De vana ſpe ⁊ elacōe fugiēda. Ca. vijAnus eſt qui ſpem ſua ponit in homīea̓ in creaturis. nō pudeat te alijs ſeruireamoe̓ ihū xp̄i ⁊ paupere in hoc ſeculo videri. nō ſtes ſuꝑ teipſū: ſed in deo ſpem tua cōſtitue. Fac qd̓ in te eſt. ⁊ deus aderit bone vo-lūtati tue. Nō cōfidas in tua ſciētia vel cuiiſꝙͣaſtucia viuētis. ſed magis in dei gracia quihumiles adiuuat ⁊ de ſe preſumētes humili-at. ne glorieris in diuicijs ſi aſſunt. nec ī amicis qꝛ potētes ſūt. ſed in deo qui ōma preſtat ⁊ſeipſum ſuper omnia dare deſiderat. non te extollas de magnitudine vel pulchritudine corporis. que modica infirmitate corrūpit̉ ⁊ de-fedatur. non placeas tibi ipſi de abilitate autingenio tuo. ne diſpliceas deo cuius eſt totuꝫquitquid boni naturaliter habueris. non tereputes alijs meliorem. ne forte coraꝫ deo deterior habearis. qui ſcit quid eſt in homine. neſuꝑbias de operibus bonis. qꝛ aliter ſūt iudi-cia dei ꝙͣ hominum. cui ſepe diſplicet ꝙ hominibus placet. Si aliquid boni habueris crede d̓alijs meliora vt humilitatem cōſerues. Nonnocet ſi te omnibus ſupponas. nocet autemplurimū ſi vel vni te p̄ponas. Iugis pax cumhumili In corde autem ſuperbi zelus ⁊ indignacio frequens.