Secunde partis.diſcipulis ī cenaculo ꝯſtitutis. Et hic aūt altitudo cenaculi. ⁊ ibi cacumē mōtis. ſublimitatē p̄ceptoꝝ ⁊ donoꝝ īdicat celeſtiū: ⁊ qꝛ nemo infimis adhuc deſiderijs inherēs: vl̓ diuīs obtēꝑare mādatis: vl̓ ſuꝑnis poſſit dignꝰ exiſte̓ donisHec Beda. Sic gͦ ſpūſſancti miſſio fuit ī legiſdatōne p̄figurata: ⁊ feſtū penthecoſtes qd̓ mōꝑagit̉ ab eccl̓ia. olim qͣſi figuralit̓ ꝑagebat̉ a ſynagoga. Quīqͣgeſima gͦ die poſtꝙͣ iudei d̓ egy.pto exierūt. decē p̄cepta ī mote ſynai a dn̄o receperūt: ita quīqͣgeſima die poſtꝙͣ nos fuimꝰ abīferno liberati. receperūt diſcipl̓i gr̄aꝫ ſpūſſct̄i.Iſtud etiā p̄figuratū fuit ī ſuꝑhabūdātia olei:qd̓ datū ē pauꝑcule vidue ꝑ p̄ces heliſei: qͦ miſericordia motꝰ ſuꝑ pauꝑculā. īpetrauit ei a dn̄oolei habūdantiā. Per viduā iſtā deſignat̉ ſct̄aeccl̓ia: q̄ ablato ſpōſo ſuo xp̄o videbat̉ tanꝙͣ vidua: ſꝫ dn̄s miſericordia motꝰ: dedit ei olei habūdantiā. hoc ē ſpūſſancti gr̄aꝫ et linguaꝝ ītelligentiā. Iſtud miraculū de ītelligētia līguarū qͣſi ꝑ figurā deꝰ p̄mōſtrauit. in eo ꝙ ī edificatōne turris babel diuerſas līguas creauit. Tūcem̄ vnā linguā ī diuerſas mutauit. mō vnicuiqꝫ ītelligētiā oīm illaꝝ dedit. Nec miraculū iſtd̓nūc feciſſꝫ. ſi diuiſionē linguaꝝ tūc nō p̄miſiſſetEt ſicut tūc ꝑ līguas ꝯfudit edificātes. ita mōꝑ līguas ꝯfudit iudeos: qͥ ml̓tū ꝯfuſi fuerūt. qn̄tā grāde miraculū audiuerāt. In hac gͦ ſolēnitate laudemꝰ totis viribꝰ dn̄m. exultemꝰ ⁊ letemus ī ea: qꝛ īde fructū nō modicū nos qͥ ad fidēpenimꝰ ꝯſecuti ſumꝰ. Nō ſolū aūt hoībꝰ gaudiūī hac ſolēnitate ꝓuenit: ſꝫ et beate v̓gīs gaudiūīde cremētū accepit. d̓ qͣ Anſel. ſic ait. Sꝫ ⁊ gaudioꝝ ſuoꝝ magnitudo nō nihil īcremēti accepitcū veniēte ſuꝑ diſcipl̓os ſpū ſct̄o. mox ad p̄dicatōeꝫ illoꝝ fidē filij ſui tanta hoīm multitudo ſuſcepit. Ibi nāqꝫ excepto gaudio qd̓ de ſalutē generis hūani ī iſtoꝝ cōuerſiōe ꝯcipiebat. ītellexit filiū ſuū nō fuiſſe gͣtis .i. fruſtra mortuū: cuꝫtā efficacit̉ videbat oꝑari fidē mortis eiꝰ. etiā ineis qͥ actores illiꝰ extiterāt. Genꝰ hūanū ad ſalutē vocari videbat. cuiꝰ rei gr̄a filiū de ſe īcorporatū ⁊ ī cruce paſſū an̄ ītellexerat. Quaꝓpt̓ letabat̉. ꝙ ſpes quā an̄ cōceꝑat. iam ī rē verā trāſibat. Gaudebāt et gaudēt hoīes: qꝛ qd̓ amiſerūtcētuplicati p̄cij fenore recipiūt. Corruerūt ſerui: reſurgūt fr̄es et filij Hec Anſel. Et ꝙͣuis p̄cipue et ſpālit̉ ī ſolēnitatibꝰ: nihilominꝰ tn̄ ſꝑ ⁊momētis oībꝰ deū laudare debemꝰ. Nam vt dicitGregoꝰ. Airū eſt ꝙ hō ſemꝑ deū nō laudat: qꝛ q̄libet creatura ad deū laudandū nos īuitat. Adhoc aūt nob̓ valde ē neceſſaria ſpirituſſct̄i gr̄aUn̄ Bernh̓. ſi qͦs torꝑet de dei laude. certiſſimuꝫhꝫ ī ſe exꝑimentū. ꝙ nō habeat ī ſe ſpm̄ſanctū:qꝛ vbi ſpūſſanctꝰ inhītat laudē dei excitat. Inuocātes gͦ ſpm̄ſanctū ſemꝑ laudemꝰ deū. ad hoc eīfacti ſumꝰ: vt deū ſine fine laudemꝰ. ſicut ſuꝑniciues ſemꝑ deū laudāt ⁊ cōtinue: vbi ſemꝑ ſuntdies leticie. ⁊ nūqͣ deeſt ſolēnitas ⁊ gr̄arū actō: ⁊vox laudis. Scriptū ē em̄. Beati qͥ habitant indomo tua dn̄e. ī ſecl̓a ſeculoꝝ laudabūt te. HocCapitulum. lxxxiiij.maxime veri monachi faciūt: qui die ac noctepſallūt. Un̄ Pieroꝰ. Monachi debēt hr̄e puritatē martirū. ſiquidē ⁊ ip̄i martires ſūt. Qd̓ enimfaciūt angeli ī celis hoc monachi pſallētes die:ac nocte faciūt ī terris Hec Hiero. Et maximeaſſimilat nos celeſtibꝰ: ꝙͣuis adhuc ī terris pegrini ſimꝰ. Un̄ Bern̄. nihil ita ꝓp̄e quēdā terrisrep̄ſentat celeſtis habitatōis ſtatū: ſicut alacritas laudantiū deū: dicēte ſcriptura. Beati qͥ habitāt ī domo tua dn̄e: ī ſecula ſecl̓oꝝ lauꝑabūtte Hec Bernh̓. Feſtinemꝰ igit̉ ⁊ nos ingredi inillā requiē: vbi tāta ſuꝑabūdat indeſinent̉ leticia. ⁊ ad patriā noſtrā totis conatibꝰ ſuſpiremꝰMeſti ī ſeculo: qꝛ ꝑegrinamur a dn̄o. qͥ em̄ nōꝑegrinat̉ a corꝑe ſuo. ꝑegrinat̉ a dn̄o. Multo at̄meliꝰ ē diſſolui a corꝑe et adhere̓ deo. Odiamꝰ gͦhꝰ miſeri ⁊ putridi corꝑis nr̄i cōꝑagē: ⁊ ei curāī deſiderijs nō faciamꝰ: qd̓ hic nos detinet carceratos ⁊ ꝑegrinos a tanto bono: qꝛ ẜm apl̓m. ꝙͣdiu ī hoc corꝑe ſumus ꝑegrinamur a dn̄o. Dicamuſqꝫ cū eodē apl̓o cupio diſſolui ⁊ eē cū xp̄oEt iterū. Infelix ego homo. qͥs me liberabit decorꝑe mortis huiꝰ: Deſideremꝰ eius diſſolutōnē⁊ eā cōtinue a dn̄o poſtulemꝰ: qꝛ ꝑ nos eā ꝯſeqͥnō valemꝰ. Et interim ſaltē moriamur mūdo etpompis: ac cōcupiſcēcijs eiꝰ: ⁊ abſtrahamꝰ noscorde forti ⁊ ꝑſeuerāti ab his rebꝰ caducis et amiſerijs. breuibꝰ ⁊ leuibꝰ haꝝ reꝝ viſibiliū ſolaciuncul̓: q̄ aīas nr̄as vicijs inficiūt: ⁊ virtutes anob̓ excludūt: qꝛ ẜm Gregoriū. ꝯcupiſcēs viſibilia. īuiſibiles v̓tutes amittit. Et ẜm Criẜ. nulla res ſic p̄cedit virtutē ſicut voluptas corꝑal̓.Unde et Leo papa. Hoc maxime īteriora hoīscorrūpit: qd̓ exteriora delectat: ⁊ tāto ratōnal̓anima purgatior: quāto fuerit ſubſtantia carnis afflictior. Et breuiter: vt ait Augꝰ. ceteracreatura vileſcat: vt ſolus creator in corde bulceſcat. Nam ẜm apl̓m. vanitati creatura ſubiectā eſt. ⁊ id̓o amatores ſuos facit panos: ⁊ multos decipit incautos. O ꝙͣfelix: quē miſera mūdivanitas nō ſeduxit. que nūc p̄cipue multis illudit. Unde Criſoſtomꝰ. Semꝑ quidem: ſed nuncp̄cipue competēter dicit̉. vanitas vanitatum etomnia vanitas. Hunc verſiculū ſi ſaperent quiin potētia verſant̉. in parietibꝰ omnibus ⁊ veſtibus ſuis ſcriberent. in domo. in ianuis. in īgreſſibus. ⁊ ante omnia in cōſciencijs ſuis: vt ſemꝑeum oculis cernerent: ⁊ corde ſentirēt. Quoniāquidem multe ſunt facies. multe ÿmagines falſe: quę decipiūt incautos. Iſtud oportet quottidie ſalutare. carnē et in prandijs: ⁊ in cenis: ⁊ īoīm cōuētu vnūquēqꝫ ꝓximo ſuo cane̓. a ꝓximoſuo libēter audire: qꝛ banitas vanitatū ē: ⁊ oīapanitas Hec Criſoſtomꝰ. Amorem ergo rerumdeficientiū ad incorruptibilia tranſferamus: etad ſublimia vocati celeſtibus delectemur. Vtſancti gaudent inde gaudeamus. horum diuicias concupiſcentes. per bonaꝫ emulationem adipſos tendamus. Cum quibus nobis fuerit cōſorcium deuotionis. erit et conmunio dignitatis. Mentem noſtrā ſemper in celis habeamus.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten