De demoniacogentiam ſiue in futuro. ſi ī malo ꝑſeueraueritvt tolerabiliorē ſentiat penā. Qui v̓o ex malitia peccāt: eoꝝ delictū nullā excuſatōeꝫ habꝫet iō pena eoꝝ remiſſionē habe̓ nō debet: quiaſi penituerīt ī hoc ſeculo: plena ſatiſfactōe ml̓ctādi ſūt: ſi n̄ penituerint. plena dānatōe ī futuro ſeculo: nō qꝛ penitētibꝰ venia deneget̉: ſedqꝛ pleno peccato: plena retributio debeat̉. hecbernh̓. Spūs gͦ blaſphemie nō remittet̉ homīnō ꝙ ei neget̉ r̄miſſio ſi peniteat: ſꝫ qꝛ hic blaſphemꝰ. exigētibꝰ malis meritis. ſicut nūꝙͣ adremiſſionē ita ad penitētiaꝫ ꝑuēturꝰ ē. Un̄ aitiohānes. Eſt peccatū ad morteꝫ nō ꝓ illo dicovt roget qͥs. ẜm grego. Peccatum ad mortē: ēpeccatū uſqꝫ ad mortē: ꝓ qͦ nō ē rogandū. quiaſcꝫ peccatuꝫ qd̓ hic nō corrigit̉: eiꝰ venia fruſtra poſtulat̉. Peccatū gͦ ī ſpiritūſanctū: ē obſtinatō vel ꝑtinatia mētis ī neqͥtia obdurate:ꝓcedēs ex p̄ſūptōe vel deſperatōe. Qui em̄ p̄ſumit de miſericordia dei. ꝓmittēs ſibi importunetatē. putās ita deū peccata īpunita relinq̄re: eoīpo obſtinat̉ .i. ꝑtinaciter ī peccato obdurat̉. peccata peccatis ſuꝑaddēs: et ita peccat ꝯͣ iuſtitiā ſpūſſācti. qͥ ita miſericors ē ī iuſtitia. ꝙ ē ⁊ iuſtus ī miſericordia: qͥ oleū habꝫcū vino: et viceuerſa. Qui aūt ꝓpter magnitudinē ſceleris deſꝑat d̓ miſericordia d̓i. tanꝙͣ magnitudo peccati ſui excedat magnitudinē miſericordie dei: inde obſtinat̉. peccata peccatisſuꝑaddēs. de peccato ī peccatū. effrenata libertate ruēs. quouſqꝫ ad cumulū dānatōis veīatSꝫ ꝙͣuis tota etiā trinitas peccata remittat.hmōi tn̄ peccatū iō ſpecialiter attribuit̉ ſpūiſancto: quia ſpirituſſāctꝰ amor ē patris et filijet benignitas vtrorūqꝫ. Qui aūt deſperat vel p̄ſumit: ſpecialiter facit illi īiuriā. cuiꝰ benignitati attribuitur r̄miſſio peccatoꝝ. qꝛ putat eūīmiſericordē vel īiuſtū. qꝛ ſicut ex miſericordiapeccata remittit: ita ex iuſtitia ea impunita n̄relīquit. Male gͦ de iuſtitia vel miſericordia ſpirituſſācti ſentit. qͥ deſperat vl̓ p̄ſumit. Sic ut gͦmorbꝰ īcurabilis dr̄. qͦ directe tollit remedia. ꝑq̄ expellit̉ morbus et curat̉: vt cū tollit virtutē nature. vel viriū naturaliū: deꝰ tn̄ qͥ ē ſuperom̄ia pt̄ curare eū: ſic peccatū ī ſpiritūſanctūꝯtēnit et excludit illa ꝑ q̄ peccatū debet curariet vitari: vt timorē diuine iuſtitie. ⁊ ſpeꝫ venieet hmōdi: et ſic ex ſui natura dr̄ irremiſſibile:deꝰ tamē ſua benignitate om̄e peccatū penitentibꝰ remittit. Un̄ dr̄ irremiſſibile. qͣſi de difficiliet vix remiſſibile. De hac materia ſic dicit augꝰ. Dico caritati veſtre: forte ī oībꝰ ſāctis ſcripturis nulla maior queſtio nulla difficilior inuenit̉. ī eo ꝙ ait: qͥ blaſphemauerit ī ſpiritumſāctū: nō habet remiſſionē īeternū: nō quocūqꝫ mō blaſphrmauerit: reus erit huiꝰ remiſſibilis delicti: ſꝫ modo quodā. queꝫ nos quere̓ atqꝫītellige̓ voluit: qͥ hāc ſentētiā verā terribilemqꝫ depromſit. In ſpiritu em̄ ſācto qͦ ī vnuꝫ deippl̓us ꝯgregat̉: eicitur ſpūs īmūdus: qͥ ī ſeip̄mdiuiſus dicitur. Contra hoc donum gratuitū.cecocontra iſtam d̓i gratiā loquit̉ cor impenitensIp̄a gͦ īpenitētia ē ſpūs blaſphemie. q̄ n̄ remittet̉. neqꝫ ī hoc ſeculo: neqꝫ ī futuro. Cōtra ſpiritū eī ſanctū. qͦ baptizant̉. quoꝝ peccata oīadimittuntur: et quā accepit eccleſia vt cui dimiſerit peccata: dimittant̉ ei. verbū valde malū et nimis impiū. ſiue cogitatōe ſiue etiā lingua ſua dicit: quē pacīa dei cū ad penitētiamadducat: ip̄e ẜm duritiā cordis ſui ⁊ cor īpenitēs thezaurizat ſibi irā ī die ire et reuelatōis iuſti iuditij dei. qͥ reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑa eiꝰ. hecgͦ omnino impenitētia: nō habet remiſſioneꝫneqꝫ ī hoc ſeculo neqꝫ ī futuro: qꝛ penitētia impetrat remiſſionē ī hoc ſecl̓o. que valet futuroSꝫ iſta impnīa. vel cor impenitēs. ꝙͣdiu quiſqꝫ in hac vita viuit. nō pt̄ iudicari: de nullo eīdeſperādū ē. ꝙͣdiu paciētia dei ad pnīam adducit nec de hac vita rapit impiū. qͥ nō vult mortē impij. quātū vt ꝯuertat̉ et viuat. Iō aūt oēꝓrſus peccatū et blaſphemia remittet̉ hoībꝰ:qꝛ vbi hoc peccatū nō fuerit cordis impenitentis ꝯͣ ſpiritūſanctū. qͦ ī eccl̓ia peccata ſoluūt̉.cūcta alia dimittūt̉. Quō aūt hoc dimitteturqd̓ etiā remiſſionē impedit alioꝝ: Omnia gͦ dimittūt̉ eis: ī qͥbus hoc nō ē qd̓ nūqͣ dimitteturIn qͥbus aūt ē. qm̄ hoc nūꝙͣ dimittit̉. nec aliadimittūt̉. qꝛ omniū remiſſio vinculo iſtiꝰ īpedit̉. Ideo peccatuꝫ omne atqꝫ oīs blaſphemiadimittet̉ hoībꝰ ī hac ꝯgregatōe: quā ī ſpūſācto⁊ nō aduerſū ſeip̄m diuiſio ꝯgregat xp̄c. Ip̄iꝰat̄ ſpūs illa blaſphemia. qua fit vt corde impenitēti huic tāto dono dei. uſqꝫ ī finē vite iſtiꝰ reſiſtat̉: nō remittet̉. Unū gͦ ſuffugiū ē. ne ſit irremiſſibilis blaſphemia. cor impenitēs caueatur: nec aliter pnīa ꝓdeſſe credat̉. niſi vt teneatur eccl̓ia vbi remiſſio peccatoꝝ dat̉: et ſocietas ſpūs ī pacis vīculo cuſtodit̉. hec auguſti.Deīde ad reuellēdū et corrigēdū pharizeoꝝerrorē. īducit ſnīaꝫ ſub ſil̓itudīe arboris. oſtendēs ꝙ miracula ſua nō ſūt a v̓tute maligna etdÿabolica: ſꝫ a v̓tute bona ⁊ dīna. Un̄ dīc. autfacite arborē bonā et fructū eiꝰ bonū: aut facite arborē malā ⁊ fructū eiꝰ malū. Loqͥt̉ vulgarit̉. facite .i. dicite: ẜm ꝙ dr̄ iſte facit bonuꝫ. .i.dīc. Arbor at̄ hic accipit̉ pͥncipiū ip̄oꝝ oꝑum⁊ fructꝰ ip̄a oꝑa. Inter arborē v̓o et fructū ſꝑē ſimilitudo. qꝛ arbor bona ſemꝑ fructū bonū⁊ arbor mala fructū malū ꝓducit. gͦ qꝛ oꝑa miraculoſa q̄ xp̄c faciebat n̄ erāt mala et bana.ſic q̄ fiūt arte magica: ſꝫ erāt bona et ſalubriaꝯcludit ꝙ pͥncipiū ꝑ qd̓ talia faciebat erat ſanctū et bonū. Quaſi dice̓t. Cōſiderate fructū arboris bone ⁊ fructū arboris male. vt ex fructucognoſcatis vtrū ſit bona an mala: qꝛ ex fructu arbor cogͦſcit̉. Sil̓iter ꝯſiderate opꝰ actoris. vtꝝ ſit bonū an malū: qꝛ opꝰ bonū ꝓcedita bono pͥncipio. ⁊ malū a malo ⁊ ſic ex boītateoꝑū q̄ ego facio poteſtis ꝑpēde̓. ꝙ v̓tꝰ ꝑ quā eafatō: n̄ ē mala ſꝫ bōa ⁊ ex oꝑbꝰ q̄ fiūt ꝑ artē magicā. cū ſit mala ⁊ vana ꝑtis ꝑpēde̓ qͥ fiūt v̓tute maligͣ. opꝰ gͦ eitiēdo d̓moīa cū ſit bonū n̄ ē a