et mutomalo p̄ncipio. quale ē demoniū: ſꝫ a bono pͥncipio: qd̓ ē ſpūſſāctus. Male gͦ dicitis: qꝛ ego ībeelzehub eitio demonia. Ubi aug. In hoc admonuit nos dn̄s. vt bone arbores ſumꝰ: et bonus fructꝰ habe̓ poſſimꝰ. Ubi em̄ ait. facite arborē bonā et fructū eiꝰ bonū: ē p̄ceptū ſalubrecui obediētia neceſſaria ē. Ꝙ at̄ dicit. facite arborē malā et fructū eiꝰ malū: nō ē p̄ceptū vt faciatis: ſꝫ monitio vt caueatis. hec augꝰ. Deīde qͣſi explanādo et aptādo dictā ſimiſitudineꝫpharizeis: on̄dit falſitatis eoꝝ radicē: radix eīiſta erat īuidia et odiū. qꝛ licet pharizei et legiſꝑiti pͥmo cogͦuerīt xp̄m. tamē qꝛ cepit rep̄hēdere vitia eoꝝ: iō ꝯceperūt odiū et īuidiaꝫ ꝯͣip̄m. ex qͥbꝰ excecati: ceciderūt a pͥma notitia īerrorē. qꝛ talia ꝑuertūt iuditiū rōis rectū. ⁊ extūc īceperūt oīa facta eiꝰ īterp̄tari ī malū: addefamandū ip̄m. Oſtēdit ergo illos eē malā arborē ex mala radice: et malos fructꝰ dare. cū īintētōe cordis eoꝝ malitia habūbet īuidie: dicēs. Progenies ſeu genimīa viꝑaꝝ .i. venenati filij venenatoꝝ iudeorū: qꝛ venenū īuidie exvr̄is parētibꝰ traxiſtis. qͥ ꝑſecuti ſt̄ ꝓphetas exīuidia. et vos ex eadē rōe ꝑſequimini me pr̄eꝫxp̄m et mr̄em eccleſiā: quō poteſtis bona loquicū ſitis mali? Quaſi dice̓t. nō poteſtis de me bona loqͥ īuidia ꝓhibēte: cū eī ſitis arbor mala: n̄poteritis fructū bonū ferre: vtilia quideꝫ alijspn̄t loqͥ: ſꝫ nō meritoria ſibi. Ubi criſ. Nō pt̄ fieri vt alia germina ꝓducāt̉: niſi qͣlis fuerit radix ī terra. Volūtas em̄ hoīm radix eſt: verbaaūt ⁊ oꝑa fructꝰ ſūt volūtatis. Ideo quale corvnuſqͥſqꝫ habuerit: talia et v̓ba loquit̉ ⁊ oꝑa facit. hec criſ. Et iō ſubdit̉. Ex habūdātia eī cordis os loqͥt̉. qꝛ verbū exteriꝰ ē ſignificatiuū interioris ꝯceptꝰ. Quaſi diceret. Cor vr̄m plenūē veneno: et eructuat de pleno. Aꝑte aūt totūītellige .ſ. ꝑ locutōꝫ oris. locutōꝫ cordis ⁊ locutōeꝫ oꝑis. Per oris em̄ locutōem vniuerſa q̄ actu vel cogitatū vel ſermone de corde ꝓferunt̉dn̄s ſignificat. Nā verbū ꝓ facto qn̄qꝫ poni ſolet. Un̄ ÿſaias de ezechia. Nō fuit verbū qd̓ nōon̄deret eis .i. res digna verbo. Ubi criſ. Et vide ad maiorē accuſatōeꝫ maloꝝ. et maiorē laudē bonoꝝ. qd̓ dicit. Ex habūdātia cordis os loquit̉. Id ē cū hō locutꝰ fuerit v̓bū bonū vl̓ malū: ne putes quia tantū boni vel mali habet īcorde: quantū on̄dit in verbo: ſꝫ multo ampliꝰ.Ex habūdātia em̄ boni vel mali q̄ ē in corde ẜmo ꝓcedit. Quod em̄ exterius dr̄: ē ſuꝑeffluētia eius qd̓ intus ē. In qͦ eos vehemēter tetigit. Si em̄ qd̓ dictū ē ab eis ita malū ē. excogita radix verboꝝ ꝙͣ ē magna. hec criſo. Et ideo(vt dicit greg) curandū ē et om̄i cuſtodia mēsẜuādā: nō em̄ an̄ oculos dei trāſuolāt cogitatōes nr̄e. et nulla momēta tꝑis ꝑ animū trāſeunt ſine ſtatu retributōis. Et quia ex habundātia cordis os loquit̉: iō bene ſequit̉. Bonushō de bono theſauro .i. de bona intētōe et volūtate (que ſicut thezaurꝰ abſcōditꝰ latet īteriusin mēte) ꝓfert bona cogitatōis. locutōis ⁊ oꝑisCapitulum. lxxiij.et malus hō de malo theſauro ſuo ꝓfert mala.qꝛ ꝯͣrie cauſe habēt ꝯtrarios effectꝰ. Ac ſi dicatUos mali eſtis. ideo de theſauro cordis vr̄i nōniſi mala ꝓfertis. ẜm gloſā. theſaurꝰ cordis eſtintētio. ex qua deꝰ iudicat oꝑa. vn̄ aliqn̄ minora maiorē et maiora minorē habeāt mercedeꝫSepe em̄ maiora ī genere minori fiūt caritateet ecōuerſo. ſicut ſepe aliquis maiori caritatedat elemoſinā. ꝙͣ alius cātat miſſaꝫ: ideoqꝫ hicmagis meret̉ de elemoſina ꝙͣ ille d̓ miſſa. Vndepauꝑcula vidua dādo duo minuta. parificataē diuiti zacheo. qꝛ deus nō penſat quantū: ſedex quāto. De p̄dicta ſimilitudine arboris ⁊ aliis iā tactis. habes etiā ſupͣ circa finē ſermōisdn̄i in monte. vbi plura de his videri poteris.Poſtꝙͣ aūt ꝓceſſit ꝓbando et arguendo: conſequēter ꝓcedit cōminādo. ne credāt ꝑuū vitiūmale loqͥ: et mala verba nō puniri. Ita gͦ malus ꝓfert mala verba: q̄ quidē n̄ ſūt ꝑuīpēdēdaqm̄ de omni verbo otioſo non tm̄ ꝑnitioſo reddēt homines rōem. qd̓ erat valde difficile. quialocuti ſūt ſine ratione: vel reddēt rōꝫ .i. ſoluētī die iuditij penā: qd̓ iuditiuꝫ erit terribile. qͥaſine ſpe benie. Si at̄ dr̄ ꝙ verbū otīoſū ē. quodrōe vacuū eſt: gͦ de eo n̄ debet queri. nec pt̄ rōreddi: reſpondendū ꝙ licet otioſū ſit ratōne vacuū: tamē qꝛ verbū debuit habe̓ ratōeꝫ. ideo deip̄o exigit̉ rō .ſ. obmiſſionis rōnis. Et ex hocpatet ꝙ lōgemagis verbū nociuū et criminoſū acriter puniet̉: et reddet homines in die iuditij cōdemnabiles: quale ē v̓bū eoꝝ. quo oꝑaſpirituſſācti calūniabāt̉ et blaſphemabāt: dicētes. in beelzebub eicit demonia. Et ē ſēſꝰ ẜmhiero. Si otioſū verbū nō ē abſqꝫ ꝑiculo eiusqui loquit̉. et in die iuditij reddet vnuſqͥſqꝫ rationē ſermonū ſuoꝝ. quātomagis vos reddituri eſtis rationē calūnie vr̄e; Caueāt gͦ ſibi d̓tractores. oꝑa ꝓximoꝝ minuētes vel īfamātes: dicendo illa eē facta in ȳpocriſi. vel ꝓ vana gloria. vel aliqͦ īdebito fine: et ita in beelzebub demonioꝝ principe. Si em̄ ita iudicat dn̄s d̓ verbo otioſo. quātomagis de nociuo et crimino ſoUt aūt dīc hiero. otioſū verbū ē. qd̓ ſine vtilitate loquētis dr̄ et audiētis: ſi obmiſſis ſerijs. derebus friuolis loquamur: et fabulas narremʳantiquas. Ceteꝝ qui ſcurrilia replicat: et cachinnis ora diſſoluit. et aliqͥd ꝓfert turpitudinis: hic nō otioſi ſermonis: ſꝫ criminoſi tenebit̉ reus: ideoqꝫ ī verboꝝ pondere probatō cōſiſtit humane vite. Et iteꝝ. Quicquid nō edificat audiētes: in periculū vertit̉ audientiū. Etorigenes. Inanis eſt omnis ſermo. in quo nōē intrinſecus aliquid pro deo vel ꝓ dei mandato. Unde etiam greg. Ocioſū verbū ē. quod autratōne iuſte neceſſitatis. aut intentōe pie vtilitatis caret. Et ſi de verbo otioſo et cogitatōeminutiſſima reddenda eſt ratio in die nouiſſīopenſandum eſt quanta peccata ſequantur ml̓tos. Sic enim deus vniuſqͥſqꝫ vias conſiderat.ſic greſſus enumerat: vt nec minutiſſime cogitationes. aut tenuiſſima verba que apud nos
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten