De orationisoſtio mentis ⁊ collectis anime viribꝰ or̄o ſpiritalis fiat ī intimis cordis. ⁊ inde dirigat̉ ad deum feruenciꝰ. vbi orat̉ pr̄ in abſcondito. qͦa abſconditum ⁊ cubiculū ē ſecreta cordis intentō.Quātū em̄ hō ꝯtēpnit qd̓ ē extͣ ſe. tantū poteſtſe r̄colligere intͣ ſe. et qͣntū ſe recolligit ītra ſe.tantū poteſt ſupͣ ſe ad or̄onē ⁊ dei cōtēplatōneꝫaſcēdere. Deinde circa or̄oeꝫ excludit gētilium errorē: dicēs. Orātes aūt nolite multū loqͥſic faciūt ethnici. qui putāt ī multiloqͥo ⁊ altiloquio. ac ſuauiloqͥo ſuo exaudiri: ⁊ ꝙ ipſi itaverbis flectere q̄ant deum ſicut orator iudicē.Scit eī pr̄ veſter celeſtis quid opꝰ ſit vob̓ an̄ꝙͣpetatis eū: qꝛ audit p̄paratōeꝫ cordis ſingl̓oꝝ.Hoc addit ad excludēdū iſtoꝝ gētiliū falſū ītellectuꝫ. ſcd̓m quē aliqͥd deo notificat̉ de nouo qꝛoīa ſcit ab eterno. Nō ꝓhibet dn̄s ī or̄one multiplicatōeꝫ verboꝝ ſimpl̓r et abſolutē: qꝛ ⁊ ip̄eꝑnoctauit ī or̄one. ⁊ factꝰ ī agonia ꝓlixiꝰ orabat: ſꝫ ꝓhibꝫ ne multiloq̄o vtamur ī or̄one. eofine ⁊ ea intētōne qͥbꝰ vtebāt̉ gētiles ÿdolatre:qui triplici de cauſa vtebāt̉ vocali or̄one ī multiloqͥo facta. Prīa qꝛ orabant demones qͥ neſcineꝝrent qͥd illi peterēt niſi verbis ⁊ ſigno exterioriinſtructi eēt. ſecreta em̄ cordis humani penetrare nō valēt. Scd̓a qꝛ putabant demonibꝰ qͣihoībꝰ verbis ꝑſuaſibilibꝰ ⁊ multis ꝑſuadēdumeē. ⁊ ſic eos ad miſerēdū ꝓuocari. Tercia qꝛ demones qͦs orabāt. qn̄qꝫ abſentes eē putabant ⁊ꝙ ꝑ talē or̄onē reuocari poſſēt. Iſta ſūt mala.⁊ iō ab or̄one fideliū īmouēda. Sil̓r aūt triplex ē cauſa qͣre: nos vtamur vocali oratōne.Prima vt obſequium oris ſic̄ et c ordis ⁊ oꝑisdeo impēdāꝰ. triplex eī ſacrificiū deo debemꝰ.ſcꝫ ſacrificiū cordis. oris et oꝑis. Scd̓a vt admemoriaꝫ r̄uocemꝰ qd̓ petere debemꝰ. ⁊ vt ip̄avocal̓ or̄o pigritiā nr̄aꝫ excitꝫ: qꝛ ſi hō ſē ꝑ īſilētō oraret. d̓facili obdormiret. oblitꝰ qͥd peteret.Tercia. vt vocali or̄one ꝓximꝰ īſtruat̉: ⁊ ad cōſil̓e opus inuitet̉. Uult aūt deꝰ vt oremꝰ ne qd̓ab eo nob̓ dat̉ vile habemꝰ ſꝫ eo ipſo ampliꝰ euꝫadoremꝰ. d̓ſideremꝰ. ⁊ ita āpliꝰ mereamur. Necad deū orātes fruſtra ſciēti loqͥmur. qꝛ ſcd̓m Ieroni. nō narratores ſꝫ rogatores ſūꝰ? alid̓ ē eīnarrare ignorāti. alid̓ petere ſcienti. vnde ⁊ Cri.ſoſtomꝰ dicit. ꝙ oportꝫ orare vt ſcꝫ deū nō doceas ſꝫ inflectas. vt familiaris efficiaris īterpellatōis frequēcia. vt humilieris orādo. vtqꝫ pct̄orum tuoꝝ recorderis. Et notandū ꝙ poſſūt̓multiplicari verba ī or̄one. vt ꝑſignificatōꝫ verboꝝ deuotoꝝ animꝰ meliꝰ eleuet̉ in deū. et nonſolū mēte. ſꝫ etiaꝫ corꝑali voce hō eleuet̉ in eū.ſcd̓m illud. Cor meū et caro mea exultaueruntī deū viuū. non tn̄ pt̄ ibi dari r̄gula certa. ſed debet hō talibꝰ vti in or̄one. qͣntū ꝑcipit ꝙ faciuntad deuotōnis exercitatōeꝫ. Si aūt ecōtͣrio ꝑcipiat ꝙ multiplicatio verboꝝ diſthat mētē eiꝰ.qꝛ aliqn̄ multiloqͥū oris impedit d̓uotōꝫ mētis:tūc debꝫ ceſſare a verbis ⁊ orare deū mētis affectibꝰ. vn̄ ſcd̓m Auguſti. qn̄ rogamꝰ deū pietateopus ē nō verboſitate. Aliud ē ẜmo multꝰ alid̓dominicediuturnꝰ affectꝰ. Nam plurimūqꝫ hoc negociuꝫplꝰ gemitibꝰ agit̉ ꝙͣ ẜm oībꝰ. plꝰ fletibꝰ ꝙͣ affatu.Hec tn̄ intelligēda ſt̄ de or̄onibꝰ priuatis et voluntarijs: qꝛ or̄ones debite ⁊ publice debēt eē inverbis vt poſſint ꝑcipi ab alijs. Deinde docetfuge̓ ÿpocriſim ī ieiunio dicēs. lū ieiunatis (qd̓expedit pro tꝑe) nolite fieri triſtes ſic ypocrite.Non ſolū ꝓhibꝫ fieri ſꝫ velle cuꝫ dicit. nolite: Involūtate ē em̄ prima radix merēdi vl̓ demerēdi. Item fieri ꝓhibꝫ n̄ eſſe: qꝛ ſcd̓m Criſo. ſciēsdn̄s ꝙ nō pt̄ eē hilaris qui ieiunat. nō dixit nolite eē triſtes. ſꝫ nolite fieri: alid̓ ē eī eē. alid̓ fieri.Aſſiduū qͥdē ieiuniū naturalit̓ facit eſſe triſtēqui aūt ꝑ ypocriſim pallētes apparēt. triſtes n̄ſūt. ſꝫ fiūt ſic ypocrite triſtes in apparentia. vtip̄a vultꝰ triſtia ſit oſtētacō ieiunij falſa et vana. Extermināt em̄ et qͣi extra ꝓp̓os terminosponūt et adducūt facies ſuas. ac deformāt corꝑaqꝫ ſua hītu ſordido et ſqualido deturpant. vtpareant hoībꝰ ieiunantes. ac ſē ꝑ videāt̉ triſtes⁊ qͣi de pct̄is et alioꝝ lugētes. Oſtēdūt eī quādāfaciei triſticiaꝫ. ⁊ extͣ ſolitū alioꝝ modū. ī vultu⁊ veſte ſqualorē demōſtrāt. vt peītēcie rigorē ſimulēt. ⁊ r̄ligioſi p̄ ceteris appareāt. ⁊ īde laudesab homībꝰ recipiāt. O inſania vanitatis. nolūteē. qd̓ tn̄ volūt apparere. Et ꝓpter hoc cū aſſertione cōminat̉ eis penā n̄ modicā dicēs. Amēid ē vere dico vob̓. qꝛ r̄ceper̄t mercedē ſuam: ſcꝫlaudē hominū quā q̄rebant. ⁊ ī futuro r̄cipēt ꝓſil̓atione damna tōꝫ quā n̄ timebant. Et ſignanter dicit r̄ceperūt. nō r̄cipiunt. qꝛ tal̓ laus adeobreuis eſt. ꝙ quaſi nichil de p̄ſenti habet. Un̄ īIob. Laus impioꝝ breuis. et gaudiū ypocriteinſtar puncti. Nō ergo prohibet dominꝰ triſticiaꝫ penitēcie pro pct̄is. ſed triſticiaꝫ fictam ꝓlaudibꝰ ꝯſequēdis. nec prohibet videri ieiunantes. ſꝫ hoc nō appetere ꝓpter hominuꝫ fauores.qꝛ nō virtꝰ vetat̉. ſꝫ mēs ficta reprobat̉. VndeCriẜ. Si ergo qui ieiunat ⁊ triſteꝫ ſe facit ypocrita ē. quātomagis iniquior ē qͥ n̄ ieiunat. ſedargumētis qͥbuſdaꝫ ī facie ſua pingit venalempallorē qͣi ieiunij ſignū. Deinde ſubdit modūieiunādi debitū. Tu aūt cū ieiunas n̄ ſcꝫ imiteris ypocritas. ſꝫ vnge caput tuū. ⁊ faciē tuā laua. Quia ridiculū eēt caput oleo ad lrāꝫ vnge̓:ideo ſcd̓m Iero. accipit̉ methaphorice a paleſtinis qͥ ī feſtis ſolebant hoc face̓: vt qn̄ ieiunamꝰletos nos ⁊ feſtiuos eē mōſtremꝰ. vnge gͦ caputtuū. id ē hilarē te exhibe: et faciē tuam laua adlrām ne ſordidꝰ appareas. Duo dicit contͣ duo:vnge oleo leticie cōtͣ triſticiā ypocritaꝝ. Lauaaqua mūdicie cōtͣ ext̓mīatōꝫ facieꝝ. Vel ſcd̓mduas ꝑtes iuſticie. laua faciē int̓nā id ē ꝯſciēciam a malo per confeſſionem tergendo. vt muda ſit ante deum. ſicut em̄ in conſpectu hominūgracioſa eſt facies pulchra: ſic in oculis dei p̄cioſa eſt conſciencia mūda? et vnge caput id ēmentem ſeu racionem que in anima preeminetac cogitatōes ⁊ cetera hoīs regit in bono per deuocionem gaudendo: vt in ieiunio hilareꝫ animum exhibeas deo. ſpiritualis enim hilaritas
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten