volente horrea ſua ampliareet nō celeſtia ſapiebat. ſicut t̓reni int̓ qͦs hmōizelus ⁊ ꝯtentio diuidende hereditatis eſſe ſoletUn̄ ⁊ ex hoc ꝯſequenter auaritiā q̄ a deo ſeꝑatſtatim rep̄hendit. ⁊ cauere docuit: dicens tā adturbas ꝙͣ ad diſcipl̓os. qꝛ auaritia ꝯmune vitium ē tā clericoꝝ ꝙ laicoꝝ. tam religioſoꝝ ꝙͣ ſeculariū. tam minorū ꝙͣ maioꝝ. qꝛ oēs auaritieſtudent. Un̄ eos ẜm Bedā. occaſione huiꝰ ſtultipetitoris aduerſos auaritie peſtē: q̄ radix oīmmaloꝝ ē. p̄ceptis ꝑiter ⁊ exēplis minuere ſatagit: dicēs. Cauete ab oī auaritia .ſ. tā interioriꝙͣ exteriori: q̄ ꝯſiſtit in cupidā acqͥſitōne tꝑaliū⁊ tenaci retentōe eoꝝ. Un̄ Beda. Dicit aūt abom̄i. qꝛ nōnulla ſimpliciter ab hoībꝰ geri vidētur: ſꝫ internꝰ arbiter qͣ intentōne fiant qꝛ cernit: diidicat. Uel ẜm Cirillū dicit ab oī .ſ. magna ⁊ ꝑua. Quia nō in habundantia diuitiaꝝcuiuſꝙͣ vita eiꝰ eſt .ſ. ſpūalis ꝑ quā ꝯiūgit̉ deo:qꝛ nō in ſolo pane viuit hō. nec etiaꝫ corꝑalis.qꝛ tꝑalis vita diuitiaꝝ multitudine nō ꝓtenditur. īmo frequēt̉ ex ſolicitudinibꝰ aīarū ⁊ delitijs corꝑm minuit̉. Uita homīs tꝑalis nō cōſiſtit in habūdantia reruꝫ: qꝛ qn̄qꝫ plus minuit̉et abbreuiat̉ in ꝓſperitate ꝙͣ aduerſitate. Uitaetiā ſpūalis nō ꝯſiſtit in habūdantia. īmo frequēter ꝑiclitat̉. Un̄ Chriẜ. Neqꝫ em̄ aīe ſoli: ſꝫip̄i corpori ſūt nociue delitie. eo ꝙ ex forti fit debile. ⁊ ex ſano egrotiuū. ex agili graue. ex formoſo deforme. ex iuuene veteroſum. Un̄ ⁊ Seneca. Poteſt noſtra ꝓuidētia languorē ꝓrogae̓huic corpuſculo moram. ſi voluptates quibusmaior pars perit. poterimꝰ regere ⁊ cohercereHec Seneca. Propter habūdantiā qͦꝫ ⁊ ſuꝑfluitatem ciboꝝ ⁊ potuū. mors plurimū accelerat̉plures em̄ ex repletōne ꝙͣ ex attenuatōne moriuntur. Un̄ dicit ypocras. ꝙ ex plenitudine q̄cunqꝫ egritudines generant̉. Uite etiā paupeꝝnullus ſtruit inſidias. diuites aūt in omī lococibo ⁊ potu timent eas. Un̄ Theophilus. Hocdicit dn̄s refellens auaroꝝ intentones. qui vident̉ coaceruare diuitias qͣſi diu victuri. Sednūquid te opulētia longeuū efficiet? Quid igit̉manifeſte ſuſtines mala. incerte tā quietis? Nādubiū ē an debes attingere ſenium: cuiꝰ graciatheſaurizas. Et ad deteſtandū auaritiam. ⁊ adſuum ꝓpoſitum declarandū inducit ſimilitudinē. Un̄ Theophilꝰ. Dicto ꝙ ex affluentia opuꝫnō ꝓtelatur vitā hūana. ad huiꝰ fidem ꝑabolaꝫſubdit. Homīs cuiuſdā diuitis vberes fructꝰager attulit .i. habūdantes. ⁊ multo plures ꝙͣ ſolito curſu cōſueuit: ⁊ cogitabat p̄ ſolicitudīe. qꝛhabūdantia diuitiaꝝ īducit ſolicitudinē. ⁊ percōſequēs animi anxietatē. qꝛ nō ſupplent indigentiam. Cogitabat inꝙͣ intra ſe dicens. nō extra ſe ꝓferens. ne audiret̉. diues enim auarusoēm hoīem timet: nā ẜm Auguſtinū. videt diuitem. ⁊ eſtimat p̄donem. videt pauperē ⁊ ſuſpicatur furē. Quid faciam. qꝛ nō habeo quo ꝯgregem fructus meos; Anguſtiabat̉ iſte diues exopulētia. infelix in pn̄tibus bonis. infelitior īfuturis. ager em̄ ei nō tam redditus ꝙͣ gemitꝰCapitulum .lxxvij.attulit gͣuiores. ⁊ ſolicitudo nimia creuit ei exauaritia. ⁊ anguſtia. ex ſacietate deſtruaꝫ horrea mea. ⁊ maiora faciam. Nō oportebat eumhorrea dilatare: bene erant horrea parata .ſ.pauperū eſurientiū ventres. ſꝫ nō memīt ꝯmunis nature: nec ſciebat cogitare niſi de ꝯgregatōne tꝑali. nō de celeſti: cuius horrea ſunt pauperes xp̄i. Et illud inquit ꝯgregabo. cū ecōtrario deberet dicere: diſpergam pauꝑibus omīaq̄ nata ſūt mihi .i. ꝓpter me ſolum. vel meo labore. ⁊ bona mea. in quo dicit mendatiū. quia exiniquitate dictum ē meū ⁊ tuum. cū omīa iurenature eſſent ꝯmunia. Bona ſua reputant tēporalia. cum tn̄ homīs vt homo eſt. ſint bonaſpūalia et nō terrena. Unde Gregorius. Nō eſthomīs terrena poſſeſſio: ſꝫ celeſtis. Et Ambro.Nō ſunt bona homīs. que ſecum ferre non poteſt: ſola miſericordia eſt comes defunctorum.Un̄ dixit quidā ph̓us. qui de incendio euaſeratEgo nihil ꝑdidi bona mea mecum ſunt: aīmoem̄ illa porto. nō humeris. Bona noſtra bonainterna ſunt. Vnde Seneca. Sapiens intra ſeomne bonū terminabit. Et dicit idem Senecaꝙ quidam capta patria. ⁊ liberis amiſſis. cumex incendio publico ſolus ⁊ tn̄ beatus exiret. īterroganti victori. nūquid aliqͥd ꝑdidiſſet: nihil inquit ꝑdidi. bona mea mecum ſūt. Et dicam aīme mee .i. animalitati mee. vel mihimetip̄i. ẜm ꝙ totus homo denoīat̉ a parte dignioriAnima mea hn̄s multa bona. īmo habebaturab eis. poſita .i. repoſita ⁊ congregata ad obſeruandū auare. nō ad erogandū libere in annosplurimos. Ubi Cyrillus. Diues igit̉ nō paratꝑmanentia horrea: ſꝫ caduca. ⁊ qd̓ ſtultius ē vite ſibi taxat longitudineꝫ. Sꝫ o diues. fructꝰ qͥdem habes in horreis: ſꝫ ānos plurīos vn̄ poteris ꝯbtinere: Hic arguit̉ hn̄tiū redditus ſibi ſufficiētes rep̄henſibilis detentio. ⁊ collectō ſupraānū eoꝝ q̄ ſingulis ānis redeūt ⁊ innouant̉. Etſubiūgit. Reqͥeſce .ſ. a labore. vbi peſti auaritiepeſtē iūgit deſidie. vt nec ꝓ tꝑalibꝰ deū int̓pelletecce ocietas. ꝯmede. ecce guloſitas. bibe. ecce ebrietas. epulare ſplēdide ⁊ ſuꝑbe. magno delitiarū apparatū. vbi p̄dictis mal̓ etiā laſciuiā ⁊ voluptatē addit. ecce ꝯmeſſatōis celebritas. Hic gͦexpͥmūt̉ qͣtuor mala. q̄ eueīre ſolēt ex diuitiaꝝhabūdātia. Hec fuit iniqͥtas zodome. ſuꝑbia inepulatōe. ſaturitas panis ī ꝯmeſtiōe. ⁊ habūdātia ī ebrietate. ⁊ otiū in reqͥe. Ubi Beda. Cui ſimile ē qd̓ ī eccl̓iaſtico legit̉. ē qͥ locupletat̉ ꝑceagēdo. ⁊ hec ē ꝑs mercedis illiꝰ in eo ꝙ dicit īueni requiē mihi. ⁊ nūc māducabo de bonis meisſolꝰ. ⁊ neſcit ꝙ tp̄s p̄tereat: et relinqͣt oīa alijs.ẜm eūdeꝫ Bedā. nō rep̄hendit̉ iſte diues. ī eo ꝙterrā coluerit. ⁊ fructꝰ ſeruare voluerit: ſꝫ ꝙ oēvite ſue fidutiā ī ſua habūdātia poſuerit. fruc̓tuſqꝫ natos. fructꝰ ſuos ⁊ ſua bona ꝯputās. nilpauꝑibꝰ erogare ꝯſtituerit. iuxta imꝑiū dn̄i dicētis: qd̓ ſuꝑeſt date el̓inā: ſꝫ ſue in futuꝝ el̓inereẜuare ſtuduerit. Sꝫ: vt dīc Baſiliꝰ. dū ī abſcōdito loqͥt̉. eloqͥa eiꝰ examinant̉. vn̄ ſibi rn̄ſa