De quibuſdā verbis doqueſtio. vtꝝ peccator poſſit iudicare et rep̄hendere alioſ. Ad qd̓ dicēdū ꝙ iudicāſ: aut ē irreticus ſolū cōmunibꝰ peccatis et leuibꝰ. ⁊ tunc adcorripiēdū nō redbit̉ indignꝰ. aut eodē pct̄o vl̓maiori de qͦ corripit aliū. ⁊ tūc aut pct̄m corripientis ē manifeſtū aut occultū. Si manifeſtum:tūc nō pt̄ corripere ꝓpter ꝓximi ſcādalū. Si occultū: aut penitet. ⁊ tūc p̄t cū humilitate corripere alios. vt et ip̄i de ſuis pct̄is peniteant. autnō penitet. ⁊ tūc nullo mō dignꝰ ē alios rep̄hendere: qꝛ talis correctio nō ꝓcedit ex caritate: vl̓vicij deteſtatōe. qꝛ al̓s priꝰ deteſtaret̉ in ſe ꝙͣ inalio. nec homo debꝫ plus dilige̓ ꝓximū ꝙͣ ſeip̄mīmo in hoc caſu ī qͦ ip̄e aliū iudicat ſeip̄m cōdēnat. Ex hac aūt ꝓp̓oꝝ defectuū ꝯſideratōe īnaſcitur hūilitas. ⁊ hec hūilitas docet̉ ī inclinatōnedn̄i deorſū oſqꝫ ad terrā. Scd̓o debꝫ etiā hō an̄ꝙͣ aliū corripiat cū ſūma diſcretōne diſquirereduo. p̄mo ꝑſone diſpoſitōeꝫ: an ſcꝫ ſic ſit diſpoſitus. vt ex hoc emēdet̉: aut nō. ſcd̓o facti qͣlitatē⁊ circūſtātiā. an ſcꝫ factū qd̓ rep̄hendit in alio.ſit ſcd̓m ſe malū. ⁊ tunc debet corripere: aut advtrūlibet vt ſcꝫ bn̄ fieri poſſit ⁊ male. tūc ē ī meliorē ꝑtem īterp̄ tandū. Tertio debꝫ diſquirereꝓpriā intētōeꝫ. an ſcꝫ ex caritate mouebat̉ adtalē correptionē. vel ex ꝓpͥa oſtentatōne: vel expaſſione: vel ſuſpitōne. de talibꝰ iudicijs temerarijs dicit̉ alibi. nolite iudicare: vt non iudicemini. At illi diſceſſerūt omnes vnꝰ poſt aliūqꝛ om̄s pct̄ores ſe eſſe ſciebāt: qd̓ ⁊ ip̄o abſceſſude ſe cōfeſſi ſunt incipiētes a ſenioribꝰ. tuꝫ quiagrauioribꝰ īplicati erāt peccatis ⁊ crimībꝰ. tuꝫqꝛ meliꝰ cognoſcebāt equitatē ſentēcie prolate.⁊ euanuerūt eoꝝ aſtucie. Et remāſit ih̓s ſolusſcꝫ ab illis calūniatoribꝰ: qꝛ diſcipuli ⁊ multitudo populi māſerūt cū eo. ⁊ mulier ſtans in medio. Relicti ſunt duo .ſ. ih̓s miſericordia: ⁊ mulier miſeria. Et merito remāſit mīa cū miſeriaqꝛ miſerie neceſſaria ē mīa. Poſito gͦ timoreiuſticie. ꝯſequēt̉ xp̄c ip̄m temꝑat dulcore mīe.Nā ꝯfutatis calūniatoribꝰ erigēs ſe iteꝝ ih̓s dixit. Mulier vbi ſunt qͥ te accuſabāt: Quaſi diceret. Qui venerāt ad q̄rendū iuſticiaꝫ fugati ſūtiudicio iuſticie. Ille aūt qͥ aduerſarios repulerat līgua iuſticie. leuās ī illā ocl̓os māſuetudinis īterrogauit eā dicēs. Nemo te condēnauit:Que rn̄dit. Nemo dn̄e. Iam em̄ receſſerāt: ⁊ qͥlibet eoꝝ ſe ſil̓r inquinatū ſciebat. Un̄ AugꝰIdeo em̄ liberauit dn̄s peccatricē: qꝛ nō erat qͥiuſte mitteret lapidē. Quomodo lapidaret quiſe lapidandū cognoſceret. Hec Augꝰ. Et qꝛ mulier cerrita poterat timere. ne ip̄e qͥ ſine peccato eſt eā puniret. ⁊ timēs ei dicere nemo quippeme cōdēnauit: tu aūt qui ſine pct̄o es. ſi vis potes: qꝛ tibi ſoli peccaui ideo ſubdit̉ xp̄i abſolutōAudiuimꝰ gͦ ſupͣ voceꝫ iuſticie. audiamꝰ nuncvocē miſericordie. Nam dixit ei ih̓s. Nec ego teꝯdemnabo: a quo forte te damnari timuiſti: qꝛī me peccatū nō inueniſti. nec mirū: quia venipct̄ores ſaluare: nō cōdemnare. Noli timere: ſꝫſecura ſis. crede tantūmō meis cōſilijs. Nō abimini pro quibus iudeitio pct̄ores: ſꝫ ſuſpitio penitētes. Quaſi diceretIlli dimiſerūt te indamnatā ꝓpter pct̄a ſua. etego te abſoluo ex mīa mea. Uade abſoluta aculpa et a pena. ⁊ iam ampliꝰ noli .i. non velispeccare. hoc ē nō ſit tibi volūtas peccādi. Magnū gͦ pct̄m ē volūtas peccādi. Facta ſecura d̓p̄terito: caue de futuro: deleui qd̓ cōmiſiſti. obſerua qd̓ p̄cepi: vt īuenias qd̓ ꝓmiſi. Ergo ⁊ dominꝰ damnauit: ſed pct̄m: nō hoīem. ſaluandoem̄ naturā damnauit culpā. Qui ergo amantin dn̄o māſuetudinē: timeāt ⁊ veritatem. etem̄dulcis et rectus ē dn̄s. Erectꝰ itaqꝫ dedit ſentēciā iuſticie in accuſantes. ⁊ iterum erectus ſentenciā miſericordie circa accuſatā: qꝛ hoc vtꝝqꝫ facere diuine ē potencie. ⁊ eque vtrūqꝫ ꝓpriūeſt deo punire ſcꝫ ⁊ parcere. et eque iuſtū ē ſeruare miſericordiā ſicut iuſticiā. Punit iuſte: ⁊parcit pie. Et ſicut primo ꝓtulit iudiciū iuſticieſalua miſericordia. ſic ſcd̓o ꝓtulit iudiciū miſericordie ſalua iuſticia .ſ. vt miſericors pct̄a p̄terita dimittēs. ⁊ vt iuſtus ne ampliꝰ peccaret interdicēs. Nam vniuerſe vie dn̄i miſericordia ⁊beritas. Sic gͦ liberata ē miſera iuhente miſericordia. Licet aūt deus ſit iuſtus ſic ⁊ miſericorſtamē dicit̉ ei ꝓpriū eſſe potiꝰ miſereri ꝙͣ iuſtumeſſe. qꝛ nihil requirit̉ ad cōplendū opus miſericordie: niſi volūtas eius tm̄. ſed ad cōplenduꝫopꝰ iuſticie. requirit̉ etiā aliqͥd ex ꝑte homīs.ſcꝫ exigētia meritoꝝ. Un̄ Anſhelmꝰ. Occurratiam nūc memorie mulier illa ī adulterio deprehenſa. ⁊ ih̓s rogatus ſentēciā ferre quid egeritqd̓ dixit recordare. In terrā oculos iecit. ne forte accuſatā reſpiciēs nimis cōfunderet. Cū em̄ſcribēs ī terra terrenos eos nō celeſtes ꝓdidiſſet: qui ſine pct̄o inqͥt ē vr̄m primo ī illā lapidēmittat. O mira ⁊ ineffabilis xp̄i bonitas. Quācōdemnare iuſte potuit aduerte ꝙͣ pie: ⁊ ꝙͣ caute liberauit. Cū em̄ om̄s ſentēcia terruiſſet ⁊ expuliſſet de templo. imaginare ꝙͣpius oculos inillā leuauerit. ꝙͣdulci et ſuaui voce ſentēciā abſolutiōis eiꝰ ꝓtulerit. Puta ꝙ ſuſpirauerit. ꝙlacrīatus fuerit cū diceret. Nemo te cōdēnauitml̓ier ⁊ cetera. Felix (vt ita dicā) hec adulteramulier q̄ de p̄teritis abſoluit̉. ſecura efficit̉ d̓ futuris. Ih̓u bone te dicēte. nec ego te cōdēnabo.qͥs cōdēnabit. Deꝰ ē qͥ iuſtificat. qͥs ē qͥ cōdēnet:Audiat̉ tn̄ decetero vox tua. vade ⁊ iam amplius noli peccare. Hec Anſheimꝰ. Et ꝙͣuis dominꝰ ih̓s mulierē a culpa abſoluēdo. ⁊ ne ampliꝰpeccaret īterdicēdo. nullā aliā īiūgeret ei penitēciā ſeu penā. tn̄ hoc factū xp̄i nō ē trahēdū adꝯſequēciā ⁊ ī cōſuetudinē. vt exēplo dn̄i aliqͥsabſqꝫ ꝯfeſſiōe ⁊ pene inflictōe quēꝙͣ abſoluat.qꝛ xp̄c excellēciā ī ſacͣmētis habuit ⁊ potuit cōferre effectū ſacͣmēti ſn̄ ſacͣmēto. qd̓ nullꝰ purꝰhō pt̄. īmo debēt ſacerdotes ī foro penitēciali īponere penitēciā ſcd̓m cōditōeꝫ peccātis. ⁊ pct̄iqꝛ nō hn̄t talē poteſtatē remittēdi. Poterat et̄xp̄c illi mulieri tātā cōtritōeꝫ dare ꝙ ſufficeretad deletōeꝫ tociꝰ culpe ⁊ pene. ⁊ illā cōtritōemcognoſcere. nō ſic aūt aliꝰ ſacerdos pt̄: qui nec
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten