De inuitatisalios egenos vocare potero: vt eis ſicut ⁊ alijspauperibꝰ diſtribuaꝫ pro deo. Et ſubdit̉ cauſacum dicit̉. ne forte ⁊ ipſi reinuitent te. Hec em̄eſt conſuetudo carnalium hominū ſcꝫ reinuitare inuitantes ſe. ⁊ fiat tibi retributio ab homīenon a deo. in preſenti non in futuro. iſta namqꝫreinuitatio intelligit̉ cuiuſqꝫ boni temporalisrecompenſatio. Unde dicit Ambroſius. ꝙ hoſpitalem remuneraturis eſſe affectus auaricieeſt. Sciendum tamē ꝙ ſi vocentur predicti adconuiuia propter caritatem mutuo nutriendāmeritorium eſt. Si autem ad laſciuiam: vel adgulam exercendam: vel ad inanem gloriam.peccatū eſt. ⁊ inuitans ſuſtinebit penam. ſi aūtad reinuītandū recepit mercedem ſuam. ſi aūtad beniuolenciam ſeu liberalitatem indifferēseſt. ⁊ poteſt bene fieri: ⁊ male prout ad finemvlteriorem ordinatur qui pt̄ eſſe bonus vel malus. Unde hec inuitatio permittit̉: niſi de matrimonio xp̄i qd̓ totum debet in vſus pauperū expendi. ſicut de teſtamento mihi cōmiſſo ad faciendū elemoſinam. non poſſum in alios vſus expendere quicꝙͣ. Sed cū facis cōuiuium motꝰpietate. voca pauꝑes cenſu: q̄ nō habent de ſuoad viuendum. ⁊ debiles conatu qui potenciamnon habent ad laborandum. et claudos greſſu:qͥ ire nequiuit ad mendicādū. ⁊ cecos viſu: quinō vident ad aliqd̓ artificiuꝫ oꝑandum. ⁊ beatꝰeris ſcilicet in pn̄ti beatitudine ſpei. ⁊ in futurobeatitudine rei. quia īuitati non habēt retribuere tibi. ⁊ ideo deum nūqͣ obliuiſcentē habebisdebitorem. pietas em̄ ad omnia vtilis eſt. ꝓmiſſioneꝫ habes vite q̄ nūc eſt et future. Ubi Criẜ.Non gͦ turbemur cū nō recipimꝰ beneficij recōpenſatōeꝫ: ſed cum recipimus. Qm̄ ſi reciꝑimꝰnō amplius recipiemꝰ illic: ſed ſi minime retribuit homo: tūc tibi deꝰ retribuet. Unde ſequit̉.Retribuet̉ em̄ tibi ſcꝫ a dn̄o ī reſurractōe iuſtorū. Scd̓m bedā. ⁊ ſi om̄s reſurgāt. ſingularitertn̄ et qͣſi ꝓpria non īmerito reſurrectio iuſtoruꝫdicit̉: qui in ea īmutandi ſūt. ⁊ ſe beatos eſſe ſuturos non dubitāt. Ubi Grego. niſſenꝰ. Non gͦnegligas iacentes: qͣſi nullo ſint digni. Cogitaquid ſint: ⁊ p̄cioſitatem eoꝝ inuenies. Saluatoris induerūt imaginem: futuroꝝ bonoꝝ heredes. regni clauigeri. accuſatores et excuſatoresÿdonei. non loquētes: ſed inſpecti a iudice. Ubi⁊ Criẜ. Deceret gͦ eos ſurſum ī ſolario ſuſcipere. Si non placet ſaltē deorſum. vbi ſunt ſubiugalia ⁊ famuli. Xp̄m ſuſcipias: fiat ſaltē pauꝑedituus. Ubi ē elemoſina. nō audet ītrare dÿabolus. Et ſi ſecum cōſedeas: mitte ei de mēſa fercula. Et iteꝝ. Sed dicis. Immūdus eſt pauper⁊ ſordidus. Laua eū et fac tecum in mēſa ſedere. Si veſtes ſordidas habet. mūdum indumētum exhibeas. Xp̄c accedit ꝑ eum. ⁊ tu friuolaloqueris. Hec Criẜ. Aoraliter cū facis cōuiuium .i. cum accedis ad oratōeꝫ vt r̄ficiaris pane lacrimarum: ⁊ inebrieris vino cōpunctōnisnoli inuitare amicos ideſt noli orare tm̄ ꝓ amicis ⁊ cōſanguineis tuis. ⁊ ꝓdiuitibꝰ .i. ꝓ iuſtisad cenamqui ſunt diuites ī virtutibꝰ: ſꝫ ꝓ inimicis ⁊ pct̄oribꝰ qui vere pauꝑes ſunt. Un̄ ſubbit. Sed voca pauperes .i. aſſocia in tua oratōe peccatores⁊ ſubdiuidit ī tria genera peccatoꝝ dicens. debiles .i. peccātes ex infirmitate. claudos .i. peccātes ex malicia .ſ. qui habent pedē intellectus ſanum. ſed pedem affectus infirmū. ⁊ cecos .i. peccātes ex ignorācia. Predicator etiā verbi diuini facit ſpūale cōuiuiuꝫ. ſed ſi facit hoc propterhonoris: vel lucri tēporalis cōſecutionem. nonhabebit a deo mercedeꝫ. ſi v̓o facit propter animarum ſalutem. recipiet cū iuſtis vitam eternam. Ex eo aūt ꝙ dn̄s hic ait retribuet̉ in reſurrectōe iuſtoꝝ quidā de ſimul diſcūbentibusrudis ⁊ carnalis. motus verbis xp̄i. credidit ꝙreſurrectio futura eſſet ad vitā. cibis corꝑalibꝰindigentē. ⁊ ꝙ xp̄c ꝓmitteret eſcas corporales īregno celoꝝ. et dixit ei. Beatus ē qui māducatpanē in regno dei. Un̄ Eyrillus. Homo iſte animalis erat: non diligēter percipiēs ea que xp̄cꝓtulerat. putauit em̄ corporeas eſſe remuneratōnes ſanctoꝝ. Sed quidā dicūt ꝙ ꝑ paneꝫ iſteintelligebat beatitudinē veram: que cōſiſtit inviſione ⁊ fruitiōe deitatis xp̄i principaliter: ethumanitatis ſecūdario: qui vocat ſe panem vite. Und̓ Augꝰ. Uel qͣſi in longinqua iſte ſuſpirabat. ⁊ panis iſte ſcꝫ queꝫ deſiderabat ante illumdiſcūbebat. Quis em̄ eſt panis regni dei: niſi qͥdicit. ego ſum panis viuus qui de celo deſcendi:Noli parare fauces ſed cor. Hec Augꝰ. Beatꝰigit̉ qͥ hūc panē: qͥ refectio animaꝝ eſt. mandcabit in regno dei. vidēdo .ſ. et fruēdo. de qͦ dicit̉ī Eccl̓iaſtico. qui edūt me adhuc eſurient. nonppter famis inediā: ſed ꝓpter faſtidij abſentiamUn̄ Beda. Panis qui māducat̉ in regno dei: nōcorꝑalis ītelligēdus eſt cibus: ſꝫ ille vtiqꝫ qͥ ait.ego ſū panis viuns qͥ de celo deſcendi. ſi qͥs māducauerit ex hoc pane diuet ī eternū. Id ē ſiqͥsmee īcarnatōis ſacͣmēto ꝑfecte īcorꝑatus. meediuine maieſtatis viſiōe frui meruerit: hic ꝑpetua vite immortalis beatitudine gaudebit. HecBeda.Oratio.Omine ih̓u xp̄e manu mīe tue me apprehēde ⁊ ꝓtege: ne p̄ualeat ī me ÿdropiſiscarnalis voluptatis: vel auaricie: autſuꝑbie: ⁊ da mihi vt ꝑ veram cordis oris ⁊ oꝑishūilitatē. ī nouiſſimo loco recūbā. minoreꝫ mealijs reputādo. ⁊ ꝑ mīaꝫ īdigētes īuitare n̄ obmittā. eoꝝ neceſſitatibꝰ ꝓ poſſe ſuccurrēdo. Largitor opulētiſſime deꝰ. dā mihi miſero panē celicū: qͥ tuip̄e es māducare ī regno dei. ꝓ qͦ pāetibi dn̄e qͦttidie militamꝰ ꝓ qͦ tota die mortificamur: vt ī tua vitā viuamꝰ Amē. ¶ De īuitatisad cenam magnam. Capitulū. LXXXI.C qꝛ nonnulli terrenis.pl̓ voluptatibꝰ mūdi hꝰ debiti. huncpanē d̓ qͦ dictū ē fidetenꝰ qͣſi odorādoꝑcipiūt: dulcedinē v̓o eiꝰ attīge̓ veracit̉ guſtādofaſtidiūt. iō ad oſtēdendū taliū teporē. celeſtibꝰepul̓ n̄ eē dignū. ſb̓i ūgit dn̄s ꝑabolā: ī qͣ demōſtrat diuine largitatis effluēciā: et arguit ml̓ti