Druckschrift 
Vita Christi : [P. 1.2.]
Einzelbild herunterladen
 

Deillud apocal̓. lauit nos a peccatis noſtris ī ſanguine ſuo. Pylatꝰ itaqꝫ cauſam mortis ī eoīueniens nitebat̉ dimittere. em̄ ī eo: ſed īnobis cauſa mortis eiꝰ fuit. Paſſus eſt nobis ſe. habēs culpā et ſuſtinens penā: vt etculpā nr̄aꝫ ſolueret penā. Un̄ Bernh̓. O pijſſime ih̓u quid tibi morti; Nos peccauimꝰ et tuluis. nos debuimꝰ: tu ſoluis. Nullā itaqꝫ cauſam mortis ī eo īueniēs: dixit illis. Corripiā .ſ. flagellando: vt ſi qua ī veſtris ceremonialibꝰ cōmiſit: vel in aliqͦ deliquit. ip̄is correptꝰemendet̉: ſic emēdatū et diſciplinatū dimittāa morte liberū. Flagris et ludibrijs euꝫ afficiāquātū ip̄i iubetis. dūmodo īnoxiū ſanguinēſiciatis vel fundatis. Uidēs em̄ ex clamore eoꝝ nullo modo poterat dimittere ih̓m oīo libeꝝ pace ip̄oꝝ: ex altera ꝑte durū ſibi erat īterficere īnocentē. ideo ad ſatiſfacienduꝫ eis fecitxp̄m flagellari illudi: vt vidētes ſic punitū illuſum vltra cōdignū. penis eiꝰ obprobrijscrudelitas eoꝝ ſaciaret̉ ac mitigaret̉: ſic ſufficere ſibi exiſtimātes vltra ſeuire deſiſterent etmortē eiꝰ ſitirēt. Un̄ Augꝰ. Non perſequēdodominuꝫ flagellauit: ſed illoꝝ furori ſatiſfacerepolens: vt vel ſic iam miteſcerēt ſilerēt: deſinerent velle occidere eum quē flagellatū viderent Hec Augꝰ. Unde etiā ꝓpter hoc cohortemſuā ei illudere ꝑmiſit. aut forte iuſſit vt eoꝝ irāmolliret: a morte eiꝰ deſiſterēt. Naturale enimeſt vt ira quieſcat. ſi ꝯtra quē iraſcit̉ humilia punitū videat. Qd̓ quidē verū eſt ī ira: que mēſura querit ꝓximi nocumentū: ſed inodio qd̓ totaliter querit eiꝰ odio habet exiciū.Iſti aūt ex odio mouebant̉ ꝯtra xp̄m: id̓o flagellatio eius ſufficiebat: niſi viderēt et eiusīterituꝫ. O pÿlate pÿlate tu vis dn̄m caſtigare.Neſcis qͥd agis: qꝛ nec flagella meret̉: ſicut necpenā mortis. Rectius ageres ſi te ad ſuū nutūcorrigeres. Un̄ intētio excuſat pÿlatū ī totoqꝛ nullū per ſe malū poteſt ꝓpter bonam intentionē effici totaliter bonū. nec faciēda ſunt mala vt veniāt bona. affligere autē īnocentē precipue dei filiū. eſt maxime malū. ideo nulla intentōne eſt excuſabile: iudex eſſet debebat ei quē īnocentē ſciebat. etiā minimā inferrepenā. Ob hoc etiā ẜm Hieronimū. eum flagellari voluit: vt romanis legibus ſeruiret quibꝰſanctitū erat: vt crucifigendꝰ flagellaret̉ priusforte ad extorquēdū ab eo ſocios ſceleris. et ſicxp̄c ſi crucifigi deberet iam flagellatꝰ eſſꝫ. Ip̄equoqꝫ dn̄s flagellari voluit: vt quia ſcriptū eſtml̓ta flagella peccatoris nobis parceret̉. nosſuo flagello a ꝑpetuis flagellis liberaremur: ſicut pia mater. qn̄ videt patrem velle flagellarealiquē de filijs ſuis. extēſis occurrit brachijs: eteum ꝓtegit exponēs ſe pro eo flagellis. Homoem̄ deuꝫ offenderat: ideo diſciplinari debebat.xp̄c ergo diſciplinari voluit: ſic deū placauit ideo dicit̉ diſciplina pacis noſtre ſuꝑ eum. Etſi tamgrauiter flagellatus eſt īnocens peccatis alienis: ꝙͣgrauiter putas noxios niſi ſe cortertiarexerint flagellandos peccatis ꝓprijs. Cumdn̄s flagellari iubet̉. ſpoliat̉ milites apparitores preſidis: veſtibꝰ quibꝰ indutus erat exuit̉ corā omnibꝰ denubat̉. Eſt autē intelligendum ſicut remiſſus fuerat ab herode alba veſteſic remanſit in eadem veſte uſqꝫ ad horā flagellatōnis. tunc exuerunt eum hac veſte et ſuis.Ex hoc articulo exuitionis veſtiū habemusduo documenta. Primū eſt. vt caueamus nos anuditate tam corꝑali ꝙͣ ſpirituali. ne forte vnꝙͣnudi appareamꝰ corā deo et angelis hominibꝰNametſi homo interduꝫ non videat̉ ab homībꝰerubeſcat tamē nuditatē ſuā corā deo angelisUnde primi ꝑntes erubuerunt a facie dei: quivbiqꝫ apud nos eſt cum angelis ſuis. De nuditate v̓o ſpirituali. eſt illud apoſtoli. ſi tn̄ veſtiti et nudi īueniamur. Itē eſt illud apocal̓.peſtimentis albis induaris. ne appareat confuſio nuditatis tue: vbi veſtimenta alba intelligitur candor ſancte cōuerſatōis: que inſtar veſtimenti multis debet eſſe cōtexta filis. His veſtimētis ſemꝑ induta debet eſſe aīa fidelis. nefuſio nubitatis eius a virtutibꝰ. appareat corādeo et angelis et hominibꝰ. Scd̓m documentuꝫeſt. ſicut exutus fuit veſtimētis ſuis: ſic nosexuamꝰ veterē tunicam. nudemus cōſcienciasnoſtras corā deo. nudam purā cōfeſſionempct̄oꝝ. deponentes omne palliū excuſatōnis: qꝛnuda et aꝑta ſunt oīa oculis eius. Ad cōformandū ſe huic articulo. recogitet homo ꝙͣmiſerabiliter et quāta iniuria verecūdia xp̄cfuit exutus veſtibꝰ ſuis. denudatꝰ nobis: vtnos veſtiret virtutibꝰ: oret hoc. Ih̓u veſtimētis tuis exui ad flagella nudari voluiſtiDa mihi nuda pct̄oꝝ meoꝝ cōfeſſione: vetereꝫhoīeꝫ actibo ſuis exuere. ī cōſpectu tuo nu a virtutibꝰ me nequaꝙͣ apparere. De indedn̄s ad columnā diriſſime ligat̉. ille qui ſoluerecōpeditos ſolet: plena deo mēbra verberibusſubdēs īmaniſſime flagellat̉: vndiqꝫ flagellisatterit̉: verberibꝰ cruciat̉. Stat nudus coramomnibꝰ. amātiſſimus īuenis elegās verecūdꝰ ſilet ad oīa quaſi agnꝰ. Specioſus forma prefilijs hoīm ſuſcipit dura aſpera: doloroſa flagella ſpurciſſimoꝝ. Caro illa īnocentiſſima tenerrima. mūdiſſima pulcherrima. flos omniſcarnis et totiꝰ humane nature replet̉ plagis liuoribꝰ fracturis Iulnerat̉ totū corpus illudſanctiſſimū. a plāta pedis uſqꝫ ad verticē eiꝰremanet ſane partis veſtigiū. totū fit rubruꝫveſtimentū ſuū. Fluit vndiqꝫ regius et p̄cioſiſſimus ſanguis de oībꝰ ꝑtibꝰ corꝑis: eiꝰ corpuscandiſſimū cruore eiꝰ rōſeo rubricat̉ totū. Suꝑaddit̉. reiterat̉ ſpiſſat̉ plaga ſuꝑ plagam: liuor ſuꝑ liuorē. fractura ſuꝑ fracturaꝫ. ſanguisſuꝑ ſanguinē. quouſqꝫ tam tortoribꝰ ꝙͣ inſpectoribꝰ fatigatis ſolui iubet̉ a colūna cui fuit alligatꝰ. Cuiꝰ colūne aliqͣ ꝑs oſtēdit̉ romē ī eccl̓iaſancte praxedis. maior at̄ ꝑs fert̉ ī eccl̓iatis ſyon ī loco vbi ꝓnūciat̉ euāgeliū: ẜm bedādn̄ici cruoris uſqꝫ hodie cernētibꝰ veſtigia certa