Druckschrift 
Vita Christi : [P. 1.2.]
Einzelbild herunterladen
 

magnamplicem iudeoꝝ igratitudinē: qui ceteris gentibꝰ. fuerūt īuitati ad celeſtē beatitudineꝫ. pͥmo ꝓphetas. ſcd̓o ip̄m xp̄m. tertio per apl̓os:tn̄ renuerūt benire fidē: ita vocati ſūt gētiles. Dicit. Homo quidā .i. xp̄c verus homoperꝰ deus: dicit̉ homo ratōe veritatis naturehūane. quidaꝫ ratōne ſingularitatis ꝑſone reſpectu alioꝝ. fecit cenā magnaꝫ .i. p̄parauit futurā glorie vite eterne r̄fectionē. celeſtē ſeueternā beatitudinē: quā ſanctis aīabꝰ ab eter p̄parauit dn̄s: vocat̉ cena. eo ē refectiovltima: qꝛ ſicut cena ꝑatur declināte die. poſtꝙͣnulla refectio ſequit̉. ſic vita eterna dat̉ dieꝫpn̄tis vite vbi nihil aliud expectat̉. Iteꝫ dicit̉cena magna īmo ſic maxima: vt eius īmenſitasī cor hoīs poſſit aſcēde̓: vocauit ml̓tos qꝛvult om̄s hoīes ſaluos fieri beatos. Uocauitdn̄s qͦſoā angeloſ: qͦſdā patres ſoā ꝓphetas: qͦſdā ſeip̄m: qͦſdā apl̓os: qͦſdā alioꝝdicatoꝝ v̓bis: qͦſdā īſpiratōibꝰ int̓nis: qͦſdā bn̄ficijs ꝓſperis: quoſdā flagellis aduerſis. Etmiſit ſeruū ſuum .i. p̄dicatorē euāgelicū: licetplures ſint ſerui ꝑſonaꝝ. ſtatuū. habituū diuerſitate. vnū tn̄ debēt fidei et caritatis vnitate. hora cene .i. vltima etate: tēpore gr̄e. Hora cene eſt finis ſeculi .ſ. vltima etas. nāet ſi homines ī alijs etatibꝰ ad cenā īuitabant̉. nulluſtn̄ recipiebat̉ ad cenaꝫ: ſed om̄s ad limbū deſcēdebant. dicere īuitatis vt venirēt .i. ad veniēdū bona oꝑa ſe p̄pararēt: qꝛ iam ꝑata ſunt oīa.Ante aduentū xp̄i nōdū erat cena xp̄i ꝑata: qꝛnullus poterat īgredi vitam eternaꝫ: ſed agnoxp̄o īmolato aꝑtus ē regni celeſtis aditꝰ: tūcmiſſi ſunt apl̓i ad qͦs an̄ fuerāt ꝓphete miſſi. Sicut em̄ xp̄c miſſus fuit a patre: vt īuitaret adcenaꝫ: ita ip̄e ſeruos ſuos. apl̓os ſuos miſit: etmittit p̄dicatores vt dic āt nob̓. venite ad cenaꝫquia ꝑata ſūt omnia. Cōſiſtit aūt illa cena ī tribus. ſcꝫ ī beata viſiōe diuinaꝝ ꝑſonaꝝ: ī ſocietate angeloꝝ. ī cōſorcio ſct̄oꝝ. oīa vt hic dicit̉ ſunt ꝑata. Et ceperūt ſe ſimul om̄s excuſare .i. mala oꝑa ſe retrahe̓: qꝛ plus dilexerūtterrena corꝑalia: ꝙͣ celeſtia ſpūalia. Omnesſe excuſant. ſi verbo: ſaltem cogitatu velfacto. Omnes dicit ideſt maiori ꝑte: qꝛ pauciſaluant̉ reſpectiue. Scd̓m Grego. multi vocāt̉ſed pauci veniūt: qꝛ multi per fidē ei ſubiciūt̉male viuēdo eiꝰ cōuiuio ꝯtradicūt. Sꝫ ve nob̓qꝛ ſcd̓m eūdē Gregoriū. ecce homo diues īuitat pauꝑ occurrere feſtinat ad dei īuitamur cōuiuiū: excuſamꝰ. Hominus clemēter om̄s īuitat: ſed venire noluit excuſant: ſic eternuꝫcōuiuiū qd̓ deus rogatꝰ. ſed gratis offert volentibꝰ ſibi ītercludūt. Excuſatio enī iſta ē īdiſpoſitio voluntaria: qꝛ alijcadūt in ſuꝑbiā. alijī auariciā. alij in luxuriaꝫ. Primi ſignāt̉ villam emptā vidētes. Secūdi iuga boū emptaꝓbantes. Tercij vxorē ducētes: omnes iſtiad cenā dominicā ſūt inepti. Und̓ ꝯſequēter excuſantiū cauſe ſubdūt̉ dicit̉. Primus dixit.Uillā emi: nec eſſe habeo exire videre illamCapitulū. lxxxj.Ubi notant̉ ſuꝑhi amatores mūdi: ī quibus ēambicio dignitatū huiuſmodi. ī villa em̄ em̄pta dominacio notat̉ ſuꝑbia: qꝛ ſuꝑbi voluntalijs dominari. Et alter dixit. Iuga boum emiquīqꝫ: eo ꝓbare illa. Ubi ītelligunt̉ auari etcupidi. quīqꝫ ſenſibꝰ terrenis nimis ītenti. inquibꝰ ē cupiditas terrenoꝝ mūdanoꝝ: boues em̄ terrā verſant terrena ſignāt̉. Et aliꝰdixit. Uxorē duxi. id̓o poſſum venire. Ubinotant̉ carnales luxurioſi: delicijs carnis debiti. in qͥbus ē amor voluptatū carnaliū. vxorenī ad voluptatē carnis ꝑtinet. Dicit autē ẜmGaſiliū. poſſum venire: eo ītellectus hūanus vergēs ad hūanas illecebras. debilis ē adagendū diuina. Omnes p̄dicti ſunt īdigni cena nupciaꝝ agni. Un̄ ſūt verſus iſti. Uilla: boues vxor: cenā clauſere vocatis. Mūdus. cura.caro. celū clauſere renatis. Ad iſta v̓o tria vicia reducūt̉ omnia a beatitudine celeſti excludēcia: qꝛ vt ait Iohānes. Omne qd̓ ē in mundoaut ē ꝯcupiſcēcia carnis. aut cōcupiſcēcia oculoꝝ. aut ſuꝑbia vite. Un̄ Augꝰ. O qui ad cenaꝫdei venitis: nolite diligere mūdū. neqꝫ ea que īmūdo ſūt. Amor rerū terrenaꝝ: viſcus ē ſpūaliū pennaꝝ. Quoniā oīa que in mūdo ſunt.cupiſcentia carnis ſunt: cōcupiſcētia oculoꝝ ambicio ſeculi. Cōcupiſcencia carnis. vxorēduxi. cōcupiſcēcia oculoꝝ. quīqꝫ iuga boū emiambicio ſeculi. villā em̄i. Tollamꝰ ergo de medio excuſatōnes vanas malas: et beniamꝰ adcenā: quia ītrinſecus ſaginemur. nos impediat extollēcia. ſuꝑbia extollat. nos teneat curioſitas illicita et auertat a deo. nos īpediat voluptas carnis a voluptate cordiſ. Ueniamꝰ et ſaginemur. Hec Augꝰ. Scd̓m Criẜ.ꝙͣuis videant̉ ratōnabiles excuſantiū occaſiones eſſe. tn̄ hinc diſcimꝰ. et ſi neceſſaria fuerintque detinēt: oībus p̄ma facere ſpiritualia. Excuſat quippe omnis qui plus terrena ꝙͣ celeſtiadiligit: etiā ſi ſe ad celeſtia tēdere dicit. Qd̓ hodie clericis religioſis multis obici poteſt: quicurā et ſolicitudinē tantā habent de terrenis etoībus quibꝰ laici occupant̉: vt nulla differēciainter hos illos videat̉. Un̄ Gregoriꝰ. Sꝫ ecceīter hec penſare poſſumꝰ. Quid ſibi corda nr̄areſpōdeant. Occultis em̄ fortaſſe ſibi cogitatōibus dicāt. Excuſare nolumꝰ. ad illd̓ em̄ ſuꝑnerefectionis cōuiuium: et vocari et venire gratulamur. Loquētes nobis talia mentes noſtreperum dicūt. ſi non plus terrena ꝙͣ celeſtia diligunt. ſi amplius rebus corꝑalibꝰ ꝙͣ ſpūalibus occupāt̉. Hec Gregoriꝰ. Et reuerſus ſeruus nūciauit hec domino. Predicatores exeūtad p̄dicatōeꝫ reuertunt̉ ad dei cōtemplatōemnūciant qͥd egerūt īteriorē ꝯfeſſionē. Tūc iratus pater familias. ſcꝫ xp̄c: cuius familia ſuntomnes angeli. omnes electi fideles. ꝯtra ſue cene cōtemptores. ira affectꝰ ſꝫ effectus: quiapunit vt iratus. nam ſcd̓m Auguſtinuꝫ. ira deieſt vindicta peccati. Et iuſte iraſcit̉ deus de negligentijs hominū: ꝑataꝫ pro eis eterne vite