Pars prima.De Cōcupiſcētia.De Abhominatōe. Diſt. xiiij.

ſeipſum moueri. vnde ip̄m delectabile ẜm ſenſum. inquantū appetitū ſibi adaptat quodāmodo et conformat cauſat amorem. Inquātūvero abſens attrahit ad ſeip̄m. et cauſat cōcuſpicētiam. inquātū vero p̄ſens quietat ī ſeip̄oet cauſat delectatōi. Sic igit̉ cōcupiſcētia eſtpaſſio differēs ſpecie. et ab amore. et a delectatione. ſed ꝯcupiſcētie hoc delectabile. vel illudfacit cōcupīas diuerſas numero. ¶ Ad tertiūſcꝫ vtrū ſint quedam cōcupiſcentie naturaleset quedā nō naturales. dicendū ꝙ ſicut dictūeſt. cōcupiſcētia eſt appetitus boni delectabilisDupliciter aūt eſt aliquid delectabile. vno mōquia ē cōueniens aīalis nature. ſicut cibus. potus et huiuſmōi. et huiꝰ mōi delectabil̓ ꝯcupiſcentia dicit̉ naturalis. Alio mō eſt aliquid delectabile. quia eſt ꝯueniens aīali ẜm apprehēſionē. ſicut cū aliquis app̄hendit aliqͥd vt bonū.et cōueniens delectat in ipſo. et huiuſmōi delectabilis cōcupiſcētia dicit̉ nō naturalis. et ſolet magis dici cupiditas. Prime igit̉ cōcupiſcētie naturales cōes ſunt hoībus et animalibus.quia vtriuſqꝫ eſt aliquid cōueniens et delectabile ſecūdū naturā. & in hiis etiā om̄s homīeſcōueniūt. vnde ph̓s in. iii. ethi. vocat eas communes & neceſſarias. Sed ſecūde cōcupiſcentie ſunt ꝓprie hoīm. quoꝝ ꝓpriū eſt excogitare alquid vt bonū & cōueniens. p̄ter id qd̓ natura requirit. vn̄ in primo rethorice ph̓s dicitprimas ꝯcupiſcentias eſſe irrationales. ſecundas vero cum ratione. & quia diuerſimoderatiocinant̉. ideo & ſecūde dicūnt̉ in quartoethi. īproprie & appoſite. ſcꝫ ſupranaturalesAd quartū ſcꝫ vtrū cōcupiſcētia ſit infinita. dicendū ꝙ ſicut dictū eſt cōcupiſcētia ē duplex. vija naturalis & alia nō naturalis. Naturalis quidē igit̉ cōcupiſcētia nō poteſt eſſeinfinita in actū. eſt em̄ eiꝰ qd̓ natura r̓quiritnat̉a vero ſemꝑ tendit in aliquid fiuitū et certum. vnde nunqͣꝫ homo cōcupiſcit infinitumcibū. vel infinitū potū. ſed ſicut in natura contingit eſſe infinitū ī potentia ꝑſucceſſionē. itahuiuſmōi cōcupiſcentia cōtīgit in īfinitū eſſeꝑſucceſſionē. vt ſcꝫ poſt adeptum cibū. iterumalia vice deſideret cibum. vel quodcūqꝫ aliudnatura reqͥrit. qꝛ huiuſmōdi corꝑalia bona cūadueniūt nō ꝑpetuo manēt ſed deficiūt. vndedn̄s dixit ſamaritane. Ioh̓. iiii. Qui biberit exhac aqua ſitiet iterum. Sed ꝯcupiſcētia nō naturalis omnīo eſt infinita. Sequit̉ em̄ ratōemvt dictū eſt. rationi aūt cōpetit in īfinitū ꝓcedere. vnde qͥ cōcupiſcit diuitias poteſt eas ꝯcūpiſcere. nō aliquē certū terminū. ſed ſimplicit̓diuitē ſe eſſe quātūcūqꝫ pt̄. Poteſt & alia ratōaſſignari ẜm ph̓m ī primo politice qͣre quedāconcupiſcētia ſit finita & quedā īfinita. ſemꝑem̄ cōcupīa finis infinita eſt. finis em̄ ꝑ ſe cōcupiſcit̉ vt ſanitas. vnde maior ſanitas magiſconcupiſcit̉. & ſic īfinitū. ſic̄ & ſi albū ꝑ ſe diſgregat magis albū magis diſgregat. cōcupīavero eius qd̓ eſt ad fine nō eſt infinita. ſed ſecundū illā mēſurā appetit̉ qua cōuenit fini.

vnde qui finē in diuitiis ponūt. habēt cōcupiſcentiā diuitiarū in īfinitū. Qui aūt diuitiasnō appetūt nͥ ꝓpter neceſſitatē vite ꝯcupiſcūtdiuitias finitas ſufficiētes ad neceſſitatē vite.vt ph̓s dicit ibidem. & eadem ratio eſt de concupiſcētia quarūcūqꝫ aliarum rerum.DE ABHOMINATIONE. DISTIN. XIIII.Finde cōſiderandū eſt de paſſioneabhoīationis vel fuge. Sicut aūt affectōnē amoris ſequit̉ deſideriū. qꝛcum aliqͥd cepit amari ſtatim deſiderat̉ haberi. ſic poſt paſſionē odii ſequitur abhominatio vel fuga. quia cū aliquid īcipit odiri. ſtatim cor incipit illud abhominari & refugere. Sciendū aūt qd̓ ſolū peccatū abhomīaridebemus. ſpcialiter tam̄ ypocriſis falſitatē inregularibus. ſymoniachā prauitatē in clericis& p̄ſulibus. iniuſtitiam ī principibus. detractionis maliciā ī curialibus. ornatus vanitatē &luxurie feditatē in mulieribus. ¶ Specialiterabhominari debet aīa ypocriſis falſitatem &maxime in regularibus. qꝛ & deus abhominatur eam. Sicut dicit Luce. xvi. vos eſtis qui iuſtificatis uos corā homībus. deus aūt nouitcorda. quia ꝙ hoībus altū eſt. abhominatō ēante deū. Item ſymoniacā prauitatē in clericis. dan̄. ix. Erit in tēplo abhominatio de ſolationis. Item ezech̓. viii. vidi ab aquilone vorte altaris ydolum celi in ip̄o introītū. Et dixitad me. fili hoīs putas ne uides tuquid iſti faciunt abhominatōes magnas quas domus iſrl̓facit hic ut ꝓcul recedā a ſanctuario meo.Item iniquitatē & in iuſtitiā ī principibus. pͣs.Iniquitatē odio habui & abhoīatus ſum. legēaūt tuam dilexi. Item ꝓuer. xx. pondus & pōdus menſura & mēſura utrūqꝫ abhominatioeſt apud deū. Idē. xi. ſtatera doloſa abhominatio eſt ante deū ¶ Item detractoꝝ uirulentasſeuitias & adulatoꝝ fraudulētas blanditias īcurialibus. ꝓu̓. xxiiii. Abhominatio eſt hoīmoīs detractor. Idem. iii. abhominatio eſt dn̄oomnis illuſor. De utroqꝫ ſimul. ꝓuer. xvii. Etqui iuſtificat īpium. et qui condēpnat̉ iuſtumvterqꝫ abhominabilis eſt apud deū. ¶ Itē ornatus uanitatē & luxurie feditatē ī mulieribꝰVnde dicebat heſter. xiiii. Tu ſcis īfiriitatē& neceſſitatē meā. ꝙ abhoīer om̄e ſignū ſuꝑbie & glorie mee. qd̓ ē ſuꝑ capd̓ meū ī die oſtētatōis mee. et deteſter illud qͣſi pannū mēſtruate. & non portē illud ī diebus ſilētii mei. Exēplo huius ſancte regīe abhomīari debēt om̄sdn̄e & mulieres honeſte faſtū. & etiā īdecētiāī ornatū ſuo. Cōtra qd̓ loquit̉ beatꝰ Ioh̓. apo..xvii. Vidi mulierē ſedente ſuꝑ beſtiā coccineāplenam noībus blaſphemie. habentē capita ſeptem. & cornua decē. & mulier erat circūdatapurpura. & coccino. & īaurata auro. & lapidep̄cioſo. & margaritis. habens poculū aureū inmanū ſua plenū abhomīatione. & īmunditiafornicatōis ſue. & in frōte eius nomē ſcriptūmiſteriū. babilon magna mater fornicationūet abhoīationū terre. ¶ De fuga u̓o ſciēdū ꝙ