Attendite a falſis prophetisiuſtitia p̄ſſuras nō ſuſtinēt. Sꝫ vt dicit Augꝰ.Ueſtim̄ta religioſa ſine bonis oꝑbꝰ nōſolū remediū hr̄e n̄ poterūt. ſꝫ etiā iuſtū dei iuditiū ſuſtinebūt. vt eī dīc Seneca. Malꝰ vbi bonū ſe ſimulat tūc peſſimꝰ ē. Igit̉ vt idē Seneca dīc. qͥsſis int̓eſt nō qͥd hēaris. Dein̄ ꝓbat. qd̓ ꝓpoſuitexēplo ꝑticulari. qꝛ ſpine ⁊ tribuli. ac vitis ⁊ ficulnea cogͦſcunt̉ diſtīcte ex fructibꝰ diuerẜ. gͦ⁊ hoīes. Nō eī colligūt d̓ ſpinis vuas. aut de tribul̓ ficꝰ. Ubi Criẜ. Qd̓ v̓o dīc hmōi ē. Nihil hn̄tmāſuetū. nihil mite. nihil dulce. uſqꝫ ad pellemſūt oues. iōqꝫ facil̓ ē cognitio. vt neqꝫ d̓ ꝯtīgētidubites Hec Criẜ. Noīe ſpine p̄t intelligi carnalis ꝯcupīa. q̄ ſꝑ arbet. ⁊ nūꝙͣ ꝯſumit̉. noīe t̓buli ſpūal̓ malitia. q̄ plena ē pūctōibꝰ pct̄oꝝ. noīevue feruor vite actīe. noīe ficꝰ dulcedo vite ꝯtēplatīe. Ex ꝯcupīa gͦ carnis nō colligit̉ bona actō: q̄ reqͥrit corpꝰ ſpūi obediēs ⁊ ſubiectū. necde malitia cordis ꝯtēplatio q̄ reqͥrit cor deuotū⁊ pacificū. qꝛ ī maliuolā aīaꝫ nō ītroibit ſapīaqͦ ad ꝯtēplatiuā. nec hītabit ī corꝑe ſubdito peccatis qͦ ad actiuā. q̄ miniſterio corꝑis exercet̉.Dein̄ ꝯfirmat hoc idē exēplo generali. qꝛ ſīcvnaq̄qꝫ arbor ex fructu ſuo cogͦſcit̉. ita vnuſqͥſhō ex fructibꝰ ⁊ oꝑbꝰ ſuis cogͦſci p̄t. Iōqꝫ n̄ dixit a folijs eoꝝ .i. v̓bis. ſꝫ a fructibꝰ .i. oꝑbꝰ cōgnoſcetis eos. Si eī v̓ba attēdimꝰ nō facile boni diſcernūt̉ a mal̓. ſꝫ qͥ ī v̓bis nō diſcernūt̉. īoꝑbꝰ ꝯp̄hendūt̉. ſi fideles ſūt. ſi mites. ſi paciētes. ſi huīles. ſi caſti. ſi auaritiā oderīt ⁊ ſil̓ia. q̄enumerare longū ē. Cogͦſcent̉ gͦ falſi ꝓph̓e a fructibo ſuis. qm̄ etſi aliqn̄ bonū aliqd̓ face̓ videātur .ſ. elemoſinā. or̄onē et ieiuniū ⁊ hmōi. tn̄ qꝛvel ꝓ lucro vel ꝓ laude faciūt. eoꝝ ſil̓atio diu n̄p̄t celari. Ꝙͣuis em̄ inſcrutabile ſit cor hoīs. p̄ttn̄ hūano iuditio maxīe longo tꝑe cognoſci exactibꝰ et oꝑbꝰ: q̄ vocat fructꝰ: qꝛ qͣlis vnuſqͥſqꝫē. talia dicit ⁊ oꝑat̉. Un̄ licet mali ⁊ vicioſi malitiā ſuā oꝑiant aliqͦ tꝑe ⁊ operent̉ bonū ex genere. tn̄ nō ē bene poſſibile. qͥn oꝑent̉ qn̄qꝫ ẜminclinatōem ſue malitie. Un̄ Seneca. Nemo p̄tdiu ferre ꝑſonā fictā. cito ī naturā ſuā recidūtquibꝰ veritas nō ſubeſt. qͥ aūt ex ſolido naſcūt̉tꝑe ip̄o in melius ꝓficiūt. Detegit̉ etiam errorqn̄qꝫ tꝑalis cōmodi tēptatōne ꝑſecutōis tꝑe. etſi fingant huilitatē ⁊ bona oꝑa tꝑe ꝓſperitatiscū honorant̉. deteget̉ tn̄ eoꝝ ſuꝑbia cū aduerẜtangunt̉ ⁊ honor ſubtrahit̉. Vn̄t etiā cognoſciqn̄ ꝯſecuti ſūt ea ꝓpter q̄ oꝑando laboraueruntvt dignitates ⁊ hmōi. qꝛ ſepe poſtmodū ceſſantoꝑari. Un̄ Augꝰ. Quecunqꝫ in factis vel dictisapparere nō potuerunt. tēptatōnibꝰ aperiunt̉.Temptatio autē duplex ē. aut ī ſpe adipiſcendialiquod cōmodū tꝑale. aut in timore amittēdiCum em̄ aliquibus temptatōnibus ceperint eaip̄a illis ſubtrahi vel negari: q̄ iſto velamine vl̓conſecuti ſunt vel cōſequi cupiunt. tunc neceſſe ē vt appareat vtrum lupus in ouina pelle ſitan agnus in ſua Hec Auguſtinꝰ. Inſuper ⁊ inhoc cognoſcunt̉. quia ſimplices opprimūt. maioribus detrahūt. minima redarguūt. correctōet de cōcluſione ſermonisnem impugnant. nō faciunt quod dicūt. in dignitatibus ſe iactant. in bonis inceptis faſtidiunt. in aduerſitatibꝰ murmurant. ⁊ maxime ꝑimpacientiā in aduerſitatibꝰ vt ſupra dictū ē:cognoſcunt̉. Ubi nota ꝙ homo nō loquit̉ itaexp̄ſſe nec ita ꝓprie ſicut in lingua ꝓpria. Suntauteꝫ aliqui qͥ faciūt ſicut auis in capola. quemutat linguā ꝓpriam ⁊ fingit voce hominū. velaliarū auium. ⁊ licet qn̄ bene ſit ſibi. hoc faciattamē ſi aliquis eam in pede leſerit. vel alubi dolorem ſenſerit. vel quicꝙͣ cōtra voluntatē receperit. ſtatim ad vocē ꝓpriaꝫ reuertit̉. Sic multi qn̄ ſūt in ꝓſperitate. vl̓ qn̄ bene fit eis mutātpocē ꝓpriā. deū laudant. abulatōnibus ſeruiūt.ſꝫ ſi ſint in aliqua aduerſitate vel aliquo modoledant̉: ſtatim ad linguā ꝓpriā .ſ. ingratitudinēimpacientiā. ⁊ hmōi reuertunt̉. Et bene dixit ꝙ ex fructibꝰ cognoſcunt̉. nam omīs arborbona .i. homo bonus. hn̄s voluntatē bonā. fructus bonos .i. oꝑa bona ⁊ vite eterne meritoriafacit: mala aūt arbor .i. homo hn̄s voluntateꝫprauā. fructus malos .i. oꝑa mala ⁊ demeritoria facit. Nā actus interior volūtatis. cauſa ēīmediata actus exterioris. Et iō vt Ambro. dicit. affectus tuus oꝑi tuo nomē imponit. Un̄ẜm Chriẜ. Uolūtas ē aut q̄ renumerat̉ ꝓ bonoaut ꝯbemnat̉ ꝓ malo. oꝑa aūt teſtimonia ſuntvolūtatis. Et vere ita ē. qꝛ nō p̄t arbor bona inꝙͣtum hmōi fructus malos facere: neqꝫ arbormala inꝙͣtuꝫ hmōi fructꝰ bonos facere. Iſtudem̄ ꝯpoſite intelligenduꝫ ē: qꝛ arbor bona manens bona. nō p̄t fructꝰ malos et demeritoriosfacere. ⁊ arbor mala manēs mala. nō p̄t fructꝰbonos facere .i. meritorios vite eterne. Et ideoſi hō bonꝰ facit fructus malos. iā bonꝰ nō ē. etſimalꝰ vult bona oꝑari. bonus prīo fiat. Et verebona arbor bonos fructꝰ facit. et mala malosqꝛ bonus hō de bono theſauro cordis ſui id ē debona intentōne ⁊ volūtate. q̄ ſicut theſaurꝰ abſconditꝰ latet interiꝰ in mēte ꝓfert bona verba.ſcꝫ ⁊ facta. ⁊ malus hō de malo theſauro .i. mala volūtate ⁊ intentōne ꝓfert mala .ſ. v̓ba ⁊ fct̄aqꝛ cōtrarie cauſe hn̄t contrarios effectus. Naꝫẜm Bedā. idē eſt theſaurus cordis. qd̓ radix eſtarboris. ⁊ qd̓ de corde ꝓfert̉ idē ē ꝙ arboris fructus. Un̄ ⁊ Remigiꝰ. Theſaurꝰ cordis intētio ēex qua deꝰ iudicat oꝑa. vt aliqn̄ minora maioraliqn̄ maiora minor merces ſeqͣtur. Magnū donū dei ē bona volūtas. ⁊ preſtantiꝰ ſuꝑ oēs resterrenas. Un̄ Augꝰ. Bona volūtas ē qua appetimus recte honeſteqꝫ viuere. ⁊ ad ſūmā ſapietiam ꝑuenire. Voluntatē quiſqꝫ cū habet bonaidcirco habet: qd̓ terrenis omībꝰ regnis. voluptatibuſqꝫ om̄ibꝰ corꝑis lōge an̄ponenduꝫ ſit.Quiſquis autem nō habet. caret ꝓfecto illa re.quā p̄ſtantiorē omībꝰ bonis in ptāte nō cōſtitutis. ſola illi volūtas ꝑ ſeip̄am daret. Et iterūSi deſit facultas. nō querit̉ niſi volūtas hecAugꝰ. Arboris gͦ bone radix eſt voluntas. gracia diuina informata. folium cogitatio. flosſermo. fructus opus. Arboris v̓o male radix