τάτου τόπου τάξιν περιείληφε. ταύτην δὲ τὴν διότητα καὶ ἀρχύτας ἀποδίδωσι τῶἢτόπω, λέγων. Τῶ μὲν τόπω ἰδιον ἐστι, τὸ τὰ μὲν ἄλλα ἐν αὐτῶ ῆμεν. αὗτὴν δὲ ἐν μηδενί. εἰ γὰρἔν τινιτόπω ἔσται, καὶ ὁ τόπος πάλιν αὐτὸς ἐν ἑτέρω. καὶ τοῦτο μέχρις ἀπείρω συμ-βασεῖται. ἀναγκατοι γαροῦν τὰ μὲν ἄλλα, ἐντόπω ἡμεν. τὸν δὲ τόπον, ἐν μηδενί. ἄλλ' οὐὅτως ποττὰ ὄντα ὥσπερ καὶ τὰ πέρατα πρὸς τὰ περατούμενα. ὁ γὰρ τῶ παντὸς κόσς-μωτόπος, πέρας ἁπάντων τῶν ὄντων ἐστὶ. Εαφῶς δέ φησιν ἰάμβλιχος ἐνταῦθα πέραςτῶν ὁπωσοῦν περατουμένων τὴν ἰδιότητα τοῦ τόπου λέγειν, εἰ μὴ ἄρα ὄντα τὰ σώματαλέγει, περὶ ὧν αἱ κατηγορίαι. ἀλλ' ὁ ἰάμβλιχος ταῦτάφησι, μὴὥσπερ ἐμφαίνει ὁ λόγοςἐπὶ τοῦ κόσμε μόνου ταῦτα στήσω μὲν, ἀλλὰ κοινῶς τὸ περας ἀεὶ ἐπὶ τὴν πρεσβυτέραν αἰτίαν ἐπαναγάγωμεν. οὕτω γὰρ ἡμῖν ἔσται τοῦ μὲν ὁλουκόσμουπέρας, ἡ ψυχὴ, ἢ ὁ νοῦς.καὶ τούτου ἡμία καὶ ἡνωμένη ἐνέργεια. ἄνωτέρω δέ ἔσται καὶ τούτου, τὴν ὡς θεου οὐσίαν τοῦτόπου κατοψόμεθα, ἐνοειδῆ τινα οὖσαν καὶ πάντα συνέχουσαν ἐν ἑαυτὴ, καὶ καθ' ἓν μέ-τρον τὰ ὅλα συμπεραίνουσαν. τὸ αὐτὸ δὲ καὶ ἀπὸ τῆς περιοχῆς ἐστι συλλογίσασθαι. τὸγὰρ μέχρι τῶν ἀνωτάτω ἀνήκὸν αιτιον τῆς περιοχῆς, προάγει ἡμᾶς ἐπ' ἐκεῖνον τὴνθεῖοντοπον, ὅστις αὐτός τε ἑαυ τοῦ ἐστιναίτιος, καὶ αὐτὸς ἑαυ τοῦ περιληπτικός. ἐν ἑαυτῶτε ὑφέστηκε, καὶ οὐκ έτι ἀχώριστον. χωριστὴν δὲ τῶν ὄντων ἔχει τὴν ὑπόστασιν. ἀλλὰ ταῦταμὲν ἔστω τῆς ἰαμβλίχου νοερᾶς θεωρίας περὶ τοῦ τόπου δόγματα. ἡμεῖς δὲ συμμετρότερον τήντε χρείαν καὶ τὴν φύσιν τοῦ τόπου ζητοῦντες τοῦ κυρίως καὶ οὐχὶ κατὰ μεταφοραν λέ-εἱ εγγομέν θφαμ. ὅτι τὰ μὲν ἀγέννητα καὶ ἀμέριστα πάντα, τήντε οὐσίαν καὶ τὴν τοῦ εἶναι παράτασιν ἡνωμένην ἔχοντα ὅλα, ἅμα ἐν ἑαυτοῖς ἐστι. καὶ διὰ τοῦτο, οὐδὲ τόπου ἐδεήθη οὔτεχρόνου. ἀρκεῖ δὲ ὁ αίων ἐκεῖ ἐν ἑνὶμένειν πάντα ποιῶν. τὰ δὲ γεννητὰ καὶ μεριστὴνκαὶν χρόνου ἐδεηθη, μὴἔχοντατήντε οὐσίαν αὐτὴν καὶ τὴν τοῦ εἶναι παράτασιν, ταῦσυγχωροῦντος μητε σκεδαννυσθαι, μήτε συγχεῖσθαι τὴν τοῦ εἶναι παράτασιν, ἀλλ' ὡς δυ-νατον ἐντάξει κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον συνάγοντα αὐτὴν καὶ συνεχίζοντα. διὸ οὐδὲ συμπέφυρται εἰς ταύτον ὁ τῶν τρωϊκῶν καὶ τῶν νῦν χρόνος. οὔτε μέντοι ἀπέσπα-σται πάντη ἀλλήλων τὰ μέρη, ἀλλ' ἐντάξει διασώζει τὴν πρὸς ἄλληλα συνέχειαν. οὔ-τως δὲ καὶ ὁ τόπος, τὰ μὴ ἐναμερημείναντα τῶν σωμάτων μέρη, ἀλλ' εἰς ὀγκὸν διαστάν-τα καὶ πεσόντα ἐκ τῆς ἑαυτῶν ἀμερείας, ἅμα μὲν ὑποδέχεται, ἅμαδὲ εὐθετίζει καὶ τάττεικαὶ διορίζει, ὡς μήτε συμφύρεσθαι τὰς χεῖρας τοῖς ποσι, μήτε διασπᾶσθαι παντηἀπ' ἀλλήλων, διότι τὸν οἰκεῖον ἕκαστα κατέχει τόπον. διττὸς δὲ ὁ χρόνος καὶ διττὸς ὁτόπος ἐστὶν. ὁ μὲν, συμφυὴς καὶ ἴδιος ἑκάστε. ὁ τήνδε μὲν τὴν χεῖρα καὶ τόδε τὸ σπλάγ-χνον ἐν τοῖς δεξιοῖς συνέχων. τήνδε δὲ καὶ τόδε ἐν τοῖς ἀριστέροις. καὶ τὴν μὲν κεφαλὴν,ὑπὲρ τὸν τράχηλον ἄνω. τοὺς δὲ πόδας, μετὰ τὴν ἡ βην κάτω. ὁ δὲ κοινὸς, καὶ ἄλλος ἄλ-λου κοινότερος. καὶ γὰρ τῶν χερσαίων πάντων τόπος, ἡ γῆ καὶ ὁ ἀήρ.καὶ τόδε τὸ μέροςτῆς γῆς καὶ τοῦ ἀέρος. καὶ ἔτιμᾶλλον ὁ προσεχως περιέχων. ὃν καὶ ἀριστοτέλης ἀποδέδωκε.καὶ ἀρχύτας. τὸν μέντοι ἰδιον ἑκάστω καὶ συμφυᾶ, οὐκ ἔστιν εὑρεῖν σαφῶς παραδεδο-μενο. καίτοι χρόνον ἀνάγκη ὥσπερ κοινὸν, οὕτως καὶ ἰδιον ἀποδιδόναι, εἴπερ καὶ κίνησιν.καὶ β