De refectioneDe refectione quatuor miliumhominum. Capi. LXXXXI.Einde aſcendēs ih̓s inmontem et deſertum locuꝫ. et ſedebat ibi ad quieſcendū. et acceſſerūtad eū turbe multe. qꝛ de multis ciuitatibꝰ et caſtellis et villis venerāt ad impetrandum ſanatōnem infirmoꝝ. hn̄tes ſecū mutos.claudos. cecos. ac debiles. et alios multos infirmos. qd̓ addit euāgeliſta ad includendū oīa infirmitatū genera. q̄ hic nō ſunt noīata. et ꝓijecerūt eos ad pedes ih̓ū. vt fidē ⁊ deuotōem nōſolū verbo ſed et facto on̄derent. Felices pedesih̓u. vbi pct̄a purgant̉. vt ibi ſtans retro ſecuspedes ih̓u. vbi morbi curātur. vt hic. vbi verbaſct̄a diſcuntur. vt ibi. q̄ ſedens ſecus pedes dn̄i.vbi gaudia renouātur. vt ibi. acceſſer̄t ⁊ tenuerūt pedes eius. Et curauit eos ſolo verbo. Illeem̄ ſolo verbo poterat curare. qui totū mundūſolo verbo de nihilo potuit creare. ita vt turbemirarent̉. vidētes om̄s ſanatos. et gl̓ificabantdeū iſrl̓. qꝛ (ẜm Criẜ) multitudo eoꝝ qui curabātur. et facilitas ſanatōnis eos in ſtuporemmittebat. Hic em̄ in quodā generali multiplicāt multa miracula et diuerſoꝝ geneꝝ. que ꝓpt̓multitudinē in ꝑticulari deſcribi nō poterantqꝛ ſi in ꝑticulari explicarent̉. vnū magnum librum implerēt. ꝓpter qd̓ dicit ioh̓es. ꝙ ſi om̄iafacta xp̄i eſſent ſcripta: totus mūdus nō poſſetcapere libros qui ſcribendi eſſent. Ponit gͦ hicmultiplicitatē infirmoꝝ. et ſpāliter tāgit quatuor .ſ. mutos. claudos. cecos. et debiles. Spūaliter mutos habemus ex defectu boni ẜmonis.claudos ex defectu boni oꝑis. cecos ex defectuvere ꝯgnitōis. debiles ex defectu bone volūtatis. Et notandū ꝙ ẜm Origen̄. pͥmo ē debilitasin volūtate. deinde ſequit̉ cecitas in rōne. ⁊ ſicclaudicat in oꝑatōe. ⁊ ex his ſeqͥt̉ mutitas a diuīa laude: ſꝫ hic orbināt̉ ẜm magͥtudinē nocumenti. Ubi glo. Nuti aūt ſunt qui nō laudantdeum. Ceci. qui nō intelligūt viā vite. Claudi.qui ꝑ deuia boni oꝑis et n̄ recte eūtes. Debilesſūt. qui infirmi ſunt in bonis oꝑbꝰ. Mutos gͦcurat. cū eoꝝ linguas in laudē ſui creatoris ſoluit. Cecos illumīat. cū ignorātibꝰ ꝯgnitōeꝫ ſueſalutis infūdit. Claudos ſanat. cuꝫ in via iuſticie greſſus eoꝝ dirigit. Debiles fortificat. cumpigros et accidioſos oꝑari bonū viriliter facitTurbe v̓o mirātur et deū glorificant. cū ex talibꝰ mutatōnibꝰ que ſūt dextre excelſi deū laudāt. Vbi ⁊ Raba. Aſcendit aūt in montē. vt .ſ.auditores ſuos erigat ad ſuꝑna et celeſtia meditāda. Sedebatqꝫ ibi. vt demōſtraret non niſiin celeſtibꝰ requiē eſſe querendā. Eo aūt ſedente in monte .i. in celoꝝ arce. accedūt turbe fideliū deuota mēte illi appropinqͣntes. ducētes ſecū mutos et cecos ⁊ alios infirmos: eos ad pedes ih̓u ꝓijtiunt. qꝛ pct̄a ꝯfitentes ip̄i ſoli curādos ſubijtiūt. Quos ita curat vt turbe mirent̉et magnificent deum iſrl̓. qꝛ fideles qn̄ viderintquatuor miliumeos qui ſpūaliter egrotauerāt diuerſis operibꝰvirtutū ditatos: laudē deo decantāt. Cum gͦturba multa eſſet cū ih̓u nec haberēt qd̓ manducarēt: ꝯuocatis diſcipulis loquebat̉ cum eisde hoc qd̓ facturus erat. ẜm glo. prius xp̄c infirmoꝝ debilitates abſtulerat. poſtea v̓o ſanatis: cibos offert. qꝛ prius remouēda ſunt pct̄a.et poſtea aīa verbis dei nutrienda. Voluit aūtdn̄s prius diſcipulos ꝯuocare et cū eis loqui:pluribꝰ de cauſis. Prima (ẜm Hiero) vt mgr̄istribuat exemplū non ſemꝑ ſpernere cū minoribꝰ ꝯſiliari. et de agēdis quādoqꝫ eos ꝯſulere.Secūda (ẜm eundem) vt ex collocutōne intelligant ſigni magnificētiam. Tertia vt oſtendatur magnitudo miſericordie ſue. que intrinſecus latere nō potuit. Et ait illis. Miſereor ſuꝑturbā. Ecce verbū mire dulcedinis et amoris.ꝓcedens ex intimis cordis mebullis. ⁊ ꝑtingēsſuo vigore uſqꝫ ad intima nr̄a. Neqꝫ em̄ aliuseſt qui noſtris miſerijs ſit ſic miſerator. quē admodum cōditor noſter. cuius miſeratōnes ſuꝑom̄ia oꝑa eius. Hoc verbū dixit apl̓is. vt eorūanimos ad pietatē et miſericordiā induceret ⁊inclinaret. ẜm glo. cōpatitur vt verus homo:paſcit vt deus. Et ſubiūgitur rō miſeratōis duplex .ſ. longanimitas. quia iam triduo ſuſtinētme: pro curatōne ſuoꝝ quos attulerūt expectādo. et ꝑſeuerant mecū me ſequendo. verba meaaudiendo. miracula videndo. Alia v̓o ratio miſerationis eſt neceſſitas. quia nō habent quodmāducent. et tamē non ſolicitātur. et ideo cōgruit eis ꝓuidere. Ex quo patet eoꝝ deuotio.⁊ quāto ei adherebant deſiderio. audiētes ſuauem doctrinā. ꝯtemplantes gr̄oſam faciē. vidētes eius oꝑa mirabilia ad que intantū affitiebātur. vt quaſi extra ſe rapti de alimonie defectu ſoliciti nō eſſent. et ꝑ tres dies ad loca ꝓpͥanō rebirent: manētes cum xp̄o in loco deſerto⁊ ſub diuo ac ſine cibo. ſed nō poterāt in victudeficere. qꝛ erāt cū ih̓u ſaluatore. Cibaria quippe que d̓ domibꝰ ſuis apportauerāt iam ꝯſūptaerāt. et in deſerto loco victū acquirere nō poterāt. et ideo prima die vel ſecūda hoc miraculuꝫn̄ fecit. tum qꝛ alimēta adhuc habebāt. tum qꝛmiraculuꝫ magis apparuit. qn̄ eis victus oīnodefecit. Etſi dimiſero eos ieiunos. ſic labore etfame affectos: defitiēt in via. et ideo refectio ēeis neceſſaria. Tanta eſt creatoris virtus. ꝙ ſicreaturā deſere̓t: oīo deficeret. Quidā em̄ exeis de lōge venerūt. et a domibꝰ ſuis lōge diſtabāt. qui forte die p̄cedēti etiam paꝝ ꝯmederātFama xp̄i a remotis diffuſa erat. ⁊ ideo multide lōge venerant. Et dixerūt ei diſcipuli. Vndeiſtos poterit quis hic ſaturare panibꝰ in ſolitudine; Quaſi dicerēt. locus ē deſertus ⁊ multuꝫdiſtāt ville. et iō nō poſſumus ꝑ hūanam ꝓuidentiā neceſſaria hr̄e. Ip̄i hoc infirma cogitatione dixer̄t. nō em̄ adhuc intelligebant. neqꝫv̓tuti eius ꝓpt̓ pͥora miracula credebāt. Et introgauit eos. Quot pāes hētis? Nō int̓rogauitdn̄s qͣſi neſciens quid haberēt: ſed ad hoc vt cū