneatur et tunc continuis deſiderijs et ſuſpirijs eſt reuocandus. quia ꝙͣdūſponſus nobiſcum eſt. et in leticia ſumusnec ieiunare nec lugere poſſumus. Vnde Imbroſius. Ieiunant hij quibus abeſt criſtus.qui bonorum meritorum cōpijs egent. Atvero cui virtus ſua volūtate ſufficit. qꝛ ſua demo recipit criſtum. cōuiuiū magnū exhibet.