Pars tertia. DePreſumptione. Diſt. XXVI.O

potentie. poteſt ꝑ īmoderantiā eſſe p̄ſumptioex hoc ꝙ tendit hoc in aliquid ut poſſibile peruirtute & miſericordiā diuinā. qd̓ tn̄ poſſibilenō eſt. Sicut cū ſperat quis ueniam de pctīsſine penitentia & gloriā ſine meritis obtinere& h̓ preſumptio ꝓprie eſt ſpēs pctī in ſpm̄ſanctū. qꝛ ꝑ hanc tollit̉ uel cōtemnit̉ adiutoriumſpūſſancti per qd̓ reuocat̉ homo a pctō. Dicit̉aūt p̄ſumptio importare ſuꝑexceſſum uel immoderantiā ſpei. nō qꝛ poſſit homo nimis ſperare de deo. ſꝫ qꝛ deo imputat id qd̓ deo nō cōue nit. Vn̄ innitit̉ intellectui falſo. ul̓ eſtimationi falſe ſicut & deſperatio. Sicut enī falſū eſtꝙ deus penitentibꝰ non indulgeat. uel ꝙ peccatores ad penitentiaꝫ non cōuertat. ita falluꝫeſt ꝙ in pctō ꝑſeuerantibus cōcedat ueniā ue lꝙ ſine meritis. vel oīno a bono opere celſantibus eternam gloriam largiat̉. ¶ Circa ſcd̓mſciendū ꝙ p̄ſumptio ſolet ī nobis oriri ex qͣtuor. Eſt enī p̄ſumptio que oritur ex apparentiavanitatis. Qn̄qꝫ ex ſapiētia uel notitia ueritatis. Qn̄qꝫ exeminentia ſanctitatis. Qn̄qꝫ uero ex nimia cōfidentia diuine pietatis. Eſt inqͣꝫ p̄ſumptio q̄ conſurgit ex apparentia vanitatis qn̄ ſcꝫ homo nimis confidit de rebus caducis & uanis. puta de diuitiis. fortitudīe. potentia. nobilitate gn̓is. & amicis carnalibus. q̄om̄ia vana ſunt. Sicut dicit̉ Ecc̓es. i. Vanitasvanitatū & om̄ia vanitas. Ꝙ enī de diuitiis n̄ſit confidendū. ait. pͣs Diuitie ſi affluant nolite cor apponere. Nem ne timueris cū diues factus fuerit homo. & cū mul. f. g. do. e. q. cumiu. non ſu. om̄ia. &cͣ. Idem de impio dicit. Vtdebunt iuſti & timebunt. & ſuꝑ. e. ri. & di. ecce homo qͥ non po. de. ad. ſ. ſꝫ ſpe. ī mul. di. ſ. etpͥ. ī va .ſ. ꝓu̓. xi. Qui confidit in diuitiis corruet. Exemplū de illo q̓ dicebat. Anima mea habes multa repoſita ī annos plurimos. quieſce.comede. epulare. Cui dictū eſt. Stulte hac nocte repetent aīam tuā a te. &cͣ. Luc̓. xii. Non ēergo p̄ſumendū de opulentia tꝑali. nec de potētia ſeculari. Sic̄ de anthiocho dicit̉. ii. Mach̓ix. qui tā ignomīoſe et dure interiit. Itē. Dan̄iiii. dicit̉ de nabuch̓. qui ꝑ potentiā ſuam totūmundū ſibi uoluit ſubiugare. & ex ſua p̄ſumptione dicebat. Nonne h̓ eſt babylon ciuitasmagna &cͣ. qui tn̄ in beſtiam mutatus eſt. &ab hoībus abiectus. fenū ut bos comedit. &cͣ.donec cognouit poteſtatē celeſtē. ſic̄ dicit̉ ibidem. Item ſennacherib potētiſſimus erat. cuiꝰexercitus vna nocte fuit extermīatus & redactus in cinerē. Item totū robur exercitus aſſyrioꝝ ꝑ iudith fuit confuſū interfectio holoferne. Iudith. xiii. Itē panis ſubcineritius viſus ēin caſtra madyan deſcendere .i. gedeon cū tricentis viris. & ea penitus deſtruxit. Iudi. vii.Item ī cronicis legit̉ de Xerſe rege ꝑſarū quip̄ magnitudīe exercitus p̄ſumebat ſe poſſe mōtes uallibus coequare. maria pontibus tranſfretare. immenſas aquaꝝ uoragines meabileſfacere. ſemꝑ tn̄ fuit ultimus ī conflictū. & infuga primus. Hic cū iret ad expugndā ū gret

am & haberet in exercitu ſuo ſeptuaginta milia equitū armatoꝝ. & pedituꝫ tricenta milianaues maris roſtratas milſe ducētas. onerarias tria milia. tāto exercitu dux deficiens uictꝰeſt turpiter & confuſus. Item non eſt p̄ſumēdū de nobilitate carnali. ¶ Scd̓o ſolet oriri p̄ſumptio ex ſapientia & ſcientia ueritatis. cōtͣqd̓. Ecc̓i. xxxiii. Audi tacens ſimul & querēs.& in medio ſenioꝝ loqui non p̄ſumas. Sunttn̄ aliqui ita p̄ſumptuoſi ꝙ docēt qd̓ neſciūt.vel p̄ſumunt docere doctōres ſe. & corriꝑe meliores. Sicut helyū iob. eiuſdē. xxxii. Item p̄ſumunt aliqui ſcrutari curioſe q̄ tranſcendunteoꝝ intelligentie facultatē. contͣ quos diciturEcc̓i. iii. Altiora te ne queſieris et fortōra te neſcrutatus fueris. &cͣ. De hoc reqͥre ſupͣ. de curioſitate. In uitis patrū legit̉ ꝙ interrogatus abbas zenon. qͥd eſt qd̓ dicit̉. Iob. xxv. Stelle nōſunt munde in cōſpectu eius. Rn̄dit. Reliquerunt homīes pctā ſua & ſcrutant̉ celeſtia. ſolꝰaūt deus mundus eſt. hoc eſt qd̓ dicit̉. Celi nōſunt mundi. &cͣ. Item p̄ſumunt aliqui adīuenire nouitates. que magis ſolent hoīes admirari. non cōtenti ſententiis uel opinionibusalioꝝ. ut per hoc ſubtiliores & admirabilioreshoībus videant̉. Contͣ quos. ꝓu̓. xxii. Ne trāſgrediaris termīos antiquos quos poſuerūt patres tui. Tales ſunt ſimiles athenienſibus deqͥbus dicit̉. Act. xvii. ꝙ ad nihil aliud vacabātniſi dicere aut audire aliqͥd noui. ¶ Tertō ſolet oriri p̄ſumptō ex eminētia ſanctitatis. Nāplerūqꝫ nimis p̄ſumit homo de meritis ſuis.& de ſanctitate ſua occaſionalit̓ extollit̉ in p̄ſumptionē. ut nimis alta homo de ſe ſentiat.& audeat attemptare. Nec ē filia q̄ qͣꝫcito naſcitur occidit matrē ſcꝫ p̄ſumptio ſanctitatemMirū qūo de bono orit̉ p̄ſumptio. cū nullumbonū ſꝫ ſolum malū ſit a nobis. Bonū aūt advſurā nobis accōmodatuꝫ eſt cū ꝑiculo corꝑis& anime ſi illud negligent̉ uel īdigne tractauerimus. & ad iudiciū dei ꝓpter hoc adducendi ſumus. Ecc̄i. xxxvi. Reddet homī ẜm p̄ſumptionē illius. De bono enī poteſt fieri malus.& de optimo peſſimus. Ecci. xxxvj. O p̄ſumptio nequiſſima ūde creata es. que nec de bononec d̓ malo qd̓ ſolū hēmꝰ a nob̓ debuit oriri.Itē aliqn̄ male orit̉ ut de ſignis ſanctitatis &miraculis. Ideo dn̄s Luc̓. x. hāc repͥmebat ī diſcipulis ſigna facientibus. dicens. Videbā ſathanam. &cͣ. Item in uitis patrū legit̉ ꝙ cū qͥdam fratres ſenes fatigati ex itinere ueniſſētad uiſitandū quendā iuuenē ſolitariū. qui uidēs eos fatigatos. uocauit ad ſe onagros quoſuidit tranſeuntes. p̄cipiens eis in noīe dn̄i. utduos ſenes deferrent ad locū quo tendebant.qui ſtatim obedierunt & eos tulerūt quo uolebant. Qd̓ cū relatū fuiſſet beato antonio. dixit. Qn̄qꝫ nauis onerata om̄ibus bonis. tēditad interitū. Et poſt modicū cepit acerrime flere beatus Antonius dicēs. maxima columnaeccleſie cecidit hodie. & miſit duos diſcipulosſuos ad dictū ſolitariū q̓ inuenerunt eū flentē