mandatumuocatus noſter et ꝓpiciatio pro pct̄is noſtris.qui int̓pellat ꝓ nobis apud pr̄em. idcirco ipſede pct̄is dolet ⁊ luget: ſicut ecōuerſo de nr̄a cōuerſatōne gaudet. Quotiēſcunqꝫ em̄ peccamusxp̄m ꝯtriſtamꝰ ⁊ ledimꝰ: ac ꝑ hoc eū quodāmōlapidamꝰ. Et intelligēda ſūt hec ſane: n̄ ꝙ xp̄cin corꝑe ſuo iā glorioſo lebat̉ ſenſibilit̓. cū corpus illud ſit īpaſſibile. vel ꝙ ī ip̄m cadāt paſſiones aīe vel ꝑtem ſenſatiuā. ⁊ qͣſi ſic pct̄is nr̄islapidet̉. Sꝫ hmōi lapidatō ē methaphorica ſic⁊ crucifixio. quēadmodū dicit apl̓s de qͥbuſdābaptiſatis et ꝓlapſis. rurſū crucifigētes in ſemetip̄is filiū dei. vbi gloſa. Nō ꝙ crucifigāt filium dei. ſꝫ qꝛ ſil̓es ſūt crucifixoribꝰ. Crucifigūtat̄ ī ſemetip̄is .i. ꝙͣtum in ip̄is ē. Sic in ꝓpoſito.qn̄ mortalit̓ peccamꝰ. xp̄m lapidamꝰ ⁊ ledimuset ꝯtriſtamꝰ: qꝛ quātū in nobis ē eū gaudio. ꝙip̄e de nob̓ expectat priuamus. In qͦ etiā ſenſuloquit̉ Bern̄. in ꝑſona xp̄i. ſic alloq̄ns pct̄oreꝫNone ꝓpter te vulneratꝰ ſum: Nunqͥd nō ꝓ iniqͥtate tua afflictꝰ ſū. vt qͥd addis afflictōeꝫ afflicto; Magis aggͣ uāt me vulnera tui pct̄i. ꝙͣ vulnera corꝑis mei. hec Bern̄. Sꝫ ve oībꝰ iſtis dominū ih̓m lapidātibꝰ. qꝛ abſcondit noticiā ſuātalibꝰ: exit de tēplo cordiū eoꝝ. et manifeſtat ſeamatoribꝰ ſuis. et habitat in illis. Oratio.Omine ih̓u xp̄e. fac me encenia et īnoQuationes in tēplo cordis mei ſpūalitercelebrare: ſemꝑ meip̄m renouādo. ⁊ aſcēſiones ī corde meo diſponēdo: da mihi bonaoꝑa face̓. q̄ teſtimoniū ꝑhibeāt de me: ac vocētuā audire credēdo corde ⁊ obediēdo. oꝑe teqꝫ ꝑimitatōeꝫ bonoꝝ opeꝝ ſequi. ⁊ inter oues tuasa te miſcd̓iter cognoſci. Cuſtodi etiaꝫ me dn̄e.ne vnꝙͣ malis cogitatōibꝰ et volūtatibꝰ aut locutōibꝰ vel oꝑbꝰ. qͣſi lapidibꝰ te a me expellaꝫ:ſꝫ ſemꝑ te ꝑ grām in me hītare ſenciā Amen.De traditōnibus phariſeorū etiam ꝯtra deimādatū.Capitulum.LXXXVIII.Via ꝟ̓o ſcribe qui putabāt ſe hr̄e ꝑfectōnē ſcīe. et phariſeiqui ſimulabāt ſe hr̄e ꝑfectōneꝫ vitedn̄m ih̓m in tēplo rep̄hende̓ nō potuerūt: venientes ab hieroſolimis in galileameū inſequunt̉. In qͦ nimia apparet malicia eorū: qꝛ deſcēdētes ab hirl̓m ciuitate ſct̄a. relīq̄ntes templū. ſequebant̉ eū: et qͥa ſeniores ppl̓i etlegiſdoctores erāt: et nō ad ſciendū ſed ad rep̄hendēdū dn̄m venerāt: obſeruādo et inſidiādo.vt eū caperent in ſermone vel facto. Un̄ vt ſaltem ex diſcipl̓is. mgr̄m tanꝙͣ ꝯtemptorē doctrine ſenioꝝ arguāt. et ſic eū ppl̓o odioſū reddantvidētes diſcipl̓os eiꝰ cōibꝰ .i. nō lotis manibusmāducare. qꝛ iudei ꝯmunia gētilibꝰ immundareputabāt. ei dicebant. Quae̓ diſcipuli tui tͣnſgrediūt̉ traditōes ſenioꝝ: Nō em̄ manꝰ lauantcū panē manducāt. Ubi Beda. Spūalia enimꝓphetaꝝ verba carnaliter accipientes. q̄ illi decordis et oꝑis caſtigatōe p̄cipiebāt: dicētes. lauamini mūdi eſtotē. et mundamini qui fertisCapitulum. lxxxviij.vaſa domini: iſti de ſolo corpoe̓ lauando ſeruabant. Suꝑſtidōſa ergo hoīm traditō ob māducandū panem p̄cipit crebrius lauare: ſed neceſſariū eſt eos qui panē de celo deſcendēteꝫ ꝑticipare deſiderāt. crebro elemoſinis. lacrimis ⁊ alijs iuſticie fructibꝰ ſua oꝑa purgare Hec Beba. Iſti gerūt typum eoꝝ qui plus zelāt tranſgreſſionē humanaꝝ traditionū ꝙͣ diuinoꝝ preceptoꝝ. plus decretaliū ꝙͣ euangelioꝝ. plus cōſuetudinū ꝙͣ vtilitatū. Per iſtos etiā multū ſolicitos de mūdicia exteriori ⁊ modicū de interiori. ſignant̉ ÿpocrite ⁊ ſimulati: arguētes alios de leuibꝰ cū tn̄ ſint infecti grauibꝰ: videntesfeſtucā in alteriꝰ oculo. et nō trabē in ſuo. Hisqͦꝫ ſimiles ſūt multi qͦ volūt hr̄e exteriora pulchra. interiora at̄ habēt fedā. Diſcipl̓i aūt dn̄iinſtructi ea q̄ virtutis tm̄ ſūt oꝑari: non lotismanibꝰ māducabāt. qꝛ hoc nō ꝑtinere ad veritatē vite intelligebāt. Un̄ Criẜ. Ideo aūt diſcipuli nō lotis manibꝰ māducabāt. qꝛ iā ſuꝑfluadeſpiciebāt: ea ſolū q̄ ſūt neceſſaria attendētes.et neqꝫ lauari neqꝫ nō lauari ꝓ lege hn̄tes. ſꝫ vtꝯtingebat alterutꝝ faciētes. Qui eniꝫ et ipſuꝫneceſſariū cibum ꝯtemnebant? qͣliter circa hocſtudiū haberent: Et qꝛ hec traditio ſcilicet.iubere manꝰ lauari. nō erat cōtraria legi: ideodn̄s aliā traditionē legi ꝯtrariā ducit in mediū.et qͣſi clauū clauo retundens. dicit eos deficere.quia faciebāt trāſgredi mādatū dn̄i ꝓpter mandatū hoīm. qd̓ nō erat facienduꝫ. qꝛ ẜm Bern̄.nihil placet deo qd̓cunqꝫ ei obtuleris: neglecto eoad qd̓ teneris. Un̄ rn̄dēs ait illis. Quare et vostrāſgredimī mādatū dei ꝓpter traditōꝫ veſtraꝫ?Quaſi dice̓t ẜm gloſā. Si vos ꝯtēnitis mādata dei pro traditionibus hominū; quare arguitis diſcipulos meos. qui mandata hominumdimittunt. vt precepta dei cuſtodiant? Et doīnus quideꝫ nō rep̄hendit mūdiciā corꝑalē: ſedhoc rep̄hendit. ꝙ relicta mūdicia interiori. putabāt ſufficere tm̄ exteriorem. Deinde hoc qd̓dixit ꝓbando ſubdit. Nam deus dixit honora .ſ.neceſſaria dando et reuerentiā exhibēdo. namhonor iſte non ſolū intelligit̉ reuerentia ſꝫ etiāneceſſariorū adminiſtratō. patrem et matremin quibꝰ etiam ꝓximus quilibꝫ intelligit̉. ſꝫ illinoīant̉ quibꝰ obligant̉. Et qui maledixerit patri vel matri. nō tā verbo vel ſigno ꝙͣ facto. morte moriat̉. Dn̄s em̄ imbecillitate ⁊ penurie parentū ꝯſulēs. hoc ꝑ moyſen p̄cepit. ⁊ ideo ve ill̓qui ꝑentes debiles vel pauperes ꝯtemnunt. etdebitis obſequijs ſcꝫ reuerentia ⁊ neceſſariorūexhibitione defraudāt. Hanc aūt legē phariſeicupidi. ꝑ ſuam doctrinam falſam ſubuertentesvt ſue auaricie ꝯſulerēt. et ſub nomīe pietatisīpietatē inducerēt. docebāt filios ꝑentū et dicebāt. ꝙ meliꝰ erat bona ꝑentibꝰ admīſtrādo. deofaue̓. ⁊ offerre: tū qꝛ ē pr̄ pͥncipalis et ſpūal̓. tūqꝛ licet ꝑ talē oblatōꝫ ꝑentes ſuſtinerent detrimētū corꝑale. ꝯſeq̄bāt̉ tn̄ bonū ſpūale. inꝙͣtuꝫillud qd̓ erat in eorum neceſſitatem ꝯuertendū.deo offerebatur: vt ita parentibus ſuis ab eis
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten