De pacientiacorꝑis fragilioris. Si ergo dextera ſcandalizatſiniſtra qͥd faciet. Un̄ Ieronimꝰ. Cauēdū ē neqd̓ ī nob̓ ē optimū: labat̉ ī viciū. Si enī dexteroculus ⁊ dextera manꝰ ſcādalizāt. qͣntomagisea q̄ ī nob̓ ſiniſtra ſūt. Si enī aīa labit̉ qͣntomagis corpꝰ qd̓ ē ad pct̄a ꝓcliuiꝰ. Un̄ ⁊ Criẜ. Oculū hic vel manū nō corꝑis humani ſignificat:ſꝫ oculū vel manū corbis .i. ſenſuꝫ male ꝯcupiſcētie ⁊ carnal̓ deſiderij cogitatōeꝫ: quā ꝑ fidemceleſtē erui ⁊ abſcidi a cordibꝰ p̄cipit: vnde oīamala ꝓcedūt. Un̄ hic magis mēbra vicioꝝ male mētis ⁊ pͣue cogitatōis: excidere nos dn̄s p̄cipit ꝓpt̓ regnū celoꝝ. ne dominātibꝰ vicijs ⁊ corpus ⁊ aīa .i. totus homo reꝰ efficiat̉ ignis et̄ni.Deinde poſtꝙͣ docuit alienā vxorē nō eſſe cōcupiſcēdā. ꝯſequēter docet ſuā nō eſſe dimittēdā. ⁊ dat intellectū cuiuſdā ꝑmiſſi in lege ſcꝫ depxoris dimiſſiōe: ⁊ libelli repudij datiōe. credebāt enī iudei ꝙ hoc eſſet ſimplicit̓ licitū: ſꝫ ē falſuꝫ. qꝛ ideo hoc ꝑmittebat̉. nō qꝛ licitū: ſꝫ ad euitādū maius malū .ſ. vxoricidiū. Ainꝰ enī malūerat vxores dimittere ꝙͣ eas īterfice̓. ⁊ id̓o nonerat licitū niſi ꝓpter fornicatōeꝫ vxorē dimitte̓.In lege gͦ moyſes iuſſit dari libellū repudij: ꝓpt̓duriciā corbis maritoꝝ. odio vxores ſuas habētiū: nō diſcidiū ꝯcedēs: ſꝫ homicidiū auferēs⁊ minꝰ malū ꝑmittēs: vt maius abſcideret: nemariti ꝓpter odiū ſanguinē funderēt. Xp̄c aūtiubet vxorē nō dimitti debere excepta fornicatōis cā: qꝛ tūc ip̄a vxor eſſe pͥmo noluit: q̄ fideꝫꝯiugalē marito nō ſeruauit. Tūc enī licitū ē eādimitte̓ ꝙͣtū ad cohabitatōeꝫ ⁊ debiti redditōeꝫmanet tn̄ vinculū mr̄imonij ꝑ totā eoꝝ vitā: etid̓o ſi dimiſſa nubet alteri cōmittit adulteriū:⁊ ſil̓r qͥ ducit eā. Quiſqͥs tn̄ cā fornicatōnis vultvxorē abicere: priꝰ dꝫ a fornicatōe purgatꝰ eē.qꝛ ẜm Ieronimū. qͥtqͥd viris iubet̉. hoc ꝯſequēter redūdat ī feīas. neqꝫ enī adultera vxor dimittēda ē: ⁊ vir mechus tenēdꝰ. Deīde poſtꝙͣdocuit dn̄s nō eē iniuriā ꝓximo īferendā ꝓhibēdo irā ⁊ ꝯcupiſcēciā. ꝯſequēter docet ab iniuria dei abſtinēdū. ꝓhibēdo ꝑiuriū ⁊ iuramētuꝫ⁊ dat ītellectū cuiuſdā p̄cepti qͦ ꝓhibet̉ ꝑiuriūī lege veteri. Circa qd̓ errabāt iudei: credētes ꝙſolū iuramētū mēdax eſſꝫ ꝓhibitū. ⁊ ꝙ iuramētū illicitū eſſet ſeruādū: ⁊ ſil̓r ꝙ iuramētū īcautū qd̓ ſine neceſſitate fit: eſſꝫ licitū. ꝓpter qd̓ ſaluator dīc nō eē iurādū oīo .i. ex quacūqꝫ cauſavbi nō excludit̉ iuratio neceſſaria: ſed īcauta.Iuſticia gͦ phariſeoꝝ ē nō ꝑiurare. hanc cōfirmat dn̄s vetās iurare: qd̓ ꝑtinꝫ ad iuſticiā eoꝝqͥ ītraturi ſunt regnū celoꝝ. Sicut enī falſū loqui nō p̄t qͥ nō loquit̉: ſic ꝑiurare nō p̄t qui nōiurat. Et ſicut ī multiloquio nō deerit pct̄m. ſicnec ī multiiurio ꝑiuriū. Sicut aūt deꝰ precepitſibi victimas legales offerri. nō qꝛ ei placerētſed ne eas ꝓut ꝯſueuerāt ÿdolis īmolarēt: ſic īfirmis ꝯceſſit iurare ꝑ deū: nō ꝙ deo placet hocfieri: ſꝫ ꝙ minꝰ malū ē hoc deo ꝙͣ creaturis exhiberi. Un̄ ẜm Ieronimū. ī lege p̄ceptū ē nō iurare niſi ꝑ deū. nō qd̓ bonū ſit: ſed ne iudei peſſiet largitatema cōſuetudine iurantes ꝑ creaturas. crederēteas venerādas. Euāgeliū autē nō recipit iuramentuꝫ cū oīs ſermo fidelis ꝓ iureiurando ſit.Un̄ Criſoſtomꝰ. vnde iurare nos prorſus nō cōuenit. Quid enī vnicuiqꝫ noſtrū iurare neceſſeeſt. cū nobis mētiri oīno nō liceat. Quoꝝ v̓baita vera. ſemper ita debent eſſe fideliſſima. vt ꝓiuramēto habeant̉. Et idcirco dn̄s non ſolumꝑiurare: ſꝫ etiā iurare nos ꝓhibꝫ. ne tūc tm̄ videamur veꝝ dice̓ cū iuramꝰ. ⁊ ne quos veracesī omni ſermone eſſe ꝯſtituit. putaremꝰ ſine iuramēto licitū eſſe mētiri. Iuramēti enī hec cauſa ē. qꝛ oīs qui iurat: vt qd̓ verū eſt eloquat̉. Etdn̄s īter iuramētū ⁊ loquelā noſtrā. nullā vulteſſe diſtanciā. Quia ſicut ī iuramēto nullaꝫ cōuenit eſſe ꝑfidiā. ita qͦꝫ in b̓bis noſtris nullū dꝫeſſe mēdaciū. Quod vtrūqꝫ et ꝑiuriū ⁊ mendaciū diuini iudicij pena damnat̉. Quiſqͥs gͦ nr̄mloquit̉ iurat: qꝛ ſcriptū ē. Teſtis fidelis nō mēciet̉. vn̄ nō inmerito non iurare ſepe ſcripturadiuina cōmemorat: qꝛ deo qͥ verax eſt. ⁊ noſcitquitqͥd dicit̉. ꝓ iuramēto habet̉: qꝛ verū ē om̄eqd̓ loquit̉. Hec Criẜ. Un̄ et Seneca. Nihil īterſit an affirmes an iures. de religiōe ⁊ fide ſciasagi vbicūqꝫ de v̓itate tractat̉. Scd̓m Auguſtinū. qm̄ ille iurat qͦ adhibet teſtē deū. ridiculū ēputare vt nō iurauerit qͥs: qꝛ nō dixit ꝑ deū. ſeddixit teſtis ē mihi deꝰ. vl̓ ecce corā deo: qꝛ n̄ mēcior. vl̓ deꝰ ſcit qꝛ nō mēcior. Precepit gͦ dn̄s n̄iurare oīo .i. iurare nō oī mō: ⁊ ī omni caſu: qꝛhoc ē incauta iuratio. Per hoc tn̄ nō excludit̉iuratio ī neceſſitate: qꝛ negacio ibi p̄pōit̉ ſignovniuerſali affirmatiuo. qd̓ equipollet ſuo ꝯtradictorio. ſꝫ poſtpoſita equipollet ſuo cōtrario.Hic enī nō dicit̉ oīno nō iurare: qꝛ eſſꝫ ſenſusꝙ ī nullo caſu eſſet iurādū qd̓ ē falſum. qꝛ ī aliqͦcaſu eſt iurādū: ⁊ ī aliquo nō. ſed dicit̉ hic noniurare oīno .i. iurare nō oīno. id ē nō oī modo.⁊ ideo nō eſt ſenſus ꝙ ī nullo caſu ſit iurādū. ſꝫqn̄cūqꝫ deeſt neceſſitas. ⁊ nō ē neceſſariuꝫ: ⁊ ſicexcludit̉ om̄e iuramentū īcautū. Un̄ ẜm Auguſtinū. dn̄s nō p̄cepit nō iurare tāꝙͣ oīno illicitū. ſꝫ ne quiſꝙͣ iurare appetat tāꝙͣ ꝑ ſe bonū. etvt nullus iuret de facili abſqꝫ neceſſitate. ⁊ dilabat̉ ī ꝑiuriū ex iurādi ꝯſuetudine. Ad hoc at̄ꝙ rectū ſit iuramētū tria requirūt̉. vnū ex ꝑterei de qua iurat̉ ſcꝫ veritas. aliter enī non eſſetcōfirmādi ÿdoneitas. alterū ex ꝑte cauſe pro qͣiurat̉ iuſticia. alit̓ enī nō eſſet debita iurādi neceſſitas. terciū ex ꝑte iurātis .ſ. iudiciū ſiue diſcretio. aliter enī nō eſſet debita ꝑiculi cautela.Unde in Ieremia. Iurabis dicit dominus in veritate. et iuſticia. et iudicio. Et non ſolum incaute iurare per deum eſt illicitum. ſed etiam ꝑcreaturas inꝙͣtum in eis relucet virtus diuinaideo ſequitur. Neqꝫ per celum: quia thronusdei eſt ideſt principaliter ibi relucet gloria dei.neqꝫ per terram: quia ſcabellum pedum eius ēideſt infima creatura. ſicut ſcabellum eſt inferior pars ſedis. neqꝫ per iheroſolimam: quia ciuitas eſt magni regis ideſt dei qui ē rex regum