De mancointelligit: omniū ſenſuū blādimēta ꝯtēpnit. Sigͦ ſic hodie fieret. ꝓut tunc diſcipuli et ī primaetate ꝯmuniter hoīes faciebāt. nō indigeremꝰapparatu reꝝ. nec ſuppellectili varia ⁊ pompoſa. in qͥbꝰ genꝰ hūanū eſt īextricabiliter intricatū. Un̄ Criẜ. Ubi em̄ coquoꝝ ars vtilis ē nobisNuſꝙͣ. Sed ⁊ valde īutilis ⁊ nociua. et corpori⁊ aīe nocens: ⁊ mater ē vniuerſaꝝ egritudinuꝫ⁊ paſſionū: ⁊ laſciuiā ⁊ multa munificētia īducit. Unde ⁊ Seneca. Si audire hūanū genꝰ voluerit. tam ſuꝑuacuū ſciet ſibi coquū eſſe. ꝙͣ militē. Nō deſiderabis artifices: ſi queris naturā.Simplici cura ꝯſtāt neceſſaria: in delicijs laborat̉. Unde etiā Boheciꝰ. Si de eo ꝙ nature ſatis ē replere īdigentiā velis: nihil ē ꝓpter qd̓ fortune affluētiaꝫ appetas: paucis em̄ minimis qͣꝫnatura ꝯtenta eſt. Cuiꝰ ſacietatē ſi ſuꝑfluis vrgere velis. aut īiocundū qd̓ īfuderis aut noxiūerit. Ꝙͣmodicis aūt natura contenta ſit. on̄ditSeneca. qͦ dicit. Panē ⁊ aquā natura deſiderat.nemo ad hec pauꝑ ē. Et Lucanꝰ. Diſcite ꝙͣ ꝑuo liceat ꝓduce̓ vitā: ⁊ qͣntū natura petat fluuiū cererēqꝫ. Si v̓o iſtis famē ꝓ ꝯdimento ⁊ ſalſa addideris: miro modo ſapida reꝑies. que ſinehac īſipidā vident̉. Un̄ Bern̄. Prudēter ſobrieqꝫ ꝯuerſāti: ſatis ē ad omnē ꝯdimētū ſal cū fame. Qua ſola nō expectata neceſſe ē alias atqꝫalias. de neſcio qͥbꝰ ſuccis extraneos ꝯfici ꝑmixtiones. q̄ videlicꝫ ⁊ palatū reparēt. gulam ꝓuocēt. excitēt appetitū. hec Bern̄. Igit̉ (vt dicit ſeneca) voluptatibꝰ reſiſtamꝰ: qꝛ faciliꝰ nō r̄cipiuntur ꝙͣ exeūt. Et iteꝝ. Proice quecūqꝫ cor tuūlaniāt. voluptates p̄cipue extirpa. ⁊ inimiciſſimas habe more latronū q̄ in hoc nos amplectūtur. vt ſtrāgulēt. Et vt idē dicit. ad rabiē cogūtvenire delicie. vt quicqͥd nō ex volūtate rn̄det:iram euocet. Ad debellādū aūt voluptates. ml̓tum valet fugere eaꝝ occaſiones. Un̄ Seneca.Debellāde ſunt ī pͥmis voluptates: ⁊ nihil delicate nihil molliter faciēdū. his cogitatōnibꝰ intentū loca ſeria ſanctaqꝫ elige̓ oportet. Effeminat animos amenitas nimia. nec dubie aliqͥdad corrūpendū vigorē regio poteſt. Sed qͥdamexcuſātes ſe dicunt qꝛ debiles ſūt: et qꝛ aſſuetiscarere nō poſſūt. Quibꝰ ibē ſeneca rn̄det: dicēsOccurres hoc loco mihi illa voce. Nimis durap̄cipis: nos homūciones ſumꝰ. oīa nobis negare nō poſſumus. Scis quare nō poſſumꝰ iſta?qꝛ nos poſſe n̄ credimꝰ. Nolle ī cauſa ē: n̄ poſſep̄tendit̉. Et iteꝝ. Moleſtū ē inqͥs carere aſſuetis voluptatibꝰ: abſtinere cibo. ſitire. eſurire.Hec pͥma abſtinētia grauia ſūt. deinde cupiditas relāgueſcit: inde moroſus ē ſtomachꝰ. indeqͥbꝰ fuit auidꝰ tibi odiū ē: deſideria ip̄a moriūt̉.Nō eſt acerbū carere eo ꝙ cupere deſieris. Quēadmobū ꝑnicioſior ē hoſtis fugiētibꝰ. ſic omneincōmodū magis inſtat cedēti ⁊ auerſo. hec ſeneca. Expedit aūt vt nōſolū ī delicatis: ſedētiāin vilibꝰ eſcis ꝯcupiſcētia īordinata vitet̉. ad cauendū murmur. quo beꝰ multū offendit̉. UndeAugꝰ. De nulla re magis deū offēdiſſe ille pomanum aridampulꝰ dictꝰ ē. ꝙͣ ꝯtra deū murmurādo. Sꝫ vt ſciremꝰ nō dei creaturā eē culpabilē. ſꝫ īordinatā cupiditatē nō ꝓpt̓ porcū. ſꝫ ꝓpt̓ pomū mortē primꝰhō īuenit. ⁊ eſau pͥmatus ſuos. nō ꝓpt̓ gallinamſed ꝓpt̓ lenticulā ꝑdidit. Et iteꝝ. Daniel iō virdeſiderioꝝ appellatꝰ ē. qꝛ panē deſiderij nō comedit. ⁊ potū ꝯcupiſcētie nō bibit. qꝛ magis xp̄mꝙͣ epulas deſiderabat Hec Augꝰ. Et nōſolū corporis. ſꝫ et animi voluptates ſūt debellāde. qꝛ vtdicit Gregꝰ. Incaſſū caro atterit̉. ſi a pͣuis ſuisvoluptatibꝰ animꝰ nō refrenat̉. Tu gͦ hoc exemplo diſcipl̓oꝝ animatꝰ pauꝑtatē totis āplectereviribꝰ q̄ ſic emicuit ī p̄fatis mūdi pͥncipibꝰ. ⁊ ſimiliter ī dn̄o ih̓ū ⁊ ſua mr̄e: ⁊ ī om̄ibꝰ q̄ voluerūt eos ꝑfecte imitari. Spū aūt eā ꝯplectere. ⁊cordedilige: qꝛ al̓s meritoria nō eſſet. Laudabile qͥdē nō ē pauꝑem eē. ſꝫ ī pauꝑtate pauꝑtatēamare: ⁊ pauꝑtatis īopias ꝓpt̓ xp̄m gaudēter ⁊hÿlarit̓ ſuſtine̓. Prohdolor: qꝛ multi de pauꝑtatis ſolo noīe gloriāt̉. Sꝫ qͦ pacto. vt eis penitꝰnihil deſit. Dicūt ſe amicos dn̄e pauꝑtatis. ſedpauꝑtatis ſodales ⁊ amicos fugiūt toto poſſe:ſcꝫ famē. ſit ī. frigꝰ. defectꝰ. ꝯtēptū. deſpectum. ⁊hmōi. ⁊ vt dicit Bern̄. volūt eſſe pauꝑes ſine defectu. hūiles ſine deſpectu. paciētes ſine ꝯtumelijs. Tu v̓o nunꝙͣ ꝓ aliqua re ip̄am pauꝑtatē ledere velis: ⁊ nihil oīno vltra neceſſitatē habeasvel habe̓ deſideres. Et ſi queris q̄ ſit illa neceſſitas. Rn̄deo tibi: ꝙ qͣntointimiꝰ pauꝑtatē dilexeris. tāto ſubtiliꝰ de neceſſitate iudicab̓. Illa nāqꝫ neceſſaria ſūt nobis. ſine qͥbꝰ eē nō poſſumꝰ.Uide gͦ ea ſine qͥbꝰ ꝯmode potes eē ⁊ illa nec habere. nec appete̓. nec ꝓcurare. nec a ſpōte dātibus reciꝑe. Un̄ Seneca. Circūcide ſuꝑflua: et īartū deſideria tua ꝯſtrīge. Cōſidera tecū qͣntumnatura poſcat. nō qͣntū cupiditas expetat. Impone ꝯcupiſcētie frenū: oīa q̄ ſūt blādimēta reice Hec Seneca. Sꝫ multi ī iudicādo d̓ neceſſarijs ⁊ ſuꝑfluis decipiūt̉: ⁊ ſuꝑfluis tāꝙͣ neceſſarijs vtūt̉. Un̄ Augꝰ. Multa nos ī facultatibusnr̄is ſuꝑflua habe̓ ꝓbamur. ſi neceſſaria ſola retineamꝰ: nā vana q̄rētibꝰ nihil ſufficit: ⁊ alioꝝquodā modo retētor ē. qͥ ꝓ futura pauꝑibꝰ īutiliter habet. Un̄ et Seneca. Ꝙͣmulta ſuꝑuacuaeſſēt nō ītelleximꝰ. niſi deeſſe ceperīt. Tota mihi vitā mētit̉. neceſſaria īdicat: qͦrū magna ꝑsſuꝑuacua ē. que ſi quādoqꝫ neceſſitas abſtulit n̄ſentimꝰ ablata Hec Seneca. Nōſolū aūt ſuꝑuacua: ſꝫ ⁊ neceſſaria ſūt qn̄qꝫ ꝯtēpnēda. Un̄ iteꝝSeneca. Nō te laudes: ſi ꝯtempſeris aureos lectos. ⁊ gemmeā ſuppellectilē. que eſt em̄ virtusſuꝑuacua ꝯtēpnere? Tunc te admirare. cū contēpſeris neceſſaria. Nō magnā rē facis ſi viuereſine apparatu potes. tūc te mirabor. ſi ꝯtempſeris etiam ſordidū panem: ſi tibi ꝑſuaſeris herbam. vbi neceſſe ē n̄ pecori tm̄: ſed homī naſci.Et notandū ꝙ abſtractō a rebꝰ mūbanis. ẜmBernhardū. ſit tribus modis. Primus modusꝙ quis ſolum in neceſſarijs contentetur. ⁊ tanꝙͣ aduenam et peregrinum ſe reputās victu etveſtitu ꝯtētus. graue exiſtimet alijs onerari. qꝛ