DE SACRIFICIIScta propter ſimilitudinē proprietatemqꝫ ualde familiarem. Quamob-rē recte theologi oēs ī primis abſtinentiæ ſtuduerūt, atqꝫ ægyptius nobis.hæc aperuit cauſam afferens maxime naturalem, quā experiētia cōpro-bauerat. Quoniā uidelicet praua irratiōaſiſqꝫ anima quæ corpus uiolētia ſuū reliquit. expoliata ad hoc ipſum deinde ſe admouet, ibiqꝫ morasprotrahit. unde hominū quoqꝫ animæ uiolentia mortuorum īmoran-tur &circa corpus. Idque ipſū nos admonet ne uia corpore animū ex-cludamus. cum igitur uiolētæ uiuentiū cædes cōpellāt animas corporarelicta diligere, nihil aūt obſtet, quo minus aīa ibi ſit quocūqꝫ cognatūaliquod allicit eā, unde animæ paſſim multæ uiſæ ſunt lamētari. homi-numqꝫ animæ carētium ſepultura circa corpora īmorātur. quibus ſancmalefici ſæpius abutūtur ad miniſteriū ſuū efficiēdū cōpellētes animasappoſitiōe corporis, uel ꝑtis cuiuſdā aſſumptione. cū hæc inquā hæc il-lis hiſtoria comperta ſint, cōpertāqꝫ habuerint īprobæ natura animæ, &cognationē eius ad corpus uoluptatēqꝫ, qua afficitur erga corpꝰ. ex quoeuulſa eſt, iure nutrimētum ex animalibus fugerūt, atqꝫ damnaueruntne extraneas animas auulſas uiolēter atqꝫ īpuras quæ ad cognatum ſibitrahūtur ad ſe ſic accerſirēt. ne ue prohiberētur, quo minus ſoli puriquedeo appropinquarēt, ſi quādo uidelicet præſentia turbantiū dæmonūpropeſlerentur a deo. Quod natura cagnati corporis incitamentumquoddam ſit ad animā attrahendā experiētia in pluribus theologos docuit. Qui enim uaticinantiū animaliū inſinuare ſibi animas optabant.præcipua illoꝝ mēbra deglutiētes, uelut corda ceruorum uel talparum,uel aſturum. accipiebāt ſubinde præſentē animā dei ritu uaticinātem.quæ ſane una cū ſui corporis ītus aſſūptiōe in corpus humanū, ſe penitīgerebat. Iure igitur philoſophus deiqꝫ ſacerdos oībus dominatis aīalibus oībus abſtinet. ſolus uidelicet ſoli deo ꝑ ſeipſū ſtudēs appropīquare, dū uidelicet nulla comitātiū īde turba diuertat, quo quidē cōmertioipſe, deīde & naturas reꝝ ītelligit & diuinat. deumqꝫ habet in ſemetipſo.unde æternæ uitæ fiduciā pignuſqꝫ poſſidet. totus trāſlatus ad deū, atqꝫuatis loco iā iouis familiaris euadit. Proinde ſi qua neceſſitas inſtat.nō deſunt huic diuinitatis familiari paſſim boni dæmones obcurren-tes ei. & per ſomnia, ſigna, uoces, futura prænūciātes, unde diſcatur. quidſit neceſſariū deuitare. Solum nanqꝫ diſcedendum eſt a malo, cognoſcendūqꝫ quod in uniuerſo ſit optimū ac maxime uenerādū. & uniuer-ſum, quod eſt in toto bonū amicum atque affabile. Improbitas autem& īſcitia diuinorum compellit hominem deſpicere, quæ nō nouit eaqꝫ