De quibuſdā verbis docōuicia ſe cōuertere. ⁊ ideo iudei non habentesquid ratōnabiliter xp̄o reſpōderēt ad cōuicia ſecōuertūt. Unde ꝯtradicētes dicūt eū ſamaritanū eſſe ⁊ demoniū habere. Licet em̄ xp̄c eſſꝫ genere iudeus: et nō ſamaritanꝰ. tn̄ vocāt eū ſamaritanū ex cauſis pluribꝰ. Samaritani em̄ qͥerāt gentiles. iudeis infeſti et odibiles erāt: eo ꝙterrā eoꝝ poſſidebant. ⁊ ideo vulgare erat apudiudeos. ꝙ hoīes malos et eis odibiles. etiam ſiiudei eſſent vocabāt ſamaritanos. tal̓ aūt eratxp̄c ſcd̓m opinionē eoꝝ: quē credebāt arguereeos ꝓpter odiū. ideo vocaba̓t eū ſamaritanū ⁊ qͣſi aduerſariū. Uel qꝛ ſamaritani ꝑtim legē ſeruabāt: ⁊ ꝑtim nō ſeruabant. vidētes iudei xp̄mī aliqͦ legē ſeruātē: ⁊ in aliqͦ diſſoluētē. vocabāteū ſamaritanū qͣſi a lege diuina alienū. Uel aſamaritanis cū quibꝰ cōuerſatus erat: eū ſamaritanū qͣſi pct̄orē vocabāt: qꝛ peccatores illosr̄putabāt: nec eis conti volebant. Dicebāt etiāeū demoniū hr̄e ꝓpter mirabilia q̄ faciebat: quemagicis artibꝰ īputabant. vel qꝛ cogitatōnes⁊ ſecreta eoꝝ reuelabat. ⁊ frequēter dicebat qd̓demoni attribuebāt: cui tn̄ cordiū occulta ſuntabſcōdita. Ul̓ qꝛ aliqn̄ quedā alta ⁊ ſubtilia loquebat̉ q̄ n̄ ītelligebāt. credebāt ꝙ qͣſi demonioplenꝰ loqueret̉: ⁊ eū arrepticiū reputabāt. Dominꝰ autē hic ſicut et vbiqꝫ ad pacīe ⁊ māſuetudinis exēplū nos ꝓuocat: qꝛ māſuete īiuriā declinat. Accepta īiuria nō iraſcit̉. neqꝫ cōuicijscōuicia reddit: ⁊ vt dicit petrꝰ. cū malediceret̉nō maledicebat. Et attēde ꝙ licet dn̄s iudeos ſepe docēdo: vel corrigēdo dure et aſꝑe rep̄hendorit. tn̄ dura v̓ba vel facta īferētibꝰ. nūqͣ vel hicvel alibi dure vl̓ aſꝑe reſpōdit. erudiēs nos ẜmCriẜ. q̄ ad deū ꝑtinēt vindicare. que v̓o ad nosdeſpicere. Un̄ cū in veritate eis reſpōdere poſſꝫvos demoniū habetis. tn̄ noluit: ſed malū qd̓ īeis eē cognouit paciēter tacuit. imitabilē nob̓paciētiā oſtendes. vt quotiēs a ꝓximis īiuriaspatimur. eoꝝ etiā vera mala paciēt̉ taceamusne forte talis correptio non ex dilectōne: ſed exodio nata videat̉. In hijs gͦ ẜm Grego. ſuper bianoſtra cōfundit̉. que ſi exagitata: vel leuiter fuerit. atrotiores iniurias reddit ꝙͣ acceꝑat. facitmala q̄ poteſt. ⁊ minat̉ facere que nō p̄t. Duoquippe ei illata fuerāt. vnū negauit: ⁊ aliud tacendo ꝯſenſit. Tacuit qd̓ recognouit. ⁊ pacient̓repulit qd̓ dictuꝫ fallacit̉ audiuit. Demoniū ſenō habere reſpōdit: ſed tn̄ ſamaritanū nō eſſenegauit. Quia em̄ ſamaritanꝰ īterp̄tat̉ cuſtos⁊ ip̄e p̄cipue cuſtos noſter ē. nō em̄ dormitat qͥcuſtodit iſrahel. ideo ſe ſamaritanū eſſe nō negauit. Negauit autē demoniū hr̄e. dÿabolꝰ em̄honori dei reſiſtit. qui ergo honorē dei querit.alienus a dÿabolo eſt. ⁊ ideo xp̄c qͥ honorificatpatrē ſuū .ſ. deū: demoniū nō habꝫ. Un̄ ait. Sꝫhonorifico deū patrē meū. declarādo eiꝰ virtutēin miraculis. ⁊ oīa ei attribuēdo. ꝓ cuiꝰ honore pos me īhonoraſtis ꝑ falſa obprobria. ⁊ qd̓pirtuti diuine attribui debet. demoni aſſcribendo. Immo ī hoc ꝙ īhonoraſtis me: īhonora-mini pro quibus iudeiſtis et patrē meū. qui em̄ nō honorificat filiumnō honorificat pr̄em qui miſit illū. Iteꝫ habēsdemoniū qui eſt rex ſuꝑ om̄s filios ſuꝑbie ſuꝑbꝰ ē. ⁊ ſe extollit querēdo gloriā ſuā. ego aūtnō ſic. nō em̄ quero gloriā meā: ſicut ſimulatores qͥ ſe oſtendūt ⁊ querūt videri qd̓ nō ſunt. Etvere nō querit qͥ ſemetip̄m exinaniuit formamſerui accipiēs. Nō queſiuit ī iſto mūdo gloriaꝫ:nec vllā magnificentiā. venit em̄ vt doceret omnē mūdi gloriā cōtēnendā. In ꝙͣtū homo ē loquēs dicit. Ego gloriā meā nō quero. ſolus enīdeus ē. qui pt̄ gloriā ſuā querere abſqꝫ culpa etpct̄o. alij aūt nō niſi ī deo. Sed ē qͥ querat verā⁊ debitā gloriā meā. ⁊ iudicet ſcilicꝫ iudicio diſcretōis. id eſt a gloria vr̄a hūana. ⁊ ſcd̓m ſeculū diſcernat et ſeparet. ſcꝫ pater meꝰ qui me etglorificātes me r̄munerat. ⁊ vos et omnes quime nō glorificāt: damnat. Cum itaqꝫ filius deimulta ſigna faceret: ⁊ v̓tutes multas oſtēderetgloriā ſuā nō q̄ſiuit: vt nos eiꝰ exēplo inſtructidiſcamꝰ de bono ꝙ agimꝰ nō gloriari. ⁊ cū a patre om̄e iudiciū ſibi datum eſſet. illatas īiuriaspr̄is iudicio ſeruauit: vt nobis inſinuaret ꝙͣtūnos eſſe paciētes debemꝰ. dū ſe vlciſci nō vult ⁊ip̄e qͥ iudicat. Accepta gͦ cōtumelia meditemurin oꝑe vocē dn̄i illā. ego nō quero gloriā meameſt qͥ querat et iudicet. Et qꝛ ẜm Grego. cū maloꝝ ꝑuerſitas creſcit. nō ſolū p̄dicatio frāgi nōdebꝫ: ſꝫ etiā augeri. ideo dn̄s poſtꝙͣ hr̄e dominiūdictꝰ eſt. p̄dicatōis ſui beneficia largiꝰ īpenditIn qͦ oſtēdit̉ magna xp̄i benignitas: qꝛ illis aquibꝰ tātū receperat cōuicium. nō negauit ſuedoctrine bn̄ficiū. Un̄ dicit amen amē. id eſt fideliter dico vob̓. ſi qͥs ſermonē meū ſeruauerit nōſolū fide: ſed etiā vita ⁊ oꝑe. mortē nō videbit .i.nō experiet̉ ī eternū. hoc ē eterne mortis amaritudinē. ſꝫ vitā habebit eternā. Deind̓ ex hijsv̓bis dn̄i volētes oſtēdere eū hr̄e demoniū dixerūt. Abrahā mortuꝰ ē et ꝓphete: ſed fundabātratōeꝫ ſuā ſuꝑ falſum .ſ. ꝙ xp̄c dixiſſet de mortetēꝑali. qui tn̄ ītellexerat de morte eterna: ⁊ poſtpauca ſubiūgit. Si ego ſcꝫ ſolus ſine pr̄e meoglorifico meip̄m .ſ. inanit̉. ⁊ quero gloriā me aꝫp̄ter regulā diuine v̓itatis. vt vos mihi īponitiſgloria mea quā dicitis meaꝫ. nihil ē et falſa: qꝛfalſū ē nō ens ⁊ nihil. Gloria mūdi nihil eſt: qꝛē fumꝰ trāſiēs ⁊ ventꝰ tumēs. ⁊ ad nihil culpe ⁊ad infernū deducēs. Sꝫ gl̓ia mea ē a deo patrea qͦ nullū falſū pt̄ eſſe. Eſt em̄ pr̄ meꝰ ſb̓ſtācial̓qͥ gl̓ificat me voce et ꝑ miraculoꝝ oꝑatōem: etpoſtea gl̓ificabit ꝑ reſurrectōis ⁊ aſcēſiōis gloriā: quē vos dicitis: qꝛ deus noſter eſt ꝑ operūimitationem. ſed hoc eſt falſum qd̓ ꝓbat: dicēs⁊ nō cognouiſtis eū .ſ. per fidem formatā ī quaꝯſiſtit dei ſimulatio per adoptionē. Et quia dicentes nūꝙͣ tu maior es patre noſtro Abrahareputabant dominum eo minorem. ideo oſtendit ſe eſſe maiorem ꝙͣ Abrahā: qꝛ abraham abeo tanꝙͣ a maiore bonum redemptōnis expectat ſibi ꝓmiſiſſe. Unde dicit abrahā. pr̄ vr̄ ẜmcarnē. d̓ quo. ſcꝫ gloriamini: credens exultauit