De filioꝯtigit iuxta puteū ſuꝑ nudū locū. q. d. ẜm Criſoſ. nō ī throno aut puluīari. ſꝫ ſīpl̓r iuxta puteū: ⁊ vt ꝯtīgebat ſuꝑ t̓rā. Sepe fatigatꝰ c̄ dn̄sih̓s: ⁊ tota vita ſua ī pauꝑtate ⁊ labore fuit. vnde pͣs ī ꝑſona ip̄ius. Pauper ſum ego ⁊ ī laboribus a iuuentute mea. Unde Criẜ. Xp̄c igit̉ īſamariā accedens facilē ⁊ delicioſā vitā abijciens: laborioſam v̓o ⁊ ſtrictā ſequens: nō ſubiugalibꝰ vtit̉. ſed ita balide et difficulter īcedit vtex itinere fatiget̉. Ex hoc vbiqꝫ erudit ſe oꝑatorē eſſe: ⁊ nō ſuꝑflua pete̓. ⁊ nō multis indigereIta .n. vult a ſuꝑfluis alienos nos eē: vt ⁊ ip̄orū neceſſarioꝝ multa abſcīdamus a nob̓. Propterea dicebat. Vulpes foueas hn̄t ⁊ volūcresceli habitatōnes: filiꝰ aūt hoīs nō habet vbi caput reclinet. Propterea ⁊ ī mōtibꝰ ꝙͣpl̓imū cōuerſat̉: nō ſolum ī die. ſꝫ ⁊ ī nocte ⁊ in deſertisHec Criẜ. Cōſidera etiam. qꝛ diſcipuli nō deferebant victualia. ſed hora comedēdi īſtāte ibāt ad ꝯꝑandū ea. vn̄ Criẜ. Hiſcimꝰ aūt dn̄i nōſolū circa itinera validū robur. ſꝫ etiā circa cibaria negligētiā. Non .n. diſcipl̓i eiꝰ defebāt victualia ſꝫ viaticl̓a: ⁊ on̄dit hoc aliꝰ euāgeliſta:dicēs. cū de ferm̄to phariſeoꝝ eis loq̄ret̉. qͦniaꝫ illi eſtimarūt qꝛ panes nō portauerūt: et cūeſuriētes īducit ⁊ īcidētes ſpicas ⁊ ꝯmedētes. ⁊cū dicit eū ad ficū ꝓpter eſuriē veniſſe: nihil aliud ꝑ oīa nos erudit. ꝙͣ hoc .ſ. contemnere vētrēet non ſtudioſā eius eſtimare eſſe mīſtratōem.Intuere equidē eos ⁊ hic. neqꝫ deferentes vtiqꝫquid: neqꝫ qꝛ non portabant. ſtatī ab īitio dieihuiꝰ ſolicitos: ſed ẜm tempus ẜm ꝙ omnes pulmentū accipiūt eſcas ꝯꝑantes: ſed nō vt nos qͥmox ē lectulo ſurgētes p̄ alijs hec ītendimꝰ. coquos ⁊ mēſe poſitores vocātes. ⁊ cū multo hocſcrutātes ſtudio: ⁊ poſt illa ita alia tāgētes. ſecularia an̄ ſpūalia faciētes ⁊ q̄ ſuꝑuacauea habe̓ oportebat. vt neceſſaria honorātes. ꝓpt̓ hocoīa ſurſū ⁊ īferiꝰ ſūt. Contrariū .n. oporte̓t omniū ſpūalium multā faciētes ratōeꝫ. Poſtꝙͣ cōpleuerimꝰ illa tunc tāgere hec. hec Criẜ. Ambulauit ergo xp̄c ſine equis vſqꝫ ad laſſitudinēſine expenſis uſqꝫ ad eſuriē: ac ſine ẜuitoribꝰ ⁊pompis uſqꝫ ad mīſtratōnem. Conſpice etiamquō nō dedignat̉ cū neglecta ⁊ alienigena muliere loqͥ: monſtrās ꝙͣmitis ꝙͣqꝫ humil̓ ſit. Nōdeſpicit ꝑſonas viles ⁊ humiles tales .n. īterdūcapiunt archana ſalutis. pluſꝙͣ diuites ⁊ nobiles. Itē ꝯſpice quō ītētꝰ erat ſtudio ſpūali. qꝛ cūeſſꝫ tp̄s comedēdi voluit tn̄ differre. vt ītende̓tp̄dicatōi ⁊ diſtulit refectōeꝫ corꝑis acciꝑe. Nolēs comede̓ anteꝙͣ ill̓ de ciuitate p̄dicaret. ꝙͣuisiā eſſet hora ſexta ⁊ ip̄e etiā ex itine̓ fatigatuseſſet. volens pͥus intendere cōuerſioni ſamaritanorum et oꝑari ea que erant ſpūs ꝙͣ ea queerant corꝑis ꝙͣtumcūqꝫ tunc īdige̓t. In qͦ dāsexemplū alijs ſimil̓r faciēdi. on̄dit verbo et facto quātū p̄dicator euāgelij debet eſſe ſolicitꝰ deſalute hoīm ⁊ poſtpone̓ om̄e aliud negociū: etꝙ hō debet eſſe magis ſolicitꝰ de ſui ꝓximi ſalute ſpūali. ꝙͣ de ꝓpria nccͣitate corꝑali. Itē con-reguliſpice quō fatigatꝰ ⁊ famelicꝰ ſedet ī terra nudanō ſuppoſito puluinari: ⁊ reficit̉ cū diſcipul̓ ſicut aliqͥs pauꝑ de ppl̓o ꝯmuni. nec ad magͣ hoſpitia ī ciuitate declīat ſicut nos miſeri. Nō .n.legit̉ ꝙ cītatē tūc ītrauerit. ne ſibi ꝯtͣriꝰ eēt qͥ diſcipul̓ dixit. ⁊ ī ciuitates ſamaritanoꝝ ne ītraueritis. Nec credas ꝙ ſola hac vice̓ ī t̓ra comedit. dn̄s humil̓ ⁊ amator pauꝑtatis: ſed ſepe cūibat ꝑ mūdū. comedebat extra ciuitatē et villāad aliquē riuū vel fōtē. ꝙͣtūcūqꝫ fatigatꝰ foret⁊ afflictꝰ. Nō hēbat cara et exqͥſita cibaria. nōoaſa dr̄ſa vl̓ curioſa. nō p̄cioſa ⁊ delicata vinaſꝫ hēbat aquā purā de ip̄o fōte vel riuo q̄ vineas fecūdat ⁊ panē tāꝙͣ pauꝑ ſedēs ī t̓ra hūiliterꝯmedebat. qͥ eſcā om̄i carni mīſtrat. Cōꝑate̓ ſibi. qꝛ vides eū fatigatū ⁊ ſic huīliatū. ac ſuſtentatōe cibi ⁊ potꝰ corꝑalis indigētē. ⁊ ſic ceterosde ppl̓o his vtentē. Vnde Augꝰ. Eſuriuit qͥ om̄spaſcit. ſitiuit qͥ eſt fons ſitientiuꝫ. fatigatꝰ ē exītinere qͥ viam nobis fecit ī celum. Orato.Omīe ih̓u xp̄e diues oīm bonoꝝ ⁊ largitor opulentiſſime: da mihi fatigato īhuiꝰ vite itinere cibū ⁊ potū vt reficiara te. Fōs vite ⁊ oīm grāꝝ vb̓rīe cor meū ab vb̓tate voluptatis tue īeb̓a. vt obliuiſcat̉ oīa iſtatrāſitoria. paīs viuꝰ qͥ nūꝙͣ deficis: da mihi hūccibū ſpūaleꝫ vt tuā ī oībꝰ faciā volūtatē. maneapd̓ me duos dies: qͣtenꝰ duo p̄cepta caritatisduorumqꝫ teſtamentoꝝ fidē me amare facias ⁊obſeruare: ac tercia die .ſ. gl̓e apud te ſꝑ maneDe filio regl̓i ſanato. Ca. LXIII. Fre Amē.Einde pꝰ duos dies quibus dominus ih̓s manſit apud ſamaritanos. exijt inde. ſcilicet de ſamaria ꝯfirmatis ſamaritanis ī fide: ⁊ abijt ī galileā vbi fuerat nutritꝰ. ꝑ quod ſignificatur. ꝙ ī fine ſeculi confirmatis gentibꝰī fide ⁊ veritate: reuertetur ad iudeos ꝯuertendos. venitqꝫ iterum in chana galilee vbi in nuptijs fecit aquaꝫ vinū corā diſcipul̓ ſuis. Et cūqͥdam regulus cuiꝰ filiꝰ īfirmabat̉ capharnaūaudiſſet ih̓m ad partes ſibi vicinas adueniſſe:abijt ad eum ī chana vbi eū nouerat eſſe. et rogabat eū vt deſcēderet .ſ. ī capharnaū que eratin baſſo reſpectu loci ī quo ih̓s erat. et ſanaretpreſentialiter filium eius quem diligebat: quaſi nō poſſet ſanare niſi pn̄s eſſet. Scd̓m Theophilū iſte regulꝰ interfuit miraculo facto ī nuptijs quādo xp̄c aquā ī vinuꝫ mutauit: qꝛ tunccredidit. ſed tamē xp̄i diuinitatē ꝑfecte non cognouit. Dicit̉ aūt regulꝰ multipl̓r. vno mō paruꝰ rex qͥ ꝑuo p̄eſt regno. ⁊ hoc mō nō accipit̉ h̓qꝛ tūc tꝑis nō erat rex ī iudea. romani .n. volētes frāge̓ iudeoꝝ ſuꝑbiā. abſtuler̄t ab eis r̄giadigͥtatē. regnū iudee ī. iiij. tetͣrchias diuidētes.ad p̄cauēbū eoꝝ r̄belliōꝫ. Alio mō ẜm criẜ. dꝫr̄gulꝰ aliqͥs de ſtirpe r̄gia ſeu gene̓is exn̄s r̄gal̓nec hoc mō accipit̉ h̓. Tercō mō dr̄ aliqͥs r̄gl̓sregū official̓: ⁊ iſto mō accipit̉ h̓. qꝛ erat officialis imperatoris deputatus ad cuſtodiā galilee