Secunde partis.documentū ꝙ tātam vim habet natura boni. ꝙreſpectu ſui ꝯfederat etiā malos. Inimicitia eīreſpectu boni. parit amicitiā īter malos. Nontimeat ergo iuſtus ſi viderit malos ꝯͣ ſe colligari. qꝛ hoc teſtatur ī eo aliquid eſſe boni. ⁊ ꝑ hocip̄e cōformat̉ xp̄o. cōtra quē om̄s cōuenerūt invnū etiā inimici. Ad cōformandū ſe huic articulo. recogitet homo: ſi habeat inimicitiā cūaliqͦ. ⁊ dimittat eā de corde amore xp̄i. qͥ pro nobis ī ſua paſſiōe etiā malos aduerſum ſe cōcordauit. Ih̓ū qui ꝯͣ te īter herodē ⁊ pÿlatū amicitiā fieri voluiſti. ba mihi iniquoꝝ aduerſū mecolligantiā nō timere: ſed eoꝝ potiꝰ exercitatōeme ꝓficere: quatenꝰ tibi merear cōformari. Cōſidera nūc quāta fatigatio fuerit xp̄o ſic duci etreduci de iudice ad iudicē: qꝛ magna pena ē cuilibet homini mitti de vno iudice̓ ad aliū. Fuitem̄ pͥmo p̄ſentatꝰ anne. ſcd̓o cayphe. tertio ductus a pylatū. quarto miſſus ad herodē. quītoremiſſus ad pÿlatū: q̄ oīa ad vnū poſſūt r̄duciarticulū. ex qͦ plura ſumūt̉ documēta. Primuꝫeſt ꝙ non debemꝰ formidare. p̄ſentari poteſtatitꝑali: vel ad malos iudices trahi ꝓpter xp̄m: qꝛquāto poteſtas iniquior ⁊ iudices nequiores: tāto faciūt martires glorioſioreſ. Scd̓m ē. ꝙ nosom̄s actꝰ. volūtates ⁊ deſideria nr̄a anteꝙͣ ꝑficiamꝰ. debemꝰ ad examē recte ratōis (q̄ ꝑ iudicē ītelligit̉) p̄ſentare. ⁊ nihil p̄cipitant̉ agere:oīa qͦꝫ mala q̄ fecimus debemꝰ cōſpectui ꝯſcientie noſtre pn̄tare: ⁊ ſic eam corā xp̄o iudice examinandā ſtatuere. Tertiū eſt. ꝙ religioſi quiſpecialiter debent eſſe imitatores xp̄i. nō debentturbari ſi īterdū ſub obediētia mittant̉ de locoad locū. de p̄lato ad p̄latū: qꝛ xp̄c ꝓpter nos ſubobediētia patris. dignatꝰ eſt mitti de iudice adiudicē. Itē ſicut xp̄c ſtabat ante iudices. ⁊ nullū irreuerētie verbū ē locutꝰ: ſic ⁊ nos cū reuerentia ſtare debemꝰ corā p̄latis noſtris ⁊ iudicibus etiā malis. Ad cōformandū ſe iſti articulo. formet ſibi homo ymaginē xp̄i ī mente ſua.Statuēs corā eo ꝯſciētiā ſuā miſericorditer examinandā: ꝓ eo qd̓ xp̄c corā iudicibꝰ malicioſifuit examīatꝰ. Recogitet et̄ hō qūo oportet noſom̄s exhiberi ante tribunal xp̄i. ⁊ idcirco ipſepius ꝓ nobis impijs exhiberi voluit ante tribunal iniqui iudicis: vt nos iniuſti ante tribunaliuſti iudicis fiducialiter ꝯparere poſſemꝰ. Ih̓uqui de iudice ad iudicē mitti: et corā eis examinari voluiſti. da mihi amore tui nomīs malorūiudicum verſucias nō metuere: et in conſpectutuo me tuta conſcientia cōparere. Ac bono animo maiorum imperijs me ſubdere. ⁊ alacri corde ad obedientiam ſine mora concurrere.Oratio.Omine ih̓u xp̄e. qui hora diei prima ꝑmiſiſti te ligatū adduci in conſilium iudeorum: ac poſt multas iniurias et cōuicia d̓ caypha duci ad pÿlatū. vbi a iudeis remortis ⁊ malefactor fuiſti iudicatus: ⁊ in multisfalſe accuſatus: ac deinde a pylato ad he rodemte mitti. ⁊ ibidē accuſari: ⁊ fatuus reputari: acCapitulum. lxij.ſperni ⁊ in veſte alba illudi ꝑtuliſti. tandemqꝫ ſicilluſus ⁊ in veſte alba indutus ad pÿlatū es remiſſus. fac me queſo iniurias ⁊ cōuicia pacienter ⁊ gaudenter ꝓ tui nomīs gloria tolerare. etin cōſpectu tuo cū gaudio apparere. ac vultumtuū deſiderabilem ſemper reſpicere Amen.De tertia. Capitulum.LXII.Ora tertia cogitabis meſtus ⁊ triſtis. qͣliter reducto dominoad pÿlatū. illi canes letantes de federe herodis ⁊ pÿlati. cū audacia magna ꝓſequūtur accuſatōnes ſuas: ꝙͣuis neqꝫ pÿ̄latus: neqꝫ herodes diligenter eū īterrogando:et examinādo īueniret in eo cauſaꝫ mortis. Un̄ad exprobrandā duriciā iudeoꝝ ⁊ gentiliū. pÿlatus fatet̉ nec ſe nec herodē: neqꝫ in occidendoneqꝫ in illudēdo in xp̄o cauſam ſeu aliqͥd dignūmorte īueniſſe. Ubi beda. Hoc dicendo pÿlatusabſoluit quidē ih̓m quē ꝓbauit inſontē: ſed quēabſoluit iudicio crucifigit mīſterio. Audi ceceiudee. audi crudelis pagane. Pylatus ip̄e fatet̉neqꝫ ſe neqꝫ herodē dignū quid morte in xp̄o reperiſſe: ſed tm̄ in occidendo: vel illudēdo ī noxioaliene crudelitatis obtēperaſſe clamoribꝰ Hecbeda. Magnū dimittēdi ih̓m ſtudiū gerebat pÿlatꝰ. Sed quātocurioſius dimittere q̄rit: tātocrimīoſiores ad mortē eius īuenit. Et cū accuſaret̉ dominus mendaciter a principibꝰ ſacerdotū et ſenioribꝰ. nihil reſpondit nec ad ſui excuſatōnem: nec ad dictoꝝ refractōeꝫ. nec ad dicētiūīproperationē: ſed magis accuſatōnes viriliterſuſtinuit et tacuit. Et tūc cum ſic accuſaret̉ abeis. dixit illi pylatus. Non audis quāta aduerſum te dicunt teſtimonia? Scd̓m Criẜ. ideo hocdicebat: quia volebat liberare eum. dum ſe excuſando reſponderet. Sed dominus non reſpōdit ei ad vllum verbū: ita vt miraret̉ preſes vehemēter de eius paciētia ⁊ ꝯſtantia. ꝙ ille (quēin lege ꝑitum ⁊ ad oīa reſpondere potentē audierat) nihil reſponderet. ⁊ ꝙ exhibitus ad criminale iudiciū. et ſtans ante morteꝫ que apudom̄s homines eſtimat̉ terribilis. ip̄e inꝑturbabilis remaneret. In hoc aūt docet accuſatōnes⁊ criminatōnes pacienter eſſe ſuſtinendas. hocem̄ magis mirabilem facit ſanctoꝝ pacientiaꝫꝙͣ defenſio. Unde Ambroſius. Accuſatur dominus et tacet: quia befenſione non indiget: necaccuſationem tacendo ꝯfirmat: ſed deſpicit nōrefeliendo. Ambiūt defendi qui timēt vinci. Melior eſt cauſa q̄ nō defendit̉ ⁊ ꝓbatur. Suſannatacuit et vicit Hec Ambroſiꝰ. Iudex gͦ oīm antetribunal iudicis vilis ⁊ indigni. māſuetus et tacitus ſtetit: ⁊ accuſatꝰ nihil reſpondit. Suntaūt qͣtuor ratōnes hꝰ ſilēcij ⁊ taciturnitatis xp̄iTacuit em̄ xp̄c pͥmo iuſte: qꝛ ꝓpter falſitatē accuſationū: ⁊ corruptū iudiciū indigni erant audire. Scd̓o miſericordit̉. ne .ſ. ex reſponſiōe ſuapeiores fierēt. ſi ſibi nō crederēt: vl̓ nō obedirētTertio diſpenſatiue. ne ſi ſe excuſaret dimitteret̉: ⁊ crucis vtilitas .ſ. nr̄a ſalꝰ ⁊ redēptio differret̉. Quarto exemplarit̉: vt daret nob̓ paciētie