PARS .X. De Confeſſione.DIS. IX.

intulit & patri. Quibus ſic occiſis. diu deſꝑata ꝑmanſit quouſqꝫ a quodā p̄dicatore crucisaudiuit ꝙ omnia peccata q̄ poſſent fieri qualinihil erā̓t ad ꝯparationē miſericordie dei. Adqͣꝫ accedēs. cū nec p̄ dolore cōfiteri valeret. tantū eam cōſolatus eſt ꝙ ei vix loqui ualens prelachrymis. peccatū ſuum eſt cōfeſſa iudicās ſedignam omni pena & cōfuſione. Que etiamſtatim ut ab eo receſſit cū quādaꝫ ancilla ſuaad ecc̄iam iuit. & ibi in orōne ſe ꝓſternens. &Iachrymis laxans habenas. p̄ eaꝝ inūdatione& dolore p̄focata mortua inuēta eſt. Cum autē ille qui cōfeſſionem eius audierat in ſermone ad ppl̓m faceret ꝓ ea rogari. audiuit uoceꝫſibi dicentē ꝙ potiꝰ erat neceſſariū ꝙ ip̄a oraret ꝓ eo. q̄ in lachrymaꝝ inūdatione quaſi iterum baptizata euolauerat ad celeſtem patriaꝫline omni pena purgatoria.De CONFESSIONE. ¶ DIS. IX.Finde dicendū eſt de confeſſione circa quā cōſideranda ſunt decē. Primoqͥd ſit cōfeſſio. Secūdo utrū omnes teneant̉ cōfiteri. & quo iure. Tertio cui ſit confitendū. Quarto de quibus. Quinto quandoSexto qualis debꝫ eſſe cōfeſſio. Septīo de hiisque mouere debēt ad cōfeſſionem libent̓ & fideliter faciendā. Octauo de utilitate cōfeſſionis & eius effectu multiplici. Nono de cōfeſſione inutili. Decimo de impedimētis uere cōfeſſionis. ¶ Circa primū ſcienduꝫ ꝙ eam ſicdiffinit aug. Cōfeſſio eſt ꝑ quā morbus latēsſpe uenie aꝑitur. Ad cuius euidentiā ſcienduꝫꝙ confeſſio fit triplicit̓. aut in foro cōſcientiecoram deo. aut in foro pnīe coram dei vicarioaut in foro cōtentioſo coram iudice. In primapeccatū latens nō aꝑitur. qꝛ apertum erat. Intertia uero nō aꝑitur ſpe uenie. In media ueropctm̄ latens ſpe uenie aꝑitur. Vn̄ cōfeſſio ſacramētalis que eſt ꝑs penitētie ibi conuenienter deſcribit̉. & ꝑ materiā que ē peccatū & peractum qͥ eſt aꝑire. & ꝑ finem que ē ſpes uenieBn̄ aūt dicit̉ peccatū latens. qꝛ ſi an̄ ꝯfeſſionēerat peccatū aꝑtum confeſſori uel alij cuicūqꝫut homini. nō tn̄ ut dei vicario. Itē dicit̉ aperiri. qꝛ & ſi aperiatur dei vicario claudit̉ tn̄ ſubſigillo. & ip̄i confeſſori ut homini & om̄ibusalijs. Itē dicit̉ ſpe venie. qꝛ timor aliqn̄ fit motiuū ad cōfitendum. non tn̄ mouet ut finis.¶ Circa ẜm ſcꝫ utrū omnes teneant̉ ad cōfeſſionem. dicendū eſt ꝙ duplex eſt confeſnio. q̄dam mētalis que fit ſoli deo. quedaꝫ uocalis.Item uocalis duplex. quedā gn̓alis & indiſtīcta. Et quedā ſpēalis & diſtincta. Cōfeſſio mētalis que fit ſoli deo ē de iure uaturali. & adillam tenebant̉ omnes hoīes an̄ omnem legēſcriptam. Cōfeſſio uero uocalis gn̓alis & īdiſtincta. aliquo mō erat de lege moſayca .ſ. perdetermīationem ſacrificōꝝ. ſic̄ patet in leuit̓.ubi dicit̉. Aīa que ꝑ ignorantiam peccauit. ſicofferꝫ &cͣ. anima que ꝑ ſuꝑbiam &cͣ. vel ſi peccauerit prīceps &cͣ. Vn̄ ẜm genera peccatoꝝerāt determīata genera ſacrificioꝝ. & ſic in of

ferēdo quodammō cōfitebant̉ peccatū ſuumItem in emiſſione hyrci emiſſarii ſacerdos cōfitebatur peccata totius ppl̓i dn̄o in vl̓i. nō ſingulaꝝ ꝑſonaꝝ in ꝑticulari. Cōfeſſio uero mentalis diſtincta & determīata facerdoti facienda eſt de iure diuino. in lege euāgelica ꝓmulgatō. qꝛ in omni iudicio bn̄ ordīato oportꝫ alteꝝ eſſe reū. alterū iudicem. In pnīa uero qd̓dam iudicium ē. ideo decet ibi eſſe aliū reumaliū iudicem. Iudiciū aūt contra reū procedit.aūt ꝑ ꝓbationes contra inimicū. aut ꝑ cōfeſſiones ꝓprias ſponte factas. Cū ergo iudiciumpnīe ſit ſpontaneū. oportet ꝓcedere ex cōfeſſionibus rei. nō ex alijs ꝓbationibꝰ. in iudiciouero nō debet eſſe iudex prīcipalis. niſi qͥ pōtabſoluere & cōdemnare. Et ideo iudiciū illudſoli deo principalit̓ cōpetit qui ſolus pōt peccata relaxare. ip̄e uero qꝛ deus erat & nō homoſufficiebat ei mētalis cōfeſſio uſqꝫ ad ſuſceptionem humane nature. ex tūc aūt etiam uocalem confeſſionem que fit homini requirit abhoīe. & qꝛ ip̄e in forma hūana nobiſcū p̄ſenseſſe non pōt. vicarios cōſtituit hoīes quibꝰ debemꝰ cōfeſſionem facere. In hoc aūt ꝙ eis poteſtatem iudiciariā ligandi & ſoluendi dedit.cōfeſſionem eis tanqͣꝫ iudicibꝰ debere fieri inſinuauit. Omnes ergo hoīes tenent̉ confiteripeccata ſua explicite ſacerdoti. qꝛ xp̄us hoc p̄cepit implicite in figura. cū dixit leproſo mūdato. uade oſtende te ſacerdotibꝰ. Math̓. viij.Et etiam ſine figura in hoc ꝙ nō tm̄ ptātemIudicādi in foro exteriori dedit diſcipulis accipiendā ab alijs mediante petro cui eam ꝓmiſit an̄ paſſionem. cū ſibi dixit illud qd̓ ſcriptūeſt. Math̓. xvi. Tibi dabo claues &cͣ. Et deditpꝰ reſurrectōem cū dixit ei. Paſce. &cͣ. Io. xxiiSed etiā dedit eis ptātem iudicādi in foro cōſcientie: non tm̄ apl̓is quoꝝ ſunt ep̄i ſucceſſores. ſꝫ etiā alijs diſcipulis quoꝝ ſunt ſucceſſores inferiores ſacerdotes. & illā ptātem oībusīmediate dedit ꝑ ſeip̄m. cū pꝰ ſurrectōem dixit eis. Accipite ſpūmſanctū. quoꝝ remiſeritispeccata remittunt̉ eis. & quoꝝ retinueritis retenta ſunt. Io. xx. Quibꝰ aūt datur ptās iudicādi de aliqua cā implicite. datur eis poteſtascognoſcēdi de illa. Nullus em̄ poteſt eē bonusiudex de hiis que ignorat. Sacerdos aūt cognoſcere nō poteſt ſufficient̓ forefacta cōſcientie peccatoris. niſi peccator ei cōſcientiam ſuaꝫꝑ ꝯfeſſionem aꝑiat. Sꝫ forte dices ꝙ ex dictisnō ſequit̉ ꝙ peccator teneat̉ de neceſſitate cōfiteri. ſꝫ ꝙ ſi cōfitet̉. ſacerdoſ pōt ip̄m iudicarede cōfeſſis. Sed hec euaſio friuola eſt. Nullusem̄ eſt iudex meus ꝓ quo nō teneor facere niſi qͣꝫtum uolo. Cū ergo xp̄s ſacerdotes cōſtituerit iudices alioꝝ in foro cōſcientie. tenenturpeccatores de neceſſitate ſalutis cōfiteri peccata ſua ſac̓doti. Et iō bn̄ dixit ſapiēs ꝓu̓. xxviiiꝙ qui abſcōdit ſcelera ſua nō diriget̉. Auctoritas etiā apl̓ica hoc p̄ceptum ꝓmulgauit. Vnde iacobus in canonica ſua poſtqͣꝫ dixit. infirniat̉ qͥs ex uobis inducat preſbiteros ecc̄ie &cͣ.