Druckschrift 
Vita Christi
Entstehung
Seite
LIXr
Einzelbild herunterladen
 

ſanctus dauid dicebat peccatū meū cotamme eſt ſemper. Alia eſt in habitu ad quā hoſemꝑ tenet̉ eciā poſt ꝑfectā peccati remiſſionem. De hac ſcd̓a dicit Auguſtinꝰ. loquēsde penitente. Penitēs om̄s fructus penitēcieſue vos habeat nūqͣ ſufficiat ſemꝑ doleat.et de dolore gaudeat et non ſemꝑ doluiſſe ſedoleat. ſemꝑ dn̄o ante quē peccauit erubeſcat dolotem vita finiat. Et iterū Aūt cōtinui dolores cruciabūt penitētem vitam meāaut eterni cruciatus vexabūt puniendā aīaꝫmeā. Hec Auguſtinꝰ. Iſte ergo dolor ceſſare debet in penitente nec finiri in hac vitaſꝫ ſicut homo in deū qui et̓nus eſt peccauit:ita in eterno ſuo ſcꝫ ꝙͣdiū vixerit dolere dētSed multi gemunt peccatis peccataeis diſpliceant ꝓpter deum ſed ꝓpter penamNonnullos eciā penitet peccaſſe ſola pcc̄iturpitudine. Fructuoſa ergo cōtritio eſt tumquis de pectato quō deū offendit dolet et in̄turbat̉ et gemit quia iniqͥtas amore iuſticieſibi diſplicet. Et quātocius aliqͥs ſic vere penitet tātocius deꝰ pectatū dimittit Eſt autēdeū peccata dimittere eterna pena illo debimliū hpuſnabitam. collacōnem pn̄tis gracie relaxare Sicqͦꝫ actualis peccati viuificacōnem mentis.eterna pena relaxata relinquit̉ tꝑalis inquāeterna eſt cōmutata. vt qd̓ꝫ illicita anime delectacōne ſiue eciā carnali voluptate cōmiſſūeſt: ſatiſfactionis digne amai̓tudine purgetur ab homine licet. ne diſtrictius a deopuniat̉ in futuro qꝛ nullū malum p̄tērit impunitū. Eſt aūt duplex penitēcie gemitus vl̓dum plangimus male geſſimus vel dumplāgimus qꝛ egimus qͥd̓ꝫ agere debuimꝰ Scd̓a ꝑs penitēcie eſt oris cōfeſſio Eſt aūtcōfeſſio quā morbus latēs ſpe venie aꝑit̉Et eſt cōfeſſio duplex. quedā mentalis quefit corā deo: et hec eſt de iure naturali. quedāvocalis fit homini et hec eſt de iure naturali. Igit̉ ante incarnacōnem xp̄i ſufficiebat inentalis cōfeſſio facta ſoli deo qꝛ deusnondū erat homo. Sed poſtꝙͣ deus factꝰeſt requirit ab homine cōfeſſio ſibi tamꝙͣhomini fiat. Et quia ipe in forma humananobi ſcū vbiqꝫ pn̄s eſſe poteſt vicarios ſujalpa ⁊t pena etariaos cōſtituit hoīes. quorū pͥmus fuit petrisaitiiſet ceteri apoſtoli ac cōſequēter ſac̓dotes qͥbꝰaiipē dixit. quecūqꝫ alligaueritis ſuꝑ terrā ⁊cͣ.Per hoc em̄ qd̓ miniſtris ſacramētoꝝ dedit. iptātem ligādi et ſoluendi inſinuauit cōfeſſionem eis tamꝙͣ iudicibus debere fieri. Sicergo xp̄s inſtituit cōfeſſionē tacite ſꝫ apoſtoliꝓmulgauerūt eam exp̄ſſe Ideo eciā cōfeſſiofaciendā eſt hōi xp̄i vicario vt per hoc pcc̄anoſtra telent̉ dyabolo. Vnde Auguſtinus.In omnibꝰ ſcripturis diuinis frēs kariſſimivtiliter ac ſalub̓ter āmonemur vt pcc̄a nrādebeamus iugiter ac hūiliter ſolum deo ſꝫeciā ſcīs hominibꝰ et deū timētibus cōfiteri.Non enī ideo vult deꝰ vt cōfiteamur peccatanoſtra. ipē ea ſcire poſſit. ſꝫ quia dyabolus hoc deſiderat vt inueniat qͥd nobis antetribunal eterni iudicis obiciat: ideo vultvt magis defendere ꝙͣ accuſare pcc̄a noſtravelimus. Conͣrio deus noſter qꝛ pius et miſericors eſt. vlt vt cōfiteamur in hoc ſeculovt illis confūdamur in futuro. Sciēsergo dyabolus virtutē pure cōfeſſionis totoviſu impedire conat̉ hominē ne confiteat̉. Etſicut ſuggeſcit pͥus vt homo caderet. ſic poſtcaſum impedit ne reſurgat qꝛ ſcit nos non reſurgere poſſe ſine cōfeſſionē. Hec AuguſtinꝰPeius eſt cōfiteri nolle legem cōtempne̓Peius eſt deo offenſam ſatiſfactione nolleplacare ꝙͣ peccando dei bonitatem offendere.Quāuis em̄ in cōtricōne dimittat̉ peccatumtamen cōfeſſio vocalis neceſſaria eſt vel in reqn̄ habet̉ oportunitas vel in ꝓpoſito qn̄ articulus neceſſitatis eam excludit et ꝯtemptus religionis et ita neceſſitas cōfitendi poſtcōtricōem eſt in tali caſu ꝓpter neceſſitatēremedij ſꝫ ꝓpter obligacōem p̄cepti. Eſt aūtcōfeſſio cōueniēter inſtituta vt qui in ſua ptāte poſitus a deo diſceſſerat ſub alio poītushūilitate et deuocōne rediret. Ideoqꝫ deusinſtituit ſacerdotē ſui vicariū et qͣſi medicumcui peccatorū volnera detegerētur vt peccator a ſe ſꝫ ab alio maioris hūilitatis cauſa ſatiſfactionis medicinā ſuſciꝑet. Sunt em̄ ſacramenta quaſi quedā emplaſtra. Igit̉ vtayt Auguſtinus. Ponat ſe oīno penitensin poteitate iudicis in iudicō ſac̓dotis: nichilſibi reſeruās ſꝫ om̄ia ꝑatus ſit facere eo iubente pro recipienda vitā anime quecūqꝫ faceret euitanda corporis morte. Homines eciamad peccandū efficerentur ꝓmores ſi turpitudines ſuas eſtimarēt reuelandas. Et qꝛiniciū oꝑm bonorū eſt confeſſio oꝑm malorūvalde eſt vtile cōfeſſionem frequētare. Eueītem̄ cor prius cōtritu humiliatū cōfirmari inin cōfeſſione et plurimūqꝫ peccator ſolo timore vel eccleſis conſuetudine ſacerdoti pn̄tatusper ſacerdotale officiū vere cōpungit̉ ac pleꝰcaritate recedit. Nonnulli eciā nec ex corderedeūt ſꝫ tamē forma penitēcie quā ſuſcipiūtpaulatim in eis humilitatē caritate nutritNec ob pudorem ceſſes a cōfeſſione. qꝛ erubeſcencia et pudoris auxietas ac confitentishumilitas maxima ꝑs eſt penitencie. VndeCriſoſtimus. Confeſſio peccatorū eſt ſignumbone mentis et teſtimoniū cōſciē deū timētis