Pars tertia. De gradibu.ſuperbie. Diſt. .II.

inferos ſuperbia tua. concidit cadauer tuumſubter te ſternet̉ tynea. &cͣ. ſequitur. Qui dicehas in corde tuo. In celū cōſcendam ſuꝑ aſtraceli exal. ſo. m. &cͣ. ſequit̉. Verūtamē ad infernū detraheris ī ꝓfundū laci. Nota qͣnto ſublimiora loca tenuerit quis ī mūdo. tanto ꝓfundiora tormēta ſuſtinebit ī inferno. Apoc̓. viii.Quantū glorificauit ſe. & in deliciis fuit. &cͣ.ij. Mach̓. vi. dictū fuit anthyocho ſuꝑbiſſimo.ru uero iuſtas ſuꝑbie. t. exolues penas. Itē ſonboni. ii. Moab ut ſodoma erat. filii amonūtꝯmorra. ſequit̉ ratio. hoc enī eis eueniet propbia ſua. Item. yſa. v. Deſcendent fortes eiꝰglorioſiqꝫ eius & ſublimes ad infernū. Bern̄.Mirū eſt de ſuꝑbis qͥ nec cum hoībus habitaredeſiderant. nec ad celuꝫ aſcendere poſſunt.reliquit̉ ergo eis flāma ignis deuorātis. Exo.x. dicit̉. ꝙ uentus urens leuauit locuſtas. & ꝓiecit in mare. Iere. l. Cadet ſuꝑbus & corruet.& non erit qͥ ſuſcitet cum. ¶ Sciendū eſt etiāſuperbia duobus modis poteſt conſiderari.no mō ẜm ꝙ ſpāle pctm̄ eſt habēs obiectuꝫſpāle diſtinctū. qd̓ eſt appetitus inordīatus ꝓprie exellentie. ut dictū eſt. Et ſicur dicit. aug.in li. de natura & gratia. q̄rat homo et inueniet ẜm legem dei ſuꝑbiam eſſe pctm̄ multū diſtinctū ab alijs uitiis. Vnde yſid̓. & caſſionus.ip̄am cōnumnerāt īter uitia capitalia. Alio modo conſiderat̉ ſuꝑbia ẜm ꝙ habet qͣndā influentiā gn̓alem ī om̄ia pctā. Qd̓ poteſt eſſe duobus modis. Vno mō ꝑ ſe. inquantū ſcꝫ om̄iactā ordinant̉ ad finē ſuꝑbie q̄ eſt ꝓpria exellentia ad quā poteſt ordinari om̄e illud qd̓ qͥsinordinate appetit. Alio mō indirecte & quāſi ꝑ accidēs ſcꝫ remouendo ꝓhibēs. inquantuꝫſcꝫ homo ꝑ ſuꝑbiam cōtemnit diuinā legē peruā ꝓhibetur aliquis a peccādo. ẜm illud. Ie̓.i. Confregiſti iugū. rupiſti uincula & dixiſtinon ſeruiam. Gre. ergo conſiderans ſuꝑbiamẜm uniu̓ſalē eius influentiā quā habet ī omnia uitia non poſuit eā eſſe uitiū capitale. ſedpoſuit eam reginā oīm uitioꝝ. & matrē. Vnde ait. xxxi. moꝝ. Ip̄a uitioruꝫ regina cū deuictū cor plene ceperit. mox illud ſeptē principalibus uitiis qͣſi quibuſdā ſuis ducibus deuaſtādū tradit. ex qͥbus uitioꝝ multitudīes oriūt̉.¶ De GRADIBVS SVPERBIE.DISTINCTIO. ¶ II.Otandū aūt ꝙ beatus Bernardusponit duodecī gradus ſuꝑbie. ī li.Ide duodecī gradibus humilitatis.X ſumūtur ꝑ oppoſitū ad gradushūilitatis. ¶ Primus emī gradus hūilitatis ēcorde & corꝑe lemꝑ hūilitatē oſtendere defixis in terrā aſpectibus. cui opponit̉ curioſitas ꝑuā aliquis curioſe & inordinate circūſpicit.¶ Scd̓s gradus hūilitatis eſt ut pauca u̓baet rōnabilia loqͣtur aliquis non clamoſa uoce.Cui opponitur leuitas mentis. per quā ſcilicetaliquis leuiter & ſuꝑbe ſe habet ī u̓bo. ¶ Tretius gradus hūilitatis eſt ut nō ſit facilis autpromptus in riſu. Cui opponitur īepta letitia

¶ Quartus gradus hūilitatis eſt taciturnitas uſqꝫ ad interrogationē. Cui opponit̉ iactātia. ¶ Quintus gradus hūilitatis eſt. tenereqd̓ cōmunis habet regula monaſterii. Cui opponit̉ ſingularitas. ꝑ quā uult aliquis ſanctior apparere. ¶ Sextus gradus hūilitatis eſtcredere & ꝓnuntiare ſe omnibus uiliorē. Cuiopponit̉ arrogantia. ꝑ quā ſcꝫ homo ſe p̄fertalijs. ¶ Septimus gradus hūilitatis eſt adom̄ia iutilē ſe cōfiteri & credere. Cui opponitur p̄ſumptio. ꝑ quā ſcꝫ homo reputat ſe ſufficientē ad maiora. ¶ Octauus gradus hūilitatis eſt confeſſio pctōꝝ. Cui opponit̉ defenſiopctōꝝ. ¶ Nonus gradus hūilitatis eſt ī duris & aſperis pacientiā amplecti. Cui opponitur ſimulata cōfeſſio. ꝑ quā ſcꝫ quis uult ſubire penitētiā ꝓ pctīs q̄ ſiml̓ate cōfitetur. ¶ Decimus gradus hūilitatis eſt obediētia. Cui opponitur rebellio. ¶ Vndicimꝰ gradus hūilitatis eſt ꝙ homo non delectet̉ facere ꝓpriamuoluntate. Cui opponit̉ libertas peccādi ꝑ quāhomo delectatur facere qd̓ uult. ¶ Duodecimus gradus hūilitatis ē timor dei. Cui opponitur peccādi conſuetudo que multiplicat deicōtemptū. In hiis duodecī gradibus ponunt̉non ſolū ſuꝑbie ſpēs. ſꝫ etiaꝫ aliqͣ an̄cedētia &conſequētia ad eam. tn̄ de ſingulis earū ꝑ ordinem uideamus.Rimus itaqꝫ gradus ſuꝑbie eſt curioſitasEſt aūt curioſitas uehemēs applicatio mētis ad aliqͥd uane & inutiler inquirendū. Sciēduꝫ eſt aūt ꝙ curioſitas uitiū multipiex ē. Nālicet curioſitas ꝓprie loquēdo cōſiſtat circa appetitū cognitionis. tn̄ extenſo noīe curioſitaseſt etiā inuerbis & factis ſicut patebit. Dicāˢergo ꝙ curioſitas q̄dā eſt circa cognitionē ītellectiuam. q̄dam circa cognitione ſenſitiuā. q̄dam in falleratis ſermonibꝰ. et q̄dā in ornatisoꝑibus. ¶ Curioſitas aūt q̄ eſt circa cognitōnem ſiue intellectiuā ſiue ſenſitiuā. non ē directe circa cognitionē. ſꝫ circa appetitū cognitōnis acqͥrende. Aliter aūt iudicandū eſt de ipſacognitione ueritatis. aliter de ipſo appetitu &ſtudio ueritatis cognoſcende. Ip̄a enī cognitōueritatis ꝑ ſe loquēdo bona eſt. poteſt aut peraccidēs eſſe mala. ſcꝫ rōne alicuiꝰ cōſequētis. īquantū ſcꝫ aliqͥs de ueritatis cognitione ſuꝑbit. ẜm illud. ii. Coꝝ. viii. Scientia inflat. vel īquantū homo utit̉ cognitiōe ueritatis ad peccandū. Sed ip̄e appetitus cognoſcende ueritatis poteſt habere rectitudine uel ꝑuerſitatemmultis modis. Vno mō qn̄ ſuo ſtudio tenditaliquis in cognitionē ueritatis. inquantū ipſicognitioni ꝑ accidēs coniūgit̉ malū. Sicut illiqui ſtudent ad acquirendā ſcientiā ueritatis.ut inde ſuꝑbiant. Vu dicit augꝰ. ī libro de moribus eccleſie. Sunt qui deſertis uirtutibus &neſcientes qͥd ſit deus & quid ſit maieſtas ſēper eodē mō manētis nature magnū aliquidſe agere putant. ſi uniuerſā iſtā corpoꝝ moleꝫqua mundū nuncupamꝰ curioſiſſime intētiſſimeqꝫ ꝑquirāt. Vn̄ etiā tanta ſuꝑbia gignit̉.