Pars tertia. De Ambitione. Diſtinctio. .IX.

papatum ambiētes tūc cum date ſunt poſſeſſiones nobiles eccleſie a dicto cōſtantino. audita eſt uox dicens. Hodie uenenū effuſum eſtī eccleſia dei. qd̓ ueruꝫ fuit de ueneno ambitionis. poſſeſſiones enī & tꝑales honores. adduxerunt in eccleſia dei ambitiones. Item annexum eſt onꝰ tꝑaliū de quo oportet rationē reddere. & qui plura habet tꝑalia. plus eſt oneratus. ¶ Quarto moue̓ nos debet ſeruilis ſubiectio. ambitioſi nāqꝫ ꝓcurant ſe poni in ſeruitiis illoꝝ ꝑ quos poſſe ꝓmoueri ſe ſperant.puta p̄latoꝝ. vel principū. in principio ſe recipi ſupplicantes ad aliqua humilitatis officia.& eis ſufficit ꝙ pedem habeant in curia. cū autem ingreſſum primū habuerint non ceſſantcogitare & p̄cibus ꝓcurare ꝙ ꝑueniāt ad maiora. Nunqͣꝫ uero contenti adeptis honoribꝰappetunt. cogitant. ſomniant. anxiant̉. mediatores querūt. interceſſores multiplicant. fl̓asamicicias ſil̓ant. adulant̉. ſeruiunt. donec adgrādū cōſcenderint altiorē. Eſt enī videre plurimos aucupes dignitatuꝫ. honoꝝ auidos. adherere potentibus. temptantes uiā quā ſe poſſint e latere vel aduerſo in altuꝫ extollere Et h̓vel rōne nobilitatis vel rōne expenſarū vl̓ munerū. vel obſequioꝝ. vel diſſiml̓ationū fictaꝝallegando ſe indignos eſſe ad officia dignitatum ut ex hoc humiles & digni ꝑcōſequēs reputentur. Sicut patet ꝑ exemplū de monachoqui cupiens abbas eſſe. data cuidam principimagna ſumma pecunie. vt ꝑ ip̄m iuuaret̉. velpotius intruderet̉. ille uocatus ad abbatis officium humilitatē ſimulans. ut auidius peteretur onus refugere & recuſare honorē. & ſe tāca dignitate ꝓclamabat indignū. Plane inqͥprinceps indignꝰ es. qꝛ data mihi pecunia clāemiſti. ſꝫ ꝑ me non ſtat quominus pactio cōpleatur. Iuſtū eſt me liberatū eſſe: & tu domūredeas. & qui dignus ē p̄ficiat̉ eccleſie deſtitute. Tales ergo ſeruiunt & ſe hominuꝫ ſeruosefficiunt. vt quoquo pacto ꝑueniant ad intētum. nec ſolū hoīm ſꝫ etiā demonū & omniūvitioꝝ. Sicut dicit̉ īgeſtis alexandri. Cū alexander ꝑ mundū pugnaret vt ſuū dn̄ium augmentaret. nuntii precurſores intrauerūt ſiluauenientes ad fontem iuxta. quē morabat̉ qͥdāph̓us nudus ſe reficiens de fontis gramīe &aqua. qui ita mundū abiecerat ꝙ nihil de mūdanis ſibi retinuerat niſi cyphū in quo hauriebat aquā. & tonelli medietatē habentē vnicūfundū clauſum. ex alia ꝑte erat apertū. Cū autē ventus flaret & pluerēt. cōfugiebat ad illudvas uertens fundū cōtra pluuia & uentū contra illud dormiebat. ph̓abatur. meditabat̉. &qͥeſcebat. Cū aūt uideret nuntios p̄dictos coniunctis manibus trahentes aquaꝫ de fonte &bibentes. abiecit uerſus eos cyphū ſuū Quo uiſo. illi cūcurrerūt uerſus uas in quo erat. qͥbꝰait. Nolite mihi auferre qd̓ non poteſtis conferre. h̓ dicebat de ſolis ſplendore quē ei retinebant umbra ſua. Querentibus aūt illis cur cyphū ꝓiecerat. ait ꝙ doctus fuerat de beneficō

qd̓ natura ei p̄bue̓at. neſciēs ꝙ dediſſet ei natura de māibus cyphū. cū aūt illi ſe dicerēt ſeruos eē et nūtios magni dn̄i alexādri. īquiſitꝰqͥs ip̄e eēt. rn̄dit qd̓ maior eēt dn̄o eoꝝ. cū ipſeeſſet dn̄s dn̄oꝝ ſuoꝝ. ductus ad alexandrumꝓbauit hoc ei ſic. qꝛ ip̄e ſibi ſubiecerat & abiecerat mundū. & in ſeruitutē redegerat corpusꝓprium. & ſibi ſubiecerat ita cor ſuū ut nō ſeruiret ei faciendo eius uoluntatē. ſꝫ potius euꝫartauerat ad faciendū & ſequendū qd̓ ip̄e uolebat. Quibus om̄ibus ipſe alexander qͣſi ẜuꝰdn̄is ſeruiebat. & ſubditꝰ erat. merito dicebatꝙ erat dn̄s dn̄oꝝ ſuoꝝ. ¶ Quinto nos mouere debet exemplaris inſtructio. Primo docꝫnos exemplū xp̄i qui potius fugit regnū ſibioblatū qͣꝫ crucē. immo ut dicit̉. Ioh̓. vi. Cū uellent eum rapere ut eum regē facerēt fugit ſolus. Cum aūt ad mortem eum quererēt. eis ſeobtulit dicens. Ioh̓. xviii. Ego ſum. &cͣ. Itē beatus. Iero. fugit romanū cardinalatū. et abiitꝓfugus in egyptū. Item Augꝰ. dicit ꝙ fugiebat ab om̄i ciuitate que nō habebat epiſcopū.ne ī epiſcopū raꝑetur. qui etiā inuitus a beatovalerio yponenſi epiſcopo eſt p̄ſbiter ordinatꝰItem de beato Ambroſio legit̉. ꝙ cū eſſet miſſus apud mediolanū iudex nundū baptizatꝰcum mortuo epiſcopo vrbis ſeditio eſſet populi in eccleſia. intrauit eam ambroſius ad popuIum ſedandū. uox infantis ſonuit ī eccleſia utambroſiū eligerent. ad quā uocē in eū omnescōſentiunt. qui fugiens ab eccleſia aſcendenstribunal ꝓmittens tormenta electoribus ſuiscum nec ſic ceſſarent. ait. ph̓iam ſequar niſi qͥeueritis. cum nec ꝓpter hoc ꝑmitterent. qͣſdaꝫmeretrices fecit ad ſe ingredi ut ſic ceſſarent.Cum aūt de nocte egrederet̉ furtiue de mediolano & fugeret. deo uolente per errorem nōctis in mane in porta urbis mediolanen̄. inuētus & captus & baptizatus. die octaua in ep̄meſt ordinatus. Iteꝫ de beato. Gre. legit̉. ꝙ cumeſſet nobilis de gn̓e ſenatoꝝ defunctis parentibus ſuis mundi honores fugiens. & de pr̄imonio ſeptē abbatias fundaus factus eſt mōnachus. mortuo papa pelagio om̄is populꝰ rōmanoꝝ eum papā elegit. & mauritius imperator eum inuitū & renitentē eum cōfirmauit.Cūqꝫ porte urbis ita ſeruarent̉ ne poſſet effugere. obtinuit a quibuſdam negociatoribꝰ uteum intra doliū ſuper qͣdrigam educerent abvrbe. & cū ꝑ triduuꝫ latuiſſet. cū romanus populus ieiuniis & orationibus ꝓ eo ſe affligereit. colūna lucis tertia nocte ubi latebat ſuꝑeum deſcendit. ꝑ quā quidē incluſus angelosaſcendentes & deſcendentes uidit. & ſic inuētus ad papatū reductus eſt. Et ita Gre. pollēsuirtutibus inuitus & coactus incedit ad regimen animarū. Item in uitis patrū de beato arſeunio legit̉. ꝙ cū eſſet maximus in curia imꝑatoris & honoratus. & oraret qūo ſaluus fieret. uox facta eſt ad eum dicens. Arſenni fuge homīes & ſaluaberis. qui ex tunc fugit curiaꝫ & honores. Itē beatus marcus euāgeliſta