ἄτοπον. οὗτως αὐτὸ σαφῶς τοῦ ἀριστοτέλους διακρίνοντος, μήποτε οὖν παθητικὴ μὲνονποιότης. ἡ μν ποιότης, οὐκ ἔστι τὸ πάθος. συγγενῶς δὲ ἔχει πρὸς αὐτὴν. οὐδὲ γὰρ ἐπ-νοῆσαι, οὐδὲ ὀνομάσαι δυνατὸν παθητικὴν ποιότητα ἀνευπάθους. ἔοικεγάρπωςἀτελὲς εἶδος εἶναι τῆς παθητικῆς ποιότητος τὸ πάθος, οὗτελειότης ἐστὶν ἡ παθη-τικὴ ποιότης. ὥσπερουν ἡ διάθεσις τῆ ἕξει συνεπλάκη, οὕτως καὶ ἐνταῦθα τὸ πάθοςτῆ παθητικῆ ποιότητι συνέζευξεν. ὡς γὰρ ἡ διάθεσις προηγεῖται τῆς ἕξεως, οὕτω καὶ τὸπάθος. οἷον, ὑπόθεσίς ἐστι τῆς παθητικῆς ποιότητος. διὸ καθόσον μὲν ὡς ἀτελὴ προηγεῖ-ται, καὶ ἀπὸ τούτων ἐπ' ἐκεῖνα ἡ μετάβασις, ταύτη οὐκ ἀφίστησιν αὐτὰ τῶν ποιοτήτων.διότι δὲ ἀπολείπεται τῆς ἐν αὐταῖς τελειότητος, τῆ τε φύσει τῶν εἰδῶν, καὶ τῆ μονίμωκαταστάσει, ταύτη χωρίζει αὐτὰ ὡς ἕτερα. λέγοντος δὲ τοῦ ἀριστοτέλους ὥσπερ τὰὀλιγοχρόνια χρώματα ἀποπάθους γίνται, οὕτως καὶ τὰ πολυ χρόνια ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ συμ-βαίνει. ἄλογον νομίζουσιν οἱ περὶ τὴν νικόστρατον, τὸ, πάντα τὰ χρώματα παθους ἐγ-γινομένου γίνεσθαι. καὶ μάλιστα τὰ συμφυτα καὶ οὐσιώδη, ὥσπερ τὸ τῆς χιόνος. ἐν γὰρτοῖς παραδείγμασι τοῖς ἀπὸ τοῦ φόβου καὶ τῆς αἰσχύνης, ὡς ἐπιγινόμενα τὰ πάθη πα-ρέθετο. ὥστε καὶ ἐπὶ πάντων οὕτως ἔοικε δοξάζειν. ἢ εἰ τοῖς χυμοῖς τοῖς περὶ τὸ σῶμαὁ ποῖοίποτε ἂν ὡσι μέχριτης ἐπιφανείας διατείνοντες, συνέπεται τὰ χρώματα παρα-πλήσια αὐτοῖς φαινόμενα. τρέπονται δὲ οἱ χυμοὶ ὑπὸ τῶν παθῶν, εὔλογον καὶ τὰ χρώ-ματα συνακολουθεῖν ταῖς τροπαις, ἢ ταῖς ποιαῖς κράσεσι τῶν σωμάτων. οὐ μέντοι οὐΑ τὸνδὲ τοῦτο φησιν, ὅτι αἱ σύμφυτοι χροαί, ἔξωθεν ἐπιγίνονι. οἱ τη χιόνι ἡ λευκότης. ἀλλ'ὅτι εἴτις νοήσειε τὴν πρώτην σύστασιν τῆς χιόνος, ὅπως ἐξ ἀρχῆς γέγονεν, εὑρήσει τὸσωματοει δὲς αὐτῆς ὑποκείμενον, κατὰ τὴν ποιαντροπὴν καὶ ποιανκρασιν, τὸ τοιόνδε χρῶμα εἰληφὸς. ὑπομνήσειε δ' ἄντις τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν ὁρωμένων. ὥσπερ γὰρ τὰ φαινόμενα χρώματα ταῖς ποιαῖς κράσεσι τῶν σωμάτων ἀφομοιοῦται, οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, κᾶνφυσικῶς γένωνται. Εἶσὶ δέ τινες οἱτὰς συμφύτους ταύτας ποιότητας οὐ φασιὶν εἶναιπάθη, ἢ παθητικὰς ποιότητας, ἀλλὰ μέρη οὐσιῶν καὶ οὐσίας. δῆλον οὖν, ὅτι οὗτοι οὐδὲτὴν ἀρχὴν παραδέξονται τὰ περὶ τῶν συμφύτων χροιῶν ἠπορημένα. Ανδρόνικος δὲ ἠξίτομὴ διαιρεῖσθαι τὰς παθητικὰς ποιότητας εἰς τὸ ἐμποιεῖν πάθη, καὶ εἰς τὸ ἐκ πάθους συνὶστασθαι, ἀλλὰ πάσας ὡς ἐκ πάθους συνισταμένας, παθητικὰς εἶναι. τὸ δὲ πάθους ποιη-τι καῖς εἶναι συμβαίνειν αὐταῖς. τὸ γὰρ θερμὸν, θερμαίνειν δύναται. ἀλλὰ καθόσον εἰςἄλλα ποιεῖ, οὐ ποιᾶ, ἀλλὰ ποιητικὰ καλου μὲν αὐτά. οἷον οὐ θερμα, ἀλλὰ θερμαντικά.ἅπερ εἴδη πρός τι. καθάπερ τὸ καυστικὸν καὶ τὸ καυστὸν, καὶ τὰ ὁμοια. διὸ θερμὸν μέν ἐστι,καὶ μηδενὸς ὄντος θερμαντοῦ. θερμαντικὸν δὲ οὐκ έτι. ποιὰ γὰρ κατὰ τὸ πῶς ἔχειν, ἀλλ' οὐ,κατὰ τὸ πρός τι λέγεται. Πρὸς δὴ τοῦτο καλῶς ἠπορημένον, ῥητέον ὅτι τὰς ἐσθησε-σιγινομένας παθητικὰς ποιότητας, οὐ καθόσον ἐκ ποιοῦντος τινὸς καὶ πάσχοντος συνί-στανται, κατὰ τοῦτο δεῖ θεωρεῖν. οὐδὲ καθόσον πρὸς ἀντιστρέφοντα λέγονται, ἀλλὰ τἁπλοῦν καὶ ἁπλῶς τὸ εἴδος τοῦ πάθους αὐτὸ καθ' αὑτὸ νοεῖν, ὡς ποιότητα. μηδὲν-ἐφαπτομένους τῆς τοῦ ποιοῦντος εἰς αὐτὸ ἐνεργείας καὶ συζεύξεως. ποιοκ γὰρ τοῦτωΑ α