De doctrina veritatis Capitulū. iij.Elix quem veritas ꝑ ſe docet. Non perfiguras et voces trāſeūtes. ſedſicuti ſehabet. Noſtra opinio et noſter ſenſusſepe nos fallit et modicum videt Quid prodeſt magna cauillacio de occultis et obſcurisrebꝰ de quibꝰ non arguemur in iudicio quiaignoramꝰ Grādis eſt inſipiēcia ꝙ neglectisvtilibꝰ ⁊ nccarijs vltro intēdimꝰ curioſis etdāpnoſis. O culos habētes nō videꝰ. ⁊ qͥd cu-ce nob̓ de genei̓bꝰ ⁊ ſpēbꝰ Cui eterriū verbuꝫloqͥt̉ a ml̓tis opmnionibꝰ expedit̉. ex vno verbo ōnia ⁊ vnū loquūt̉ ōma. ⁊ hoc ē pn̓cipiuꝫqd̓ ⁊ loqͥt̉ nob̓. Nemo ſine illo intelligit a̓ rctēiudicat. Cui oīa vnū ſūt ⁊ oīa ad vnū trahit⁊ oīa ī vnū videt pōt ſtabil̓ corde eſſe ⁊ in d̓opacificꝰ ꝑmanere. O veritas deꝰ. fac me vnuꝫtecum in caritate ꝑpetua. Tedet me ſepe ml̓ta.lege̓ ⁊ audire In te totū eſt ꝙ volo ⁊ deſide̓oTaceāt ōnes doctores ⁊ ſileat vniuerſe cre-atue̓ in ꝯſpectu tuo. tu mihi loquere ſolꝰ. quāto aliquis magis ſibi vnitꝰ ⁊ interiꝰ ſimpliſi.catꝰ fuerit. tāto plura ⁊ alciora ſine labore in-telligit. qꝛ deſuꝑ lumen intelligencie accipit.purus ſimplex ⁊ ſtabilis ſpiritus ī multis oꝑeribꝰ non diſſipat. quia omnia ad dei honorem