De effuſione vngentipietatē deſignat eccleſie ſancte. q̄ loquit̉ ī amoris cātico: dicēs. Dū eſſet rex ī accubitu ſuo:nardus mea dedit odorē ſuū. Que nimirū v̓ba:et ſemel iuxta litterā manibꝰ marie cōpleuit: etquottidie ī oībꝰ ſuis mēbris ſpiritaliter īplerenō deſinit. que toto diffuſa orbe gloriāt̉ ⁊ dicūtDeo aūt gr̄as qͥ ſꝑ triūphat ꝑ nos ī xp̄o ih̓u: etodorē noticie ſue manifeſtat ꝑ nos ī omni locoqꝛ xp̄i bonus odor ſumus deo. Qui cū potētiamdiuine virtutis eius q̄ illi vna cū patre ē dignareuerētia cōfitet̉. Laudat et p̄dicat caput proiecto illiꝰ vnguēto ꝑfudit p̄cioſo. Cū v̓o aſſūptemiſteria humanitatis eque digna r̄uerētia ſuſcipit. ī pedes vtiqꝫ dn̄i vnguētū nardipiſticumid eſt fidele ac veꝝ ꝑfudit: qͥ illā eiꝰ naturā: quāterrā cōtingere hoc ē inter homīes conuerſaridignatꝰ eſt pia p̄dicatōne cōmendat ac deuotisvenerat̉ obſequijs. Domus autē impleta eſt exodore vngēti: qd̓ ſignificat odorem ſanctitatisxp̄i impleſſe eccl̓iaꝫ ad quē odorē om̄s feſtinātUbi ⁊ Orign̄. Qui elemoſinas ⁊ alia huiuſmodi q̄ ad vtilitatē hoīm fiūt: facit ī xp̄ianos. pedes dn̄i vngit. qui aūt caſtitati ſtudet: ⁊ in ieiunijs ⁊ oratōnibꝰ ꝑmanet: ⁊ ceteris qͥ tm̄ ad gloriā dei ꝓficiūt. vngit caput xp̄i. aut doctrina q̄neceſſaria ē hoībꝰ. hoc eſt vnguētū qͦ pedes dn̄ipngunt̉. agnitio aūt fidei q̄ ad ſolū ꝑtinet deū. ēvnguētū quo vngit̉ caput xp̄i. Capillis aūt pedes extergit. qͥ ea que fluūt a mēte tanꝙͣ capillia capite in obſequiū dei retorquet̉. vn̄ in canticis. Uulneraſti cor meū ſoror mea ſpōſa in vnooculoꝝ tuoꝝ: ⁊ ī vno crine colli tui. hoc ē caritate affeciſti me. ꝓpter ſimplicitatē ocl̓oꝝ tuoꝝme ꝯtēplātiū. ⁊ ꝓpter ſimplicitatē tuaꝝ cogitationū q̄ ī me cōtinue dirigūt̉. Hoc em̄ mō deuotōis ext̓git̉ a pedibꝰ xp̄i. qͥcqͥd ī eis ē laſſitudīs⁊ tarditatis: qͥbꝰ ad nos aliqn̄ tardat venire.Et notandū ꝙ hac die .ſ. ſabbato. maria lauitpedes dn̄i vnguēto ī memoriā hꝰ rei eodē ſabbato dn̄s papa cōſueuit vacare ⁊ ītendere pauꝑibus: dando elemoſinas: ⁊ pedes pauperū lauādo: qꝛ in cena dn̄i ꝓpter officij magnitudinē adhoc n̄ bacat ītendere: ⁊ mādatū celebrare. pauꝑes em̄ ſūt pedes dn̄i ſedētis ī celo: adhuc deambulātes ī terrā. Cuiꝰ rei occupatōe eadē die ſtationē ad miſſam celebrandā nō facit: ſicut ceteris diebꝰ qͣdrageſime facere cōſueuit. ⁊ ideo vacat hoc ſabbatū a ꝓp̓o miſſe officio. Indignabat̉autē ⁊ murmurabat de hoc facto marie. iudasſchariothis: dicens. Vt qͥd ꝑditio hec vnguentifacta eſt? putabat em̄ vnguētū ꝑditū. ꝓpter hocqd̓ nō habebat apud ſe p̄ciū. in qͦ verbo nō ſolūīcreꝑabat mulierē qͣre hoc faciebat: ſed ⁊ xp̄mqui hoc fieri ꝑmittebat. Ecce qd̓ ī obſequiū xp̄iponebat̉ ꝑditū reputabat̉. Simile aliqͥ faciūtqͥ om̄e qd̓ ex deuotōne deo ī oratōne vel meditatōne īpendit̉. ꝑditum eſſe dicūt: qꝛ nos vtilitatiꝓximoꝝ ītēdere nō cernūt. Sil̓r ſi aliqͥs religionē ītrat. talē multi fatuū reputāt: ſi aūt actibꝰſecularibꝰ ſe implicet. talē prudentē eſſe dicunt.Un̄ cōmunit̉ dicit̉ de ꝑſona cū debilis eſt ⁊ īfir-ſuper caput ih̓u.ma. ꝙ nihil valet niſi addandū ꝓ deo. Res etiāſepe ꝓ deo nō dant̉: donec deteriorare vidēt̉. Un̄dicit̉. Panē tempeſtas vinū tonitrua veſtē. Tinea pauꝑibꝰ dat poſtea muſca ſcūtellā. Pote.rat em̄ vnguētū iſtud venūdari pluſꝙͣ trecētisdenarijs. In hoc inſinuat̉ occaſio vēditōnis xp̄iab ip̄o iuda ꝓ triginta denarijs venditi. Namẜm quoſꝗā. Cōſuetudo xp̄i erat. ꝙ decimā ꝑtemeoꝝ: q̄ ſibi dabant̉ pauꝑibꝰ erogabat: vel cū iudas ꝓcurator dn̄i eſſet. credebat ẜm ꝯſuetudinēſuā acciꝑe ſibi decimā datorū dn̄o. ⁊ ideo voluitpendi iſtud vnguētū: vt haberet triginta denarios. qͥ ſunt decima ꝑs trecentoꝝ. ꝓpter qd̓ iudeviſum ē. ꝙ ī vnguēto ſuꝑ xp̄m effuſo triginta denarios ꝑderet. vnde ab illa hora cogitauit vtxp̄m triginta benarijs venderet: ⁊ ſic predā ſuārecuꝑaret. Vel ẜm alios. ibi triginta argētei ꝓquibꝰ dominū vendidit. valebāt trecētos benarios vſuales. ⁊ ſic recuꝑauit totū p̄ciū vnguētiEt dari pauꝑibꝰ. Ecce ſb̓ p̄textu pietatis. zelataffcm̄ n̄ pietatis cupiditatis. Hoc eī dixit ſil̓āspietatē ad oꝑiēdā ſuā cupiditatē. Per hūc deſignent̉ detractores bonoꝝ operū ſub ſpecie pietatis denigrātes. Quidā etiā alij diſcipuli indigne ferebāt: ⁊ qͣſi de ꝑdito vnguēto murmurabāt. Iſti qͥdē moti pietate ꝓpter pauꝑes īdignabant̉. nō ītendētes eſſe ꝑditū ſimplicit̓: ſꝫ in cōꝑatōne ad ſubleuationē pauperū. audierāt em̄a dn̄o: miſericordiā volo ⁊ nō ſacrificiū. ⁊ ideoforte credebāt ꝙ dare pauꝑibꝰ eſſet magis bonū. Iudas v̓o motꝰ cupiditate ꝓpter lucra ſua:ꝙͣuis etiā ſub p̄textu id eſt velamēto ſeu ſpeciepietatis īdignabat̉. Dicebat em̄ hoc. non qꝛ deegenis ꝑtineret ad eū. id eſt nō qꝛ cōpatereturpauꝑibus: vl̓ curaret de eis: ſed quia dolebat ꝙvnguētū nō fuerat ſibi traditū: vt eiꝰ p̄ciū furādo ſibi retineret. Un̄ Theophilus. Diſcipuli plures mulierē arguerūt. eo ꝙ ſepe xp̄m audierātde elemoſinā dicentē. Iudas v̓o nō eadē ītētōneindigne tulit: ſed ꝓpter amoreꝫ pecunie ⁊ turpelucrū. An̄ ⁊ Iohānes. ip̄m ſolū cōmemorat tāꝙͣfraudulēta ītentōe mulierē arguentē: cuius exhac occaſionē furādi cōſuetudinē credidit intimandā. Hec Theophi. Licet em̄ portabat ea q̄dabant̉ ꝓ xp̄o ad dandū pauꝑibꝰ. nō tn̄ hoc faciebat: ſꝫ ſibi retinebat. vn̄ muſitatio eiꝰ cū crimine ponit̉. ꝙ nō curā pauꝑm habuerit: ſꝫ ſuofurto ꝓuidere voluit: qꝛ ſur erat ⁊ loculos .i. burſas dn̄i hn̄s: ⁊ cuſtos eoꝝ exiſtēs ea q̄ mittebāt̉ī locul̓ donata ī elemoſinā a fidelibꝰ ad vſuꝫ etneceſſitatē diſcipuloꝝ ⁊ pauꝑm furto aſportabat. portabat qͥdē mīſterio: ſꝫ aſportabat furtoHabebat loculos bn̄icos ad ea q̄ dabant̉ mittēda: ⁊ loculos ꝓp̓os ad ea q̄ furabat̉ r̄ponēda. Etſcd̓m Auguſtinū. ea q̄ furabat̉ dabat vxori ⁊ filijs ſuis. Sic multi habentes loculos et facultates eccleſie. ea que diuino cultui ⁊ pauperibuserogare deberēt ſubtrahūt. ⁊ ſibi retinēt: ac īdeditari ⁊ īcliti fieri ſtudēt. Multi etiā bona eccl̓ieq̄ ſunt pauꝑmdant filijs ⁊ me̓tricibꝰ: ac ſacrilegacrudelitate ſb̓ripiūt pauꝑibꝰ ⁊ expēdūt ī illicitis