Secunde partis.tionem. Licet aūt xp̄c in qualibet fideli animahabitet per fidem. ſpecialiter tn̄ ad hoc eligitmētes eleuatas et abſtractas. Debet autē anima talis eſſe abſtracta tripliciter .ſ. a deſideriorerū temꝑaliū. a voluptate delectationū carnalium: vel cōmodi corꝑalis: ⁊ a ſeipſa ꝑ abdicationem ꝓprie volūtatis. Per hec em̄ tria abſtrahitur anima ab omni impeditiuo ſalutis. ꝯtrailla tria de quibus dicit̉: omne qd̓ eſt in mūdo.aut eſt cōcupiſcentia oculorū. aut cōcupiſcentia carnis. aut ſuꝑbia vite. Hanc triplicem abſtractionē docuit ſaluator: dicēs. Qui dult venire poſt me abneget ſe ꝙͣtū ad tertiū: ⁊ tollatcrucē ſuam: ꝙͣtū ad ſcd̓m. ⁊ ſequat̉ me videlicetrelictis omnibꝰ: ꝙͣtuꝫ ad primū. Et hec triplexabſtractio de zacheo cui hec verba dicta ſunt .ſ.in domo tua oportet me manere. poteſt ītelligiꝘuis em̄ principiū euāgelij ip̄m diuitem appellauit. in proceſſu tn̄ eum verum pauperem xp̄ifactum eſſe cōmemorat. Nam ī eo ꝙ dixit. Eccedimidiū bonoꝝ meorū do pauperibꝰ et ceterainnuit abſtractionē primā .ſ. a rebus temꝑalibus. In eo aūt ꝙ zacheus aſcendit in arboreꝫſycomoꝝ. ſignificat̉ abſtractio a cōmodo temꝑali: vel delectatione carnali. ſycomorus enimeſt ficus fatua: ⁊ ſignat carnalis delectationisdulcedinē: que fatua eſt. quā aſcendēs per hancabſtractionem. ſub pedibus deprimit ⁊ calcat.In hoc aūt ꝙ ipſe ad vnam dn̄i vocē feſtinansdeſcendit. et excepit illū gaudēs. innuit̉ abſtractio ꝓprie voluntatis. Et hec tria ſeinuicem ꝑficiunt. ita ꝙ alderū ſine alijs ꝑfectū non eſt. Siem̄ quis ſit abſtractꝰ a ſolicitudine temꝑalium⁊ ſit deditus voluptati carnis: nihil valet: ⁊ ſicintellige de alijs ſuo modo. Et feſtinās deſcēdit⁊ excepit illū gaudens et exultans de tāti hoſpitis aduentu. Iam enim qꝛ dn̄m in cor ſuum ſuſceperat zacheus. ī domo eiꝰ dignatus eſt ſuſcipi dominus. In qͦ facto dominus innuit. ꝙ votis minoꝝ ānuit. ⁊ affectus pios ꝓſequit̉ ⁊ ꝑficit. Uide hic benignitatē dn̄i. plus em̄ dedit zacheo ꝙͣ ille deſideraſſet: qꝛ dedit ei ſeip̄m qd̓ illepetere auſus non fuiſſet. Uide etiam virtutemoratōis: qꝛ deſideriū magna vox: ⁊ magna oratio eſt. Et ideo dicit ꝓpheta. Deſideriū pauperūexaudiuit dominus. Et alubi dn̄s ad moyſen.Quid clamas ad me: cum ille ore taceret: ⁊ tm̄corde loqueret̉. Un̄ Augꝰ. Tota vita boni xp̄iani ſanctū deſideriū eſt. Quod aūt deſideras nōdū vides: ſed deſiderādo capax efficieris: vt cumvenerit qd̓ videas īplearis. Hec eſt vitā noſtravt deſiderādo exerceamur. Tantū autē nos exercet ſanctū deſideriū: quātū deſideria nr̄a amputauerimꝰ ab amore ſeculi Hec Aug. Et vidētes phariſei ⁊ alij malignātes iudei: ꝙ ītrauerat domum publicani: murmurabāt dicētes. qꝛad hoīeꝫ pct̄orē diuertiſſet. Iſti peccabāt dupliciter .ſ. falſe iudicādo de zacheo: qꝛ iā pct̄or nonerat: ſed vere penitēs. Et ſil̓r d̓ xp̄o: qꝛ nō mirūerat ſi diuertebat ad euꝫ: quē iuſtificauerat: qꝛcor penitētis ē xp̄i diuerſoriū vbi paſcha māduCapitulum. xxiij.cat. Irratōnabilit̓ etiā murmurabāt: qꝛ nullꝰpoteſt ratōnabilit̉ murmurare. ſi medicus dignat̉ egrotū viſitare. Stās aūt zacheꝰ ad obediendū dn̄o ꝓmptus. nō titubās ꝓpt̓ alioꝝ murmuratōeꝫ ⁊ detractōeꝫ. ſic ut multi qͥ ad modicūverbū alioꝝ bonū deſerunt iam inchoatū: dixitad dn̄m. Ecce dimidiū bonoꝝ meoꝝ do pauꝑibus. ⁊ ſi qͥd aliquē defraudaui reddo qͣdruplū .ſ.de dimidio reſiduo qd̓ adhuc retineo. Lex em̄ īaliquibꝰ p̄cepit reſtituere duplū. ī aliqͥbꝰ qͣdruplū. ī aliquibꝰ quītuplū. ⁊ ideo ꝑ hoc ꝙ hic r̄ſtitutio media expͥmit̉. alie due extreme ītelligū īEx hoc aūt ꝙ dimidiū bonoꝝ ſuoꝝ dedit pauꝑibus. patet ꝙ nō oīa bona ſua erāt male acqͥſitaqꝛ de illis nō poſſet fieri elemoſina. Sicut autēzacheus dixit do pauꝑibꝰ: ⁊ reddo qͣdrupluꝫ: ſicdebēt facere volētes dare elemoſinā. vel reddere mala acquiſita: dicētes. do vel reddo. nō dabovel reddā: ſeu ī teſtamēto meo ponā. Ubi bedaEt hec ē ſapiēs illa ſtulticia quaꝫ de ſycomoropublicanꝰ qͣſi fructū vite legerat: rapta videlicꝫreddere. ꝓpͥa relinquere. viſibilia cōtemnere ꝓīuiſibilibꝰ. etiā mori deſiderare. ſeip̄m abnegare. ⁊ eius qͥ necdū videbat̉ dn̄i veſtigia ſequi cōcupiſce̓. Hec beda. Cōſpice igit̉ dn̄m ⁊ diſcipl̓oscū illis pct̄oribꝰ comedētes. ac familiarit̓ ⁊ domeſtice cōuerſantes: vt eos ad ſe attraherēt. etde pct̄oribꝰ iuſtos facerēt. Et qꝛ iudei murmūrabāt ꝙ ad hominē pct̄orē diuertiſſet: ⁊ cuꝫ eomaneret: vt ip̄oꝝ eſtimatōeꝫ ⁊ murmur redarguat et cōpeſcat: quē ītus curauerat. etiā a culpa ſanatum ānūciat: dicēs. Quia hodie ſalushuic domui facta eſt: et omni egritudine. omnimorbo. omni vicioꝝ cōtagiōe fugata ſanata eſt⁊ tota īterius et exteriꝰ ſanctificata: qꝛ ꝑ dn̄i īgreſſuꝫ facta ē zacheo ſalus. ⁊ qͥ fuerat pct̄or ꝑdn̄i redēptōeꝫ eſt iuſticatꝰ. ⁊ ſalutē cōſecutꝰ: qꝛſuſcepto medico ſaluꝰ factus eſt ab auaricia etomni morbo. Ubi theophi. Ip̄m zacheū ſignataſſecutū fuiſſe ſalutē. ꝑ domū habitatorē d̓ſignāſſequit̉ em̄ eo ꝙ ⁊ ip̄e ſit filiꝰ abrahe. non em̄ vocaſſet abrahe filiū inanimatā fabricā Hec theophi. Uel eo ꝙ et ip̄e qͥ huiꝰ domus habitator eſt:iam nō publicanꝰ ſit: ſed filiꝰ abrahe factus. ſcꝫnō natus id eſt nō ẜm carnē: ſed ẜm fidē. nō genere: ſed fide ⁊ operū imitatōe. Abrahe namqꝫfilij ſunt quicūqꝫ abrahā imitāt̉: et oꝑa abrahefaciūt. Zacheus quippe ſicut ⁊ abrahā in fidecreuit: ⁊ abrahā quidē angelos. Zacheꝰ v̓o angeloꝝ dn̄m hoſpitio ſuſcepit. Un̄ Beda. Filiusabrahe dicit̉ zacheꝰ. nō qꝛ de eius ſtirpe generatus: ſed qꝛ eius ē fidē imitatꝰ: vt ſicut abrahāterrā. cognatōeꝫ domūqꝫ patriā ob ſpem futurehereditatis dn̄o iubēte deſeruit. ita ⁊ ille quodtheſaurū ī celis acqͥreret: bōa ſua pauꝑibꝰ ꝑci.endo relinqͥt. Et pulchre dicit ⁊ ip̄e: vt nō ſoluꝫeos qͥ iuſti ꝑſeuerāt: ſꝫ ⁊ eos qͥ ab īiuſticia reſipiſcūt: ad filios ꝓmiſſiōis ꝑtine̓ declararet Hecbeda. Et reddit cāꝫ: qͣre ad domū publicani diuertit: qꝛ hoc fecit: vt medicꝰ egrotū curaret: etvt deꝰ pct̄orē iuſtificaret: ⁊ vt paſtor ouē ꝑditā