Druckschrift 
Vita Christi : [P. 1.2.]
Einzelbild herunterladen
 

Pe orationispanē acqͦſitū māducat: ſuū panē māducat. quiat̄ peccato: alienū. illi deꝰ dat panē. qui iuſtitia p̄parat. dijabolꝰ aūt ei p̄parat cuꝫpct̄o. ẜm greg. nr̄m hūc panē dicimus et tn̄ vtdet̉ oramꝰ dei em̄ ē ex munere. qꝛ ab illodat̉.nr̄ fit ex ꝑceptōe accipit̉. Dicit aūt quottidianū annuū. vel ad plures ānos ꝓuiſū: inhorreis reſeruatū: quē matheus dicit ſuꝑſubſtātialē .i. ſuꝑadditū ſubſtātie ad ſuſtētatōemEt ẜm cyrillū. ex eo etiā quottidianū alimē iuſſit q̄rere: videt̉ nihil ꝯcedat eos habe̓:ſꝫ magis honeſtā colere pauꝑtatē. ē habētiū panē pete̓: ſꝫ oppreſſoꝝ penuria. Et ſb̓iūgit da nob̓ hodie. qꝛ nec mīmū habe̓ poſſumusniſi det ille dat eſcaꝫ carni. Un̄ deuotꝰtali m̄te debꝫ ſume̓ cibū. ac ſi ſibi de maū dn̄iſētialiter mīſtret̉. Et addit hodie .i. in pn̄ti. velhodie .i. illū nob̓ hodie tm̄modo ſufficit. vt decraſtino cogitemꝰ. qꝛ neſcimꝰ ſi ī craſtinūueniamꝰ. O ſapīa vera et diuina prouidētia.docuit et panē ſoluꝫ pete̓: hodie noīare. hocem̄ dicto et auiditas et auaritia tollit̉: et hūane vite īcertū īſinuat̉. Uel panē nr̄m quottidianūda nob̓ hodie .i. panē ſpiritalē .ſ. p̄cepta diuina qͦttidie oꝫ meditari et oꝑari. ip̄isdn̄s dīc. oꝑamini cibū ꝑit. Quottidianusdr̄ iſte panis: ꝙͣdiu durat hec vita tꝑalis. Dictū ē aūt. da nob̓ hodię. qd̓ intelligit̉ toto tꝑehuiꝰ vite hūane. ī futura em̄ eis hic meruer̄t auferet̉: qꝛ cibo ſpiritali īeternū ſaturabūtur. Uel panē nr̄m quottidianū da nobis hodie .i. panē ſacramētalē. vinū de celo deſcendit. ē ſuꝑſubſtātialis .i. ſuꝑ oēs ſubſtātias:vniuerſā ſuꝑat creaturā. panis nr̄ ē ī altariet qͦttidie offert̉ pro ſalute fideliū. reficit ani. naturā corꝑis trāſcendentem. qͦttidie adroborandū nos īdigemꝰ. qꝛ qͦttidie labimur.ad lapſūꝓni ſumꝰ. Qui etiā vocat̉ qͦttidianusqꝛ qͦttidie ip̄m ſumimꝰ mīſtros eccl̓ie. hocſacramētū ꝑcipiūt pro ſe et tota cōitate. Un̄criſoſt. īmerito ſemꝑ orare debemꝰ. vt hūcpanē celeſtē quottidie mereamur acciꝑe. ne aliqͦ interueniēte pct̄o a corꝑe dn̄i ſeꝑaremur.Pt̄ etiā adh̓uc de alio triplici pane exponi. ſcꝫdoctrinali ſeu ītelligētie. luctuali ſeu meſtitie.et celeſti ſeu glorie. De pͥmo dr̄ cibauit illū pane vite et ītellectꝰ. de ſecūdo cibabis nos panelacrimaꝝ. de tertio māducat panē in regnodei. Et bene illa beata fruitō dicit̉ panis. quiaſicut panis corꝑalis ſaciat appetituꝫ edētis. ſicfruito illa ſaciat deſiberiū ꝯtēplantis. ẜm illudSaciabor apparuerit gloria tua. Pꝰ hocſeqͥt̉ petitō qͥnta. Et dimitte nob̓ debita nr̄a .i.pct̄ a nos debitores pene ꝯſtituunt. qͥbꝰ obligamur ad penā aut ſatiſfactoriā aut purgatoriā aut eternā. Debita inꝙͣ et peccata q̄cūqꝫ ꝯͣte ꝯmiſimꝰ vl̓ ꝯͣ ꝓximos vel ꝯͣ noſmetip̄os. Itēꝯͣ te pr̄em et ꝯͣ te filiū vel ꝯͣ ſpiritūſāctū. Itemcorde vel ore vel oꝑe. Vbi ciprianꝰ. Et ne qͥs ſibi qͣſi īnocēs placeat. ſe extollēdo plus ꝑeat.īſtruit̉ ſe peccare qͦttidie. pct̄is qͦttidie iudominicebet̉ orare. Sic et nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄isEcce regl̓a nob̓ ꝓpoſita. ſi volumꝰ nob̓ dimitti pct̄m nr̄m: debēꝰ dimitte̓ ꝓxīo pct̄m ī nosmiſſū. vt ẜm gre. bonū qd̓ a deo ꝯpūcti petimꝰhoc ip̄m pͥmo ꝓxīo ꝯuerſi faciamꝰ. Un̄ cipria.Qui pct̄is orare nos docuit. pr̄nā miſcd̓iaꝫꝓmiſit: ſꝫ plane addibit legeꝫ certa ꝯditōe nosꝯſtrīgēs. vt ſic nob̓ debitū dimitti poſtulemusẜm qd̓ et noſip̄i debitoribꝰ nr̄is dimittimꝰ. Un̄et criſoſt. aūt dixit vt pͥus nob̓ deꝰ dimittat poſtea nos d̓bitoribꝰ nr̄is. Scit deꝰ hoīesmēdaces. qm̄ etſi acceꝑint remiſſionē pct̄i ſuiip̄i ſuis debitoribꝰ dimittūt. ſic dīc vt pͥusdimittamꝰ poſtea petamꝰ dimiſſionē. Et iteꝝHec igr̄ anīaduertētes gͣtes agēde ſūt debitoribus nr̄is. fiūt nob̓ ſi ſapimꝰ īdulgētie maxīe: pauca exhibētes pl̓ima reꝑiemꝰ. Nam etnos ml̓ta debemꝰ et magͣ debita dn̄o: qͦꝝ ſi minimā ꝑtē a nob̓ vellet exige̓: periſſemus. heccriſ. Sꝫ qͥd de illo ſatiſface̓ vult pōt.nec veniā poſtulare pt̄: ſane diſtīguendūē. Is em̄ viā ꝑfectōis arripuit: debet etiāpetēti veniā omnimodis īdulge̓. nōſolū rācorēanimi dimittēdo: ſꝫ ſine ſatiſfactōe īiuriaꝝ. ſin̄reſtitutōe reꝝ. ſine īteruētu p̄cū oīa dimittere ex puro corde dilige̓: et ad hoc tenent̉ ꝑfecti.qꝛ ſic ꝯſiliū ē. Qui v̓o nōdū ꝑfectōis potū aſſūpſit: tenet̉ qͥdeꝫ rancoreꝫ animi dimitte̓. vt necmalū īimici velit augeri nec bonū eiꝰ minui:ſꝫ qd̓ in deliqͥt aliqͣliter ſatiſfieri: ad hoc tenent̉ oēs: qꝛ ſic p̄ceptū ē. Remiſſio offēſe eſtde neceſſitate. qꝛ tenet̉ ī caritate et om̄sdilige̓: ſꝫ remiſſio īiurie ē neceſſitatis: ſꝫ ſuꝑerogatōis. Sic em̄ pecuniā ablatā tenet̉ qͥsauferēti dimittere: ſꝫ pt̄ r̄petere: ſic īiuriaſibi illata. pt̄ recōpēſatōeꝫ emendā pete̓ ẜmordinē iuſtitie. ẜm aug. non loqͥt̉ de debitopecunie ſiue iuſtitie exigēde: ſꝫ rācoris īimicitie reinferēde. Quia v̓o ſūt culpe ī qͥbꝰ culpa ē vindictā relaxare. et ſi pct̄m ī nos teneamur dimittere: pct̄m tn̄ ī deū pct̄m ī ꝓximuꝫdebemꝰ punire. Un̄ hiero. Si peccauerit ī nosfr̄ nr̄ et ī qͣlibet nos leſerit: dimittēdi habemꝰ pt̄atē īmo neceſſitatē. Sin at̄ ī deū qͥs peccauerit: ē nr̄i arbitrij. Nos ecōtrario ī dei īiuria benigni ſumꝰ: in noſtris cōtumelijs exercemus odia. hec hie ronimus. Qui ergo laborat odio vel inuidia: grauatur magis hac oratione ꝙͣ iuuetur ea. Tale enim eſt: ac ſidicat.Noli mihi dimittere peccata mea. quia nec ego volo alijs dimittere ſua. Ecce quantum deteſtatur dominus fraternum odium. cum itaconditionaliter. et non aliter dimittat peccatum. ſi ſcilicet fratri dimiſerimus. Nam (vt aitAnſhelmus) indulgentiam habebis niſi dederis. Unde dicit ſeneca. Alteri ſemper ignoſcetibip̄i nunꝙͣ. Deinde ſequitur ſexta petitioEt ne nos īducas in temptationem: ſcilicꝫ canis. vt non nos abſorbeat per voluptatem: dimundi vt non nos comburat cupiditatē beldÿaboli vt nos perdat per iniqͥtateꝫ Eſt