in orto ſuo. nichil in vinea ſua. nichil ī agroſuo vult eſſe infructuoſum. ſicut nec in paradiſo erat arbor infructuoſa. qd̓ ex hoc patetquia primi parentes iubebant̉ comedere ex ōni ligno in paradiſo preterꝙͣꝫ de ligno ſciencie boni et mali Si autē ille qui non facitfructum bonum in ignem eſt mittendus. qͥderit de illo qui malum facit̉ Arbor iſta eſt genus humanum. ſiue homo qui eſt quaſi arbor cōnu̓ſa Quedā vero arbores omnino ſūtaride et ſteriles vt pagani ⁊ increduli. Quedam virides vt criſtiani. et inter has virides quedam infru ctuoſe ſunt. Et eciā nulſum fructum faciunt vt octiſiet accidioſiquedā faciunt fructum ſed inutilem et nō bonum ſeu meritoriū vt ypocritē. quedam faciunt fructum non tm̄ inutilem. ſed malum ⁊venenoſum vt heretici qui predicando fructūpariunt ſꝫ mortiferū et hec omnes incendioaꝑte ſunt et dampnabiles. quedam vero bonum fructum faciunt vt boni catholici obedientes verbo dei Radices arboris ſunt cogitaciones. quibus plantati vel ſurſum celo ſuſtollimur. vel ad yma īferni mittimur Iel radices ſunt voluntas bona et mala ex qua ſic̄ex radice prodeunt tanꝙͣ fructus bona velmala verba et opera que voluntatis ſunt teſtimonia Igitur vt dicit Ambroſius. faciatfructum qui poteſt gracie. qui debet penitēcieadeſt dominus qui fructum requirat. fecundos viuificet. ſteriles reprehendat. Turbevero cōminacionē iehenne pro operibus malis et obmiſſione bonorum audientes. territi interrogabant dicentes Ergo ne excidamur. et in ignem mittamur. quid faciemuset operabmmur Quaſi dicerent vitam noſtrācorrigere parati ſumus Et reſpondens dicebat turbis. Qui habet duas tunicas ideſtveſtimentum det qd̓ ſuperhabundat n̄ habenti. et qui habet eſcas ſuperfluas ſimiliter faciat. Et ita intelligendum eſt de alijs rebusquibuſcumqꝫ que ſuperfluūt. conſiderata cōuenienti neceſſitate ſtatus perſone Vn̄ Bafilius Hinc autem docemur. quia ex omnieo quod affluit ſupra proprij victus neceſſitatem. tenemur erogare illi qui non habetpropter deum. qui quecūqꝫ poſſidemus largitus eſt Vnde et Gregorius. Quia enim inlege ſcriptum eſt diliges proximum tuum ſicut teipſum. minus proximum amare conuīcitur. qui non cum eo in neceſſitate illius eciam ea que ſibi ſunt neceſſai̓a partitur. Vbiſciendum ꝙ duas tunicas habere eſt vltra neceſſitatem aliquid ſuperfluum habere. nonhabens autem poteſt intelligi exiſtens in neceſſitate extrema vel citra neceſſitatem que aiter abſqꝫ periculo poteſt probabiliter trāſigi. tunc dicendum. ꝙ habens ſic ſuperflua.ꝙ vltra neceſſitatem ſui et ſuorum quorumcura et nexus maior ex caritate ſibi incumbitea habet. et abſqꝫ illis poteſt tranſigere. exprecepto tenetur non habenti exiſtenti in extrema neceſſitate dare. aliter ſibi ſuū aufert⁊ vitam. cum in tali neceſſitate. ſic ſuperfluailli ſint tamꝙͣ d̓bita ſua. qnͣtū ad ipſiꝰ neceſfitatem pertinet Si vero nō habens ſit citraextremam neceſſitatē tunc dae̓ non cadit ſb̓precepto ſed ſub conſilio Hic probatur homo et apparet in paruo. quod facturus eſſetin magno Vnde Gregorius. Qui tranquillitatis tempore nō dat pro deo tunicam ſuamquando in perſecucione daturiis erit animāſuam Virtus ergo caritatis vt inuicta ſit inperturbacionē. nutriatur per miſericordiam ītranquillitate quatenus omnipotēti dominoprimum diſcat ſua impēdere. poſtmodum ſeVnde et Auguſtinus. Caritas vt perficiat̉naſcitur. cum fuerit nata nutritur. cū fueritnutrita roboratur cum fuerit roborata perficit̉Cum ad perfectionem venerit. quid d̓cicit?Nichi viuere criſtus eſt et mori lucrum Optabam diſſolui ⁊ eſſe cum criſto Incipit iſtacaritas fratres vt de ſuis ſuperfluis tribuategenti ī anguſtijs aliquibus conſtituto hācita ceptam ſi verbo dei et ſpe future vite nutrieris. peruenies ad illam perfectionem vtꝑatus ſis animā tuam ponere pro fratribustuis Nec Augꝰ Nō ergo pigeat diuites ſubuenie̓ pauꝑibꝰ qꝛ ꝓ diuitū vtilitate pauꝑesdeus fecit. vt ꝑ hoc qd̓ e̓orū miſerent̉ ip̄i miſericordiā ꝯſequerent̉ Vn̄ Criẜ. Ne putes qꝛꝓpt̓ vtilitatē pauꝑm deus diuites fecit. qͦset ſine diuitibꝰ poterat ſuſcētare. ſꝫ ꝓpter vtilitatem diuitum pauꝑs fecit. quia in fructuoſi et ſteriles erant futuri niſi pauꝑes facti fuiſſent Nec Criſoſti. Iohānes itaqꝫ turbis etrudibꝰ nondū difficilia ſcꝫ vigilias ieiunia ⁊⁊ huiꝰ mōi īpoīt ſꝫ oꝑa mīe ad dignos fructꝰpm̄e īiūgit. ſuꝑ qͥbꝰ dn̄s iiudicō diſceptabitet de qͥbus alibi dicit. Date elemoſinam etomnia munda ſunt vobis Inde Gedā Ordop̄dicādi aptiſſimꝰ ē. vt pꝰ pn̄iaꝫ elemoſinaideſt opꝰ mīe ſuggerat̉. Ille em̄ iuſte a deopenitens vt ſui miſereatur impetrat. q̄ ꝓximiindigentis qnͣtum valet ipſe miſereri nō tardat Aut qͥ au̓tit aurē ſuā ne audiat pauꝑemorō eius erit execrabilis. Vn̄ et iohannesbaptiſta cū turb̓ ſuade ret. ne in erito ſue ſterilitatis ī ignē mitterēt̉ dignos pm̄e frcūs eſſe faciēdos. mox ꝯſiliū ſalutis q̄rētibꝰ adiūxit. atqꝫ ait. qͥ hꝫ duas tuīcas det n̄ hn̄ti. et qſꝫ eſcas ſil̓it̓ faciat Int̓ hec at vt ait Gregꝭ.