De cecoorhemēti dolore. quomodo volens iudeorum furori cedere abſcondit ſe. et intuere ipſum. ac diſcipulos tanꝙͣ inbecilles meſte et inclinato capite recedere. et eis ex corde compatere.Oratio.Omine ih̓u xp̄e qui ad aubiendum verbum dei nos inuitas. doce nos cōtumelias et iniurias ſufferre. propriam gloriam non querere. veritatem vite iuſticie ⁊ doctrine ꝓpter ſcandalum vitandum non obmittere. ꝓpter iteratam contumeliam et iniuriama predicatiōe nō deſiſtere. Ih̓u xp̄e ſumma veritas. bonitas. iuſticia: miſericordia. largitasmundicia. ſobrietas: hūilitas. caritas. qui lapidaris et abſconderis a mendacibꝰ malicioſis iniuſtis. impijs. cupidis. īmundis. luxurioſis. ſuperbis ⁊ odioſis. ne exeas a templo anime meeredde me corrigibilem ⁊ tecū per omnia concorbantem Amen.De cecō a natiuitate. Capitulū. LXXXV.C preteries inde ih̓s inex itu templi. vidit hominē cecum anatiuitate qui ibi ſedebat mēdicāselemoſinā ab ingredientibus in tēplum. ⁊ diligēter intuitus eſt eum ih̓s: vt dicitCriẜ. quaſi vellet aliquid agere circa euꝫ. vt exhoc ſe miſericordē ad miſerū oſtenderet. ⁊ diſcipulos in ammirationē ⁊ ad querenduꝫ prouocaret. ⁊ ideo diſcipuli moti ſunt ad querēduꝫ decauſa cecitatis eius dicēteſ. Rabbi qͥs peccauithic aut ꝑentes eius: vt cecus naſceret̉. in dindictā .ſ. talis ſui: vl̓ ꝑentū peccati. Putabāt em̄penā ſine culpa nō infligi. et ideo crediderūt: ꝙpct̄m ipſius vel ꝑentes eius eſſet cauſa huiꝰ cecitatis. Ih̓s aūt nō negat ſimpliciter ip̄m peccaſſe vel ꝑentes eiꝰ. ſꝫ ſolū ad id de qͦ ē īterrogatus dicēs. Neqꝫ hic peccauit: neqꝫ ꝑentes eius.ſcꝫ vt ideo cecus naſceret̉. qͣſi diceret. neqꝫ pct̄oꝓp̓o cecus natꝰ ē: qꝛ ante natiuitatē peccare nōpotuit: in qͦ apparet queſtio apl̓oꝝ ſimplex quātū ad hāc ꝑtē. nec mirū. quia adhuc rudes erātante ſpiritꝰ ſancti receptionē. Uel pōt eſſe ſenſus talis. Rabbi qͥs peccauit ⁊ cetera hoc ē vtꝝpct̄m originale huiꝰ. an pct̄m actuale in ꝑentibꝰ fuerit cauſa cecitatis iſtius omnes em̄ filijire naſcimur. filius aūt ire merito punit̉. Et ſicobicit̉: qꝛ ſic qͥlibet puniēdꝰ eſſet. cū qͥlibet ī originali cōcipiat̉. Dicēdū ꝙ mīe diuine ē qn̄ alicui ꝑcit̉. iuſticia autē ē qn̄ aliqͥs punit̉. Unde intrenis. miſericordie dn̄i ꝙ nō ſumꝰ ꝯſumpti. etapl̓us. om̄s peccauerūt ⁊ egēt gr̄a dei. ⁊ ſic queſtio ad hanc ꝑtē fuit bona. Neqꝫ pct̄o parētumhoc contigit licet peccauerīt. Ubi ſciendū ꝙ eſtduplex pena qua homīes puniunt̉. vna ſpiritualis ꝙͣtum ad animā qͣ nūꝙͣ filius ꝓ patre punit̉: qꝛ aīa filij nō eſt ex patre: ſed a deo. ſcꝫ percreationē. alia corꝑalis ꝙͣtū ad corpus: qͣ filiuscū ꝙͣtuꝫ ad corpꝰ ſit res quedā patris. ꝓ patrepunit̉ temꝑaliter. hoc ē malus pater ī filio: vtfiliū vidēdo torqueat̉. Sꝫ hec ē cauſa cecitatisa natiuitatehuiꝰ .ſ. vt manifeſtēt̉ oꝑa dei ī illo. ī eius illuminatōne mirabili. Ac ſi dicat. Nō ē cecus natusad punitionē peccati. ſꝫ potiꝰ cecitas iſta eſt diſpēſatiua: vt manifeſtato oꝑe mirabili ī eiꝰ illuminatōe. filius dei manifeſtet̉. ⁊ diuina eiꝰ virtus declaret̉: ⁊ ſic ad fidē hoīes edificēt̉. Ubi cōſiderādū ꝙ egrediēs de templo. ſtudioſe venit adopus ſui manifeſtatiuū. ip̄e em̄ vidit cecū ⁊ nōcecus acceſſit ad eū. Unde dicit Criẜ. ꝙ exiēs d̓templo curauit cecū. et abſentatōe furorē mitigans. ⁊ per operationē ſigni duriciā ⁊ inſanabilitatem eoꝝ molliēs: ⁊ hijs q̄ dicta ſūt fidē faciens. Et exꝑuit in terrā: vt oſtēderet ꝙ virtuſſanatiua qͦdāmō erat ab eius hūitate. inꝙͣtumē organū diuinitatis. ſaliua em̄ fluit a capite: ⁊fecit lutū ex ſputo: vt oſtenderet ſe eſſe illū qͥ formauit primū hominē de limo: ⁊ liniuit lutū ſuꝑoculos eius. ſic ⁊ homo excecatꝰ ꝑ pct̄i delectatōneꝫ apponere debet ꝓ remedio peccati vilitatē. ⁊ miſit eū ad natatoria ſyloe ad lauāduꝫ. vtcecus trāſeundo ſic ꝑ ciuitatē. linitꝰ luto a multis videret̉: ꝑ conſequēs miraculū magis diuulgaret̉: ⁊ firmaret̉ qd̓ īterpretat̉ miſſus. hoc addidit euāgeliſta. volēs īterpretari nomē hebraÿcū. ⁊ ad deſignādū miſteriū xp̄i miſſi ad ſaluteꝫhoīm: ⁊ abijt ⁊ lauit: ⁊ venit vidēs nō virtute luti vel aque. ſed v̓tute diuina qͣ fuit illuminatꝰ.Eſt aūt ſyloa fons ad pedē ⁊ radicē mōtis ſyordeſcēdēdo in vallē ÿoſaphat: qͥ nō iugibꝰ aquisſed ī certis horis ꝑ cōcaua terraꝝ ebulit: quianō fingulis ⁊ cōtinuis: ſed īterpolatis diebus.ter vl̓ quater ī ebdomada dulces aqͣs ex viſceribus ſuis emittit. de qͥbꝰ cū exciꝑent̉ qͣſi ſtagnūnō longe a fonte ꝯſtructū erat. quā collectōemmō piſcinā mō natatoria ſcriptura vocat. Ibiē et fons virginis Marie. de qͦ ip̄a aquā ꝓ ſe etꝓ ſuo filio hauriebat: ⁊ ſuos pannos lauabat.E rat autē ſabbatū qn̄ hec fiebāt. ⁊ ideo phariſe i hec cognoſcētes reprehēdebant ſed errabāt:qꝛ oꝑa ad dei magnificenciā ordinata: licite inſabbato fiebāt. Und̓ Eriẜ. Ipſe potiꝰ ſabbatuꝫcuſtodiebat. q̄ ſine pct̄o erat. Sabbatū em̄ obſeruare ſpūaliter: eſt nō hr̄e pct̄m: ⁊ hoc admonet deꝰ qn̄ cōmēdat ſabbatū. om̄e opꝰ ſeruile n̄facietis ī eo. Quid ſit opꝰ ſeruile a dn̄o audite.Omnis qui facit pct̄m ſeruꝰ eſt peccati. Sꝫ iſtiſabbatū carnalit̓ obſeruabāt. ſpūaliter violabāt. Hec Criẜ. Ecce qūo hij traditionibꝰ ſuis innitebāt̉: vt nullo mō violari eas ꝑmitterent. etmādata dei magis neceſſaria obmittebāt: colātes culicē: ⁊ glucientes camelū. Sic ⁊ hodiemulti ſuas traditiōes ⁊ īſtituta magis ſequūt̉.⁊ obſeruāt ꝙͣ dei mādata. ſil̓es ī hoc phariſeis īoꝑe: ſꝫ timeant ne etiā ī mercedis retributōneEt cū ſciſma ⁊ diſſenſio īde fieret. cecꝰ illūinatꝰꝯſtanter ⁊ virilit̓ etiā cōtra maiores iudeoꝝ ꝑteꝫ domini defendit. in qͦ gratitudo eius magna apparuit. et ꝑ hoc etiam oſtendit ꝙ qͥlibetgratāter ⁊ ꝯſtāter beneficiū diuinū r̄cognoſcere debꝫ: ꝯſtans athleta ⁊ īmobil̓ ꝯfeſſor v̓itatisaꝑte fatet̉ bn̄ficiū. ne īcurrat īgͦ titudīs dānuꝫ