intellectu et effectuin ieiunio ſicut in elemoſina eſt neceſſaria: qꝛſicut deꝰ diligit hilarē datorē. ſic ⁊ hilarē ieiunātē. Ubi augꝰ. Intelligendū ē hoc p̄ceptū ad īteriorē hominē ꝑtinere. Ungere gͦ caput ad leticiā ꝑtinet. lauare aūt faciē ad mūdiciā. Et id̓ocaput vngūt qͥ letant̉ īterius mēte atqꝫ ratiōeEt hoc faciat qͥ nō foris querit leticiā: vt d̓ laudibꝰ hoīm gaudeat. Ita enī ⁊ faciē lauabit ideſtcor mūdabit qͦ viſurꝰ ē deū: nō ꝓ īterpoſito velamīe ꝓpter īfirmitatē cōtractā de ſordibꝰ. Uelẜm Criſoſtomū. Unge caput id ē xp̄m oleo miſericordie ſcꝫ pauꝑes reſidēdo. laua faciē id eſtītentōeꝫ ꝓpt̓ deū hoc faciēdo. Et ſb̓dit remouēsītentōeꝫ prauā: ne videaris hoībꝰ id eſt ad laudē⁊ gloriā hoīm querēdā ieiunare: ſꝫ pr̄i tuo celeſti cuiꝰ gloriā tm̄ debes ī oꝑbꝰ tuis querere. qͥē in abſcondito cordiū: qꝛ ſcrutat̉ renes ⁊ cordahoīm. vel ī abſcōdito remuneratōnū. qͣs abſcōdit timētibꝰ eū. vel qꝛ deꝰ in vita pn̄ti nō poteſta nobis videri. licet p̄ſens ſit vbiqꝫ. Et pat̓ tuusqͥ nō obliuiſcit̉ prolē ſuā qui videt ī abſconditoid ē approbat rectā ⁊ ſecretā ītētōnē. reddet tibital̓ ieiunij mercedē: qꝛ reddet deꝰ mercedē laborū ſct̄oꝝ ſuoꝝ. Ubi Remigiꝰ. Sufficit enī tibivt qͥ eſt īſpector ꝯſcīe: ſit etiā remunerator. Devtilitate aūt ⁊ fructu ieiunij ſic dicit Augꝰ. Ieiuniū purgat mentē: ſb̓leuat ſenſuꝫ: carnē ſpiritui ſubijcit: cor facit cōtritū ⁊ hūiliatū cōcupiſcēcie nebulas diſpargit: libidinē extinguit:caſtitatis lumē accendit. Hic ſcd̓m Auguſtinūanimaduertēdū ē nō ſolū eſſe iactāciā ī corꝑm⁊ reꝝ corporeaꝝ nitore atqꝫ pōpa: ſꝫ etiā ī ip̄isſordibꝰ ⁊ ſqualore. ⁊ hoc eo ꝑiculoſiꝰ ē quo ſubnomīe ſeruitutis dei decipit: qͣ tn̄ ceteris oꝑibꝰcognoſci pōt. Et ideo mediū ē tenēdū: qꝛ nec nitor nec ſqualor nimiꝰ decet xp̄ianū. Ex p̄miſſisetiā perpēde ꝙ v̓tutes ꝓpter ſe. ⁊ deum nō ꝓpterhoīes ſunt appetēde. Unde Criẜ. Non ꝑuus aūtfructꝰ ē hūanā gloriā cōtemne̓. per hoc enī aliquis a graui ſeruitute liberat̉: ⁊ ꝓpͥus virtutisoperator efficit̉: eā amās nō ꝓpter alios ſꝫ ꝓpt̓ſeip̄am. Notāter v̓o or̄oni elemoſinā ⁊ ieiuniuꝫadiūgit: qꝛ or̄o eſt quedā auicula q̄ penetrat celum. ⁊ hꝫ duas alas ſcꝫ elemoſinā ⁊ ieiuniū. etideo pͥmo agit de elemoſina: ⁊ vltīo de ieiunio.⁊ medio loco de oratōe: qꝛ ip̄a or̄o hijs qͣſi duabus pēnis a dextris ⁊ a ſiniſtris ſb̓leuata penetrat celū. ⁊ ipſa qͣſi volādo ꝑuenit ad deū. Undeī Thobia. Bona eſt or̄o cū ieiunio ⁊ elemoſinaIn oībus ergo nr̄is oꝑbꝰ hūanā laudē fugeredebemꝰ: qꝛ vt dicit Boecius. ſapiēs bonū ſuumnō populari rumore. ſed ꝯſcīe veritate metit̉.Nō ſolū aūt ī oꝑibꝰ: ſꝫ etiā ī ocio laus humanaē fugiēda. Un̄ Seneca. Abſcōde te ī ocio: ſed etip̄m ociū abſcōde. Nō īſcribas tibi ph̓iaꝫ. aliudꝓpoſito tuo nomē īpone. valitudinē ⁊ ībecillitatē vocato ⁊ deſidiā. Gloriari ī ocio ambicio eſtAīalia quedaꝫ īueniri pn̄t: que veſtigia circaip̄m cōfundūt cubile: Idē tibi faciendū eſt: alioqn nō deerunt qui perſequāt̉. Optimū eſt noniactare ocium ſuū. Ille ſe abſcōdit. ille clauſusCapitulum. xxxvijeſt: ille multis annis nō trāſit domus ſue limē.Cōuocat turbaꝫ quiſqͥs ocio ſuo aliquā fabulāīpoſuit. Cū ſeceſſeris nō eſt hoc agendū vt de tehomines loquātur: ſed vt ip̄e tecum loquaris.Quid in ocio facis. Ulcus meū curo. Si oſtenderē tibi pedē turgidū liuēdam manū: ac contracti cruris aridos neruos ꝑmitteres me vnoloco iacere ⁊ fouere morbū: maius malū ē hocqd̓ nō poſſum tibi oſtendere. Nolo me laudes:nolo dicas. O magnū virū cōtempſit oīa: ⁊ dānatis hūana vite furoribꝰ fugit. Nihil dānaui.niſi me: nō ē ꝙ ꝓficiendi cauſa venire ad me velis. Erras qͥ hinc auxilij aliquid ſperas. Nō medicus ſed eger h̓ habitat. Malo illa cū diſceſſeris dicas. Ego iſtū beatū hominē putabā ⁊ eruditū. Erexerā aures deſtitutꝰ ſum. Nil vidi: nilaudiui quod cōcupiſcerē ad quod reuerterer.Si hec ſentis: ſi hec loqueris aliqͥd ꝑ ꝓfectū eſtMalo ignoſcas ocio meo ꝙͣ īuideas. Hec SeneOracioOmine ih̓u xp̄e qui nobis ī oībus oꝑbꝰtuis hūilitatis exēplū oſtēdiſti: ac vanā ⁊ inanē gloriā fugere docuiſti: cuſtodi me queſo intꝰ ⁊ foris cōtra īſidias ſuꝑbie: vtnullus pateat locꝰ inimicis aīe mee: ⁊ da mihivt ī elemoſina. or̄one. ieiunio ⁊ ī cūctis bonisoꝑibus laudē hūanā ⁊ mūdi fauorē nō querā: ſꝫpure ꝓpter dei gloriā ⁊ ꝓx imi edificatōeꝫ ea faciā: nec de eis vnꝙͣ inanit̉ gloriari p̄ſumam: nemercedē hic recipiēs ī futuro vera mercede merear euacuari: ⁊ nihilominꝰ penis eternis deputari Amen. De oratōe dominica.Capitulum.XXXVII.Nter cetera autē que deor̄one dicūt̉ or̄o dominica īterſeriA1tur que multis ex cauſis or̄onibꝰ ceteris an̄cellit ſcꝫ autoritate doctorisqꝛ ip̄ius ſaluatoris ore ꝓlata fuit breuitate ſermonis: qꝛ facile dicit̉ ⁊ cito ꝓfert̉ ſufficiētia petitōnū: qꝛ vtriuſqꝫ vite cōtinet neceſſaria. ⁊ fecūditate miſterioꝝ qꝛ īmēſa ꝯtinet ſacͣmēta. Un̄Criẜꝰ. Dn̄s ſb̓ ꝯpēdio v̓boꝝ formā orādi tradesdiſcipul̓: ⁊ ſūmā ⁊ ſufficiētiā oīm petēdoꝝ tū beatitubinū tū donoꝝ oīm videlicꝫ ad vitā p̄ſentē⁊ futurā ꝑtinētiū ꝯplectit̉: ī hac or̄onis formūla b̓uis paucitate v̓boꝝ: ſed ſufficiēs ꝯtinenciaoīm petēdoꝝ. oī or̄one ſpūalioris ⁊ ſanctioris:qꝛ ex ore altiſſimi ꝓceſſit: qꝛ petūt̉ ⁊ īcludūt̉ q̄ īoībꝰ alijs or̄onibꝰ ꝯtinēt̉. O ꝙͣfidel̓ hec ⁊ beatanobis or̄o eſt: cuiꝰ ordineꝫ nobis doctor vite acmagiſter celeſtis īſtituit. Ꝙͣbeati etiaꝫ nos eſſepoſſumꝰ. ſi huiꝰ or̄onis domīce v̓ba nō tm̄ officio oris: ſꝫ etiā fideliſſime ꝯuerſatōis actu ſeruemꝰ. Hāc itaqꝫ formā dn̄s diſcipul̓ ſuis ad ſpē ſalutis hūane orādi ꝯſtituit. vniuerſa igit̉ q̄ fideiac ſaluti nr̄e ſūt neceſſaria ī hac b̓uitate or̄oniſdn̄ice ꝯtinēt̉. Hec Criẜꝰ. De ſufficiētia qͦꝫ iſtiꝰor̄onis bn̄dicte ſic dicit Augꝰ. Quecūqꝫ alia d̓ba dicamꝰ que affectus orantis format. nil aliud dicimus ꝙͣ quod in iſta oratione dominicapoſitum eſt. ſi recte et congruenter oramus.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten