De ceco illuminatovirtutū nō potentia ſꝫ humilitate veniat̉. Ubietiā Chriſoſtomus. Fructum humilitatis poſuit primatū celeſtē: ⁊ ī primatu terreſtri fructum poſuit confuſionē celeſtē. vt quicūqꝫ deſiderat primatuꝫ celeſtē: ſequat̉ hūilitatē terreſtrē. quicūqꝫ aūt deſiderauerit primatū in terra: inueniat cōfuſionē in celo. vt iam inter ſeruos xp̄i nō ſit d̓ primatu certamē: nec feſtinetvnuſquiſqꝫ eorū. quomodo alijs maior appareat: ſꝫ qūo inferior videat̉. Qm̄ non qui maiorfuerit in honore. ille eſt iuſtior: ſꝫ qui iuſtior fuerit. ille ē maior. Cōuerſatio gͦ melior eſt deſideranda. nō dignior gradꝰ. Et opus quideꝫ deſiderare bonū eſt. qꝛ noſtre volūtatis eſt ⁊ noſtra ēmerces. primatuꝫ aūt honoris cōcupiſcere vanitas. hoc em̄ conſequi iuditiū dei eſt. ꝓpter qd̓ex primatu honoris neſcimꝰ. ſi mercedē iuſtitie meremur. Neqꝫ em̄ apl̓s laudē habebit apd̓deū ꝙ apoſtolus fuit. ſed ſi opus apoſtolatꝰ ſuibene impleuit. Primatus etiā fugientē deſiderat. deſiderantē ſe horret. Volens gͦ dn̄s ⁊ duoꝝillorū ambitōem extinguere. ⁊ iſtorū decem apoſtoloꝝ inuidiā. introducit differentiā interprincipes mundiales et eccleſiaſticos. on̄densqm̄ primatꝰ in xp̄o nec ab aliquo appetendꝰ eſtnō habente. nec alteri ē inuidendꝰ habenti. Qm̄principes mūdi ideo fiūt. vt dn̄ent̉ minoribusſuis. vt ſeruificēt eos. ⁊ ſpolient eos ⁊ cōmedāteos. ⁊ uſqꝫ ad mortē abutant̉ vita eoꝝ. ad ſuasvtilitates ⁊ glorias. Principes aūt eccleſie fiunt. vt ſeruiāt minoribꝰ ſuis. ⁊ miniſtrēt eis q̄cunqꝫ acceperūt a xp̄o. vt ſuas vtilitates negligant ⁊ illoꝝ ꝓcurent. et ſi opus fuerit. neqꝫ mori recuſent ꝓ ſalute inferiorum. Si gͦ hec ita ſehabent. ſecularē quidem primatū deſiderare. etſi ratio nō ē vel cauſa ē. qꝛ ſi iuſtū nō eſt vel vtile eſt. Primatū aūt eccleſiaſticuꝫ cōcupiſcere.neqꝫ ratio ē neqꝫ cauſa: qꝛ neqꝫ iuſtū ē neqꝫ vtile. Quis em̄ ſapiēs vltro ſe ſubicere feſtinat. ẜuituti. dolori. labori. ⁊ qd̓ maius ē. tali ꝑiculo.vt det ratōem ꝓ omī eccleſia apud iudicē iuſtūniſi forte qui nec credit iuditiuꝫ dei. nec timet.vt abutens primatu ſuo eccl̓iaſtico ſeculariterꝯuertat eū ī ſecularē Hec Chriẜ. Et qꝛ ī moralibꝰ magis mouent facta ꝙͣ verba. iō qͥ cepitfacere ⁊ docere. ex his q̄ egit demonſtrat qd̓ docuit. vt ſi dicta ꝑuipēderēt: erubeſcerēt ad oꝑa⁊ inducit ſuipſiꝰ exempluꝫ. ſiue dat ſeip̄m eis inexemplū dicēs. Sicut filiꝰ hoīs nō venit in mūdū miniſtrari. ⁊ miniſteriuꝫ ab alijs acciꝑe veltꝑaliter dn̄ari. Nō em̄ legimꝰ diſcipulos eū diſcalciaſſe. nō manicas cū lauaret tenuiſſe. nongenubꝰ ꝓuolutos an̄ euꝫ hoc vel hoc egiſſe. velaliud hmōi ſibi feciſſe: ſꝫ oēs ſil̓ comedebāt. ſibiqꝫ ſine p̄latōne ſeruiebant. Erubeſcant gͦ qͥ heca ſeruis ſuis querūt: qꝛ in hoc xp̄m p̄ire cōtendunt. Sꝫ potiꝰ venit miniſtrare ⁊ miniſteriumalijs īpendere. Sicut patet ī lotōne pedū. in diſtributōne panū. in reſtitutōne ſanitatū. in diſcurſu ad p̄dicandū. Ubi Origenes. Nāetſi angeli ⁊ Martha mīſtrauerūt ei. nō tn̄ ideo venitante ingreſſum hierichovt miniſtraret̉: ſꝫ vt miniſtraret. Eccleſiarū gͦprincipes imitari debēt xp̄m acceſſibilē. ⁊ pueris manus īponentē. ⁊ diſcipulis pedes lauantem. vt et ip̄i ſil̓r faciant fratribꝰ. Nō aūt talesſumus vt etiā principū mundi excedere ſuperbiā videamur. vel nō intelligentes vel contemnentes mandatum xp̄i. ⁊ querimus ſicut regesacies p̄cedentes. ⁊ terribiles nos ⁊ acceſſu difficiles maxime pauꝑibus exhibemus. nullā affabilitatē habentes. vel habere ad nos ꝑmittentes Hec Origenes. Et nō tm̄ predicto modo miniſtrare venit. ſꝫ etiā dare animaꝫ ſuam. id eſtvitam: redemptōem pro multis. id eſt pro hisqui credere voluerunt. Pro omnibus quidē ꝙͣtum ad ſufficientiā: ſed pro multis nō pro omnibus ꝙͣtum ad efficatiā. Nōſolum ergo quodcunqꝫ miniſteriū exhibuit xp̄c: ſꝫ miniſtrauitnobis id quod ſūme eſt precioſū ⁊ eximie caritatis. ſcilicꝫ ſeip̄m in pretiuꝫ noſtre redemptōnis. Vnde Bernardus. Bonus mīſter. qui carnem ſuā in cibum. ſanguinē in potum animaꝫminiſtrat in pretiū. Un̄ ⁊ Beda. Et hoc quoqꝫmaioribus eccleſie precipuū genus miniſtrādiimitandū on̄dens. vt nōſoluꝫ miſericordes elemoſine doctrine ſalutaris ſpiritalis exempliminiſteria fratribus impendamus. verūetiamſicut ille pro nobis animaꝫ ſuam poſuit. ita etnos proinuicē animas ponere diſcamus. Unde etiā Chriſoſtomus. Rex celorū exiſtens. homo voluit effici ⁊ contempni. et conuitia pati.neqꝫ in his ſuffecit. ſꝫ ad mortē venit. ⁊ animādedit preciū redemptōis pro multis etiā inimicis. Tu quidem ſi hūiliatus fueris. pro temetip̄o facis. ip̄e auteꝫ pro te. Quantūcunqꝫ ergohumiliatus fueris. nō potes tantū deſcendere.ſicut dominator tuus. Et iterū. Ad hoc em̄ adÿmaginē xp̄i facti ſumus. vt imitatores efficiamur voluntatis eius ⁊ conuerſatōnis. Sed inhoc ſumus ymago eius. vt quod ei bonū videt̉⁊ apud nos ſit bonum. ⁊ quod ei malū videtur⁊ apud nos ſit malū. Quicunqꝫ autem dn̄o humiliato iactantie ſtudet. non eſt ymago eius.Et qui domino paupertatē amante diuitiaruꝫamator eſt in hoc ſeculo. repellit a ſe xp̄i ſimilitudinē. Nō eſt verus diſcipulus qui nō imitat̉magiſtrum. nec eſt vera ÿmago que ſimilis nōeſt aucͣtori Hec Chriſoſtomus. Humilia igiturteipſum. ⁊ imitari magiſtrum ⁊ dominum tuūUituperabile em̄ valde eſt. vt diſcipulus ſe erigat vbi magiſter ſe inclinat. ⁊ ꝙ ſeruꝰ ſit ſuꝑbꝰvbi dn̄s ē hūilis. qꝛ nō eſt diſcipulꝰ ſuꝑ mgr̄m.nec ſeruus ſuꝑ dn̄m ſuum. Quia em̄ homo perſuꝑbiaꝫ cecidit. neceſſe eſt vt per humilitatemreſurgat.Oratio.Omine ih̓u xp̄e. qͥ ꝓ noſtra ſalute calixem paſſionis bibere ⁊ baptiſmo ſāguinis perfundi voluiſti: ⁊ nō tꝑaliter domīari ⁊ miniſtrari: ſed humiliter ſeruire ⁊ miniſtrare. ac vitam tuā pro noſtra redemptōnedare veniſti. Da mihi miſero pro meo modulotuo calicis ⁊ baptiſmi. cū patīa ⁊ gaudio ſpūs