Druckschrift 
Vita Christi : [P. 1.2.]
Einzelbild herunterladen
 

De diuite epuloneq̄libet oꝑa pietatis īpēdit̉. minuit̉ ſꝫ augetur. Nec vnꝙͣ apud deū ꝑire poterit. qd̓ fidelisbenignitas erogauerit: qd̓ cuiqꝫ tribuit: idſibi ad p̄miū recondit. Beati em̄ miſericordes:qm̄ ip̄oꝝ miſe rebit̉ deꝰ. Nec delictoꝝ memoriaerit vbi teſtimoniū pietatis affuerit. hec leo papa. Religioſus v̓o et qui habꝫ vn̄ poſſit elemoſinā dare materialē: nihilominꝰ ex corde pt̄face̓ elemoſinā: deo valde gratam. videlicet adhoc volūtatē habēdo. ſeu etiā illatas ſibi īiurias ꝓximo indulgēdo. vel aduerſitati aliene excorde ꝯpatiēdo. Igit̉ o monache. o clerice. olaÿce. duꝫ viuis cogita qualiter debeas oꝑari.vt ſcias et habeas qͥd ī iuditio poſſis rn̄dere.vbi audies redde rōeꝫ villatōis tue. Uillici em̄ſumꝰ dn̄i. reꝝ tꝑaliū ſpūaliū nobis ad neceſſarios vſus ꝓximoꝝ cōmiſſarū. Et ſi easximis diſtribuimꝰ: aliena retinemꝰ. Vndecriſ. Opinio quedā erronea aggenerata mortalibus auget crimīa: minuit bona. Ea v̓o ē opinari. ea quecūqꝫ poſſidemꝰ ī vſu vite. poſſidemus vt dn̄i. Et etiā oportune ea apprehēdimus. tanꝙͣ bona p̄cipua. Sꝫ ꝯͣriū ē. nosvt dn̄i in vita pn̄ti collocati ſumꝰ ī ꝓpria domoſꝫ tanꝙͣ hoſpites et aduene nolumꝰ ducimuret putamꝰ. et nūc locuples ē: ī breui fitmēdicꝰ. Ergo qͥcūqꝫ ſis noueris te diſpenſatorē alienoꝝ. et tranſitorij ꝑſus breuis tibi iura cōceſſa ſūt. Abiecto ab aīa dominij faſtū.ſumas humilitatē et modeſtiā villici Hec criſ.Attende et aliud quod tibi dicetur. iam enimnon poteris villicare et operari. Vnde criſoſt.Quottidie talia effectꝰ nob̓ exclamat deꝰ. on̄dens nob̓ feruētē ī meridie ſoſpitate. pͥus ꝙͣ adueſperaſcat exanimeꝫ. aliū inter prādia expirantē: et diuerſimode ab hac villicatōe diſcēdimus. Sꝫ fidelis diſpēſator. deꝓpri. diſpenſatōe ꝯfidit: deſiderat paulo diſſolui etxp̄o. Is aūt cuiꝰ ſūt vota terrena anxiat̉ ī exitu. hec criſ. Cogita etiā tūc fodere valeb̓et mēdicare erit ꝯfuſionis. Unde beda. Ablataqͥppe villicatōe fodere valemꝰ qꝛ finita hac vita ī tm̄ licet oꝑari: nequaꝙͣ vltra bone ꝯueſatōis fructū ligone deuote cōpūctōis licet īqͥrere. Aēdicare ꝯfuſiōis ē: illo .ſ. peſſimo genē̓mēdicādi. v̓gines ille fatue mēdic aſſe ferunt̉et de quo ſalomon ait. ꝓpt̓ frigus piger ararenoluit: mēdicabit egeſtate dabit̉ ei. hecbeda. Vt aūt idē dicit be da. ſi hi p̄bēt elemoſinā iniqͦ māmona. faciūt ſibi amicos a qͥbꝰin et̓na tabernacl̓a recipiant̉. quātomagis hi ſpiritales largiunt̉ epulas. dāt ꝯſeruis cibaria ī tēpore ſuo: certiſſime debent ſpe ſūmeretributōis erigi. Poſtꝙͣ dn̄s p̄miſit de diſpēſatōe pecunie corꝑalis: ſubdit diſpē ſatōnepecunie ſpūalis: dicēs. Qui fidelis ē ī mīmo etī diſpēſatōe minoꝝ .ſ. tꝑaliū. et ī maio. i. i. ī diſpēſatōr maioꝝ .ſ. ſpūaliū fidelis ē. Et ī modico .ſ. ī carnalibꝰ iniquꝰ ē. vt bene ꝓneceſſitate ꝓximoꝝ expēdat: ī maiori .ſ. ī ſpūalibusīiquꝰ ē. vt vtilitate cōmuni diuidat. q. di.et lazaro mendicoQui bona tꝑalia ſūt minima bene diſpenſauit ī elemoſinis. et in alijs pijs ꝑſibꝰ: dignꝰ ē vtſibi cōmittat̉ diſpēſatō ſpiritualiū. ſūt maiora. qꝛ fidelitas diſpēſatōis pͥme: ē argumentuꝫfidelitas ſecūde. Et modica .ſ. bona tꝑaliabene diſpē ſauit: ſꝫ ī illicitis ꝯſūpſit vel male retinuit: īdignus ē vt ſibi cōmittat̉ diſpenſatiomaioꝝ .ſ. ſpūaliū. qꝛ īfidelitas pͥma ē argumen ſecūde. Hic habes argumentuꝫ auarusē bonꝰ p̄dicator vel p̄latꝰ. Un̄ ſubdit. Si iniquo māmona .ſ. ī bonis tꝑalibꝰ et diuitijs fideles fuiſtis diſpenſādo. ſt̄ magis bona ẜmapparētiā: ꝙͣ ẜm veritatē. qd̓ verū ē .ſ. bona ſpiritualia. ſūt uera bona. qͥs credet vobis .i. tradet vobis ad diſpenſādū. q. d. Nullꝰ ſapiēs. Un̄habes exēplū de quodā ep̄o. quatuor caſeostradidit ad cuſtodiēduꝫ nepoti ſuo. et qꝛ malecuſtodiuit: curā aīaꝝ tradere ſibi noluit. Etſi ī alieno fideles fuiſtis .ſ. ī tꝑalibꝰ ſūt aliena a nob̓. qꝛ ſūt extra nos. qd̓ veruꝫ ē .ſ. bonaſpūalia ſūt habētibꝰ ītrinſeca. qͥs dabit dobisad diſpēſandū; q. d. Nullus ſapiēs hoc faceretQui fidelis ē in diſpēſatōe bonoꝝ fortune et diuitiaꝝ corꝑaliū. reſpectu ſpiritualiūfalſe diuitie ſūt: et a nob̓ aliene. qꝛ extra natu nr̄am ſita. nihil em̄ ītulimꝰ in hūc mundumet nihil hinc auferimꝰ. poſſūtqꝫ nob̓ auferri etiaꝫ nolētibꝰ: diſpēſatōeꝫ bonoꝝ gr̄e et diuitia ſpūaliū vere diuitie ſūt. et nr̄a qꝛ ꝓprie hoīdeputata: ad ea em̄ habēda nati ſumꝰ. nec poſſūt nobis auferri nolentibꝰ: nullus crede vl̓dare debet. quia in eis etiā īfidelis eēt. Un̄ ambro. Aliene a nobis diuitie ſunt. quia p̄ter naturā ſunt. Neqꝫ nobiſcū naſcuntur. neqꝫ nobiſcum tranſeunt. Neqꝫ em̄ noſtra ſunt. que nonpoſſumus auferre nobiſcū. Sola virtus ē comes d̓functoꝝ. ſola nos ſequitur miſericordiaEt vt dicit auguſ. Poteſt inuitus amitterebona tꝑalia. nūꝙͣ aūt niſi volens ꝑdit eterna.ẜm bedā ī minimo ē fidelis. habet viſcera pietatis et oꝑa miſericordie. dādo elemoſinas etdiligēdo ꝓximos: in maiori ē fid̓lis. omninoadheret creato:i et vnus ſpūs eo deſiderat fieri. Sꝫ fratrē diligit quē videt. nec egenimiſeret̉. quō diliget deū quē videt. et quō ſeip̄m deo tribuet; Ualde ꝯſiderandū ē ī electōep̄latoꝝ et p̄poſitoꝝ. quales in modico fueruntet quid pietatis et miſericordie habuerīt: qm̄ī modico fideles ſūt. in magnis qͦꝫ fideleserūt. Un̄ p̄cipit apl̓us thimotheo et tito. vt ineligendo epiſcopo. ſemper preconſiderent ſi fidelis fuerit. et non auarus in diſpenſatōe reifamiliaris. Sepe em̄ auarus in erogatōne pecunie corporalis. auarus eſt in erogatione talenti ſpiritualis. vt nil fere faciat. niſi pecunia vel pro perſonis. et iuxta acceptionem perſonarum. Comitatur em̄ eum ſepe auaritiacupiditas uſqꝫ ad ſpiritualia. Et ideo tales ſiꝓmouentur in eccleſia. ē ex dei ordinatōneſed magis ex permiſſione qͣdā diuina. Hemusigit̉ aliena. vt ſuſcipiamus nr̄a: p̄beamꝰ ꝑua.